Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Ξεθάβοντας το 2015..



           



Αγαπημενε μου..
κοιταζω τον εαυτο μου στον καθρεφτη και μόλις που διακρινω το ημερολογιακο παρον.. οπως εχουμε ξαναπει, ανήκουμε σχεδον νομοτελειακα σε αλλον αιώνα..
Μεχρι γραμματα ξεκινησα να στελνω που ειχα ξεχασει το δρομο προς το ταχυδρομειο.. θα μπορουσα να χρησιμοποιησω ολα αυτα τα τεχνολογικα μεσα και να παρεις τις σκςψεις μου μεσα σε λιγα δευτερολεπτα. Αλλα, βλεπεις, ολη μας η σχεση οφειλει την υπαρξη της στον καιρο που μεσολαβει μεταξύ των πραξεων.. στο χρονο που τοσα του οφειλουμε.. που μας μεστωσε σαν το καλο κρασι.. κοκκινο.. βαθυ κοκκινο κρασι.. ιδιο χρωμα με τις στιγμες μας..
Σου γράφω για να εχεις κατι ακομη απο μενα.. καθαρα εγωιστικα και με απολυτη ιδιοτέλεια.. θελω τα χερια σου να αγγιξουν αυτο το χαρτί που αγγιζω τωρα εγω, μιας και δεν μπορουν να αγγιξουν εμενα.. αναλογιζομαι τις στιγμες μας, που πλεον εχουν αρχισει να συνθέτουν την Κοινη μας Ύπαρξη, και μου μοιαζει σχεδον λεηλασια η εισβολή του ενος στη ζωη του αλλου.. ηρθες και ξαφνικα σκεφτομαι για δύο.. χωρις να το εχω επιλεξει.. σαν να ηταν "απο τη φυση" να συμβει.. σα να κουμπωνει το σωμα σου με το δικο μου την ωρα που χανομαστε.. την ωρα που ο, τι πιο εσωτερικο του καθενός μας, αναμιγνυεται με καθε τι που εκκρινεται.. από τα δακρυα μου μεχρι το σπερμα σου.. και ειναι μείγμα θεϊκό αυτο.. κι εμεις, δυο μικροι θεοι που πλαθουν την ευτυχια και την απολαμβανουν και παιδευονται μεσα της και νιωθουν ενοχες κι αμεσως μετα την πληρη αδυναμια να αντισταθουν σε ολο αυτο το τοσο μεγαλο που ξεφευγει απ τ ανθρωπινα..
 Και στο φαγητο εχθες, εσταξα στο πιατο σου το φιλτρο της αγαπης και πασπαλισα το γλυκο σου με τη ζαχαρη της καψουρας μου, μηπως και σε δηλητηριασω υπουλα και καταφερω να κοιταζουν τα ματια σου μονο εμενα.. ειμαι αγριμι.. λιονταρι σκετο και ο, τι απειλει τη λεια μου ειναι θεμα τιμης να καταληξει στο "ή εγώ ή αυτό"!

τιραμισΏ





Σου έχω θυμώσει. Πολύ! Μια μέρα θέλω να πέσω πάνω σου να σε κατασπαράξω.
 Όσο ακραία σε γουστάρω,  τόσο ακραία θέλω να σε κομματιάσω. Ο χρόνος εκπνέει και εγώ είμαι κάπου που δε θέλω, με ανθρώπους που δε θέλω, χωρίς εσένα που θέλω. 
 Σφραγίδα με νούμερο 1312.. και στην ουρά για το σφαγείο. Στο κοπάδι με τα "καλά κορίτσια". 

Σ έχουν αδειάσει ποτέ;
Να αγνοείς τον ίδιο σου τον πυθμένα και κάποιος να τον ανακαλύψει και να στον γεμίσει με τρύπες μεχρι να στραγγιξει κάθε σταγόνα υπαρξης;
Ουδέποτε εξφενδόνισα ευθύνες εναντίον κάποιου  για τις κατά καιρούς απουσίες αισθήσεων. Έχω βρεθεί χωρίς ίχνος ήχου, με ανικανότητα να δω κάτι παραπάνω από το τίποτα ή κάτι λιγότερο απο διπλό είδωλο, σε πλήρη ακαμψία, αστάθεια, ανισορροπία, αλλά και "παντοδυναμία" απέναντι στο παγωμένο και το καυτό, λόγω επιδερμικής υπαισθησίας. Δικό μου ζήτημα. Προσωπικό. Το επέτρεψα. 
 Εσένα όμως σε χρεωνω συναισθηματικό μούδιασμα.. μη μετρήσιμο, μη υπολογίσιμο, μη απεικονίσιμο σε "ταφικά" films. (Μιας και δεν πρόλαβες να "σπουδάσεις" δίπλα μου τη βασική Ιατρική ορολογία του Ασθενούς, οφείλω να σε ενημερώσω ότι αποκαλούμε "τάφο" το μαγνητικό τομογράφο, όλοι εμείς οι "χαλασμένοι"). Με αξία αντιστρόφως ανεκτίμητη..

[εξέπνεε το 2018]

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

Ξεθάβοντας II..





26.4.14

Πόσο παρών μπορεί να είναι κάποιος σε μια ζακέτα? Βεβαίως η ζακέτα δεν είναι παρά ένα άψυχο αντικείμενο χωρίς ενεργητική παρουσία. Ποτισμένο, όμως! Κι εκεί εντοπίζονται τα ουσιώδη. Στη μυρωδιά. Σχεδόν την έκλεψα μιας και δεν μπορούσα να κλέψω την ίδια την παρουσία σου. Κι εμμονικά την κρατάω στα χέρια μου, ακόμη και τώρα που γράφω, γιατί οι πόροι μου εισπνέουν τη λειτουργικότητα τους από το άρωμά σου που συνεχώς εξατμίζεται αλλά ευτυχώς αύριο επιστρέφεις και θα χώσω τη μύτη μου μέσα στο λαιμό σου μόλις σε δω, να γεμίσω εφόδια και να με σώσω από τον αφανισμό που τώρα με πλησιάζει χαμογελώντας. Και τα βρίσκεις παραλλυρημματικά τα διάφορα συνηθισμένα μου αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα τα συνηθίσεις και , όχι επειδή θα προσπαθήσεις αλλά, γιατί θα περάσει αρκετός καιρός σε κατάσταση "μαζί" που θα στο κάνει δεύτερη φύση. Τώρα φερ' ειπείν, δεν έχω κάποιο νέο σου, δε σου είπα καληνύχτα κι αυτό είναι ικανό να με κρατήσει άυπνη όλο το βράδυ να σκέφτομαι με τη γαμημένη μηχανή που δε σταματάει ποτέ και να γράφω λέξεις-συμβάσεις, προσπαθώντας να αποτυπώσω το νόημα της απουσίας σου στο χαρτί και παραβλέποντας ότι ακόμη και μέσα μου αυτή η αποτύπωση είναι ανέφικτη γιατί το "απούσα" δε θα μπορέσω να το δεχτώ για σένα όσο κι αν όλα δείχνουν ότι θα έπρεπε. Αλέθω τα λεπτά με μανία και τα περνάω από χίλια κόσκινα για να μου εγγυηθούν ότι θα σε φέρουν πίσω. Κι εκείνα λένε και δε λένε. . Αφήνουν την υπόσχεση να αιωρείται καθώς τα βλέφαρα μου κλείνουν και το κεφάλι μου βαραίνει. 

ξεθάβοντας..





21.4.14


Κοιμάσαι, γλυκιά μου, πραγματικότητά μου.. Κοιμάσαι και όλα έχουν μπει στο ρυθμό της αναπνοής σου και χορεύουν αθόρυβα και γοητευτικά μέσα στη σιωπή του μεσημεριού. . Θα ήθελα να είμαι ό, τι σε περιβάλλει. Το ύφασμα στον καναπέ και η κουβέρτα που σε τυλίγει. Κοιμάσαι. Μετράω τις ανάσες σου και ανιχνεύω ανάμεσά τους κάτι που θυμίζει το όνομά μου. Εύχομαι να μην παρακούω. Κοιμάσαι. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ κι εγώ.  Ίσα να περάσει η δαιμονισμένη ώρα που θα σε φέρει πίσω στα αισθητά και να ζήσουμε Μαζί τον Καφέ Μας, τις Αγκαλιές Μας και κάθε άλλο που θα μετατρέψουμε μέσω του Ανήκειν.  Κοιμάσαι, ονειρεύεσαι ή και όχι. Λίγο με νοιάζει γιατί εγώ το όνειρο το ζω δίπλα σου και μετατρέπομαι σε εγωιστικό γουρούνι που αρκείται σ' αυτήν την εκπλήρωση. Και χαμογελάω τώρα, απ' τη μια γιατί είμαστε η μια της άλλης κι από την άλλη γιατί δεν είμαστε κανενός άλλου. Και μέσα απ' όλα αυτά τα Λάμδα των "άλλων", αναδύονται οι ανάγκες μου υπερκαλυμμένες και σχεδόν δεν τις αναγνωρίζω, μιας και πρώτη φορά υψώνονται περήφανες και χαμογελαστές, ντυμένες τα άνθη της ξεγνοιασιάς. Κοιμάσαι. Κοιμήσου κι, όταν ξυπνήσεις, ξύπνα με, να ανασάνουμε Μαζί τον αέρα των θαλασσινών μαλλιών σου..

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Εγώ, αυτή η άλλη




Όλα όσα δε μας άφησες να γίνουμε, για τα οποία καμία σιγουριά δεν έχω πέραν της ανάμνησης από τις προσμονές στις οθόνες, θα προσπαθήσω να τα φτιάξω μόνη μου. Δεν ξέρω πώς.. Δεν ξέρω με τι υλικά.. 
Θα προσπαθήσω να φτιάξω έναν κόσμο από αβοκάντο. Ακόμα και σ' αυτό θα έδινες μια ευκαιρία που εγώ δεν κατάφερα να κερδίσω. Με το σπαθί μου.. 
Ποιο σπαθί; Ποια όπλα; Παιδί είμαι, μα αν σάλευες ακόμα μια νύχτα πλάι μου θα γινόμουν κομμάτι από σένα.. 
Χάνω τις λέξεις μου, τις σκέψεις μου.. Ξεκουρδίζομαι με μια ελπίδα που θυμίζει αράβικο κανονάκι ρυθμισμένο από τον ίδιο τον Πυθαγόρα. 
Σε τρόμαξα. Και δεν πρόλαβες να δεις τίποτα από το τέρας που είμαι. Τέρας ανικανότητας. 
Κάτι μέσα μου, δε με αφήνει να μας αφήσω.
Μια υποψία ότι εμμονικά επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου "δε θέλω να σε θέλω".. Όπως ακριβώς σε έπειθες για τα υφασμάτινα ροδάκινα από τότε που ήσουν παιδί. 
Και πόση δύναμη άραγε να σε γεμίζει αυτός ο φόβος που θα καταφέρεις, με ευκολία και χαμόγελο, να μοιραστείς μαζί μου ένα κομμάτι ύφασμα και δύο ανάσες ύπνου,  χωρίς να με αγγιξεις..; 
Όλοι νομίζουν.. κι εγώ νόμιζα.. μ' αυτά τα κάλπικα  νομίσματα που τα φυλάς και τα προσέχεις σαν τα μάτια σου, ώσπου φτάνει η ώρα της πληρωμής και το μηχάνημα στα βγάζει σκάρτα..
Είμαι ολόκληρη ένας θυμός. Ένας θυμός μ εμένα που αφέθηκα κι ένας θυμός μ εσένα που δεν το έκανες. 
Λέγε ό,τι θες. Τα λεκτικά σου σκάγια δε με πληγώνουν..  
Δεν καταλάβαινες. Δεν ήθελες. Ή ήθελες πιο πολύ από το κανονικό. Ένα "κανονικό" που έχει απόλυτο σχήμα, απόλυτη χωρητικότητα και απόλυτη μυρωδιά. Την αντίθετη ακριβώς από τη μυρωδιά του δέρματός μου πάνω στα παγωμένα σεντόνια μιας Πέμπτης ξημερώματα.. 
Θα με ξεπλύνω.. Θα με γδάρω με τις πιο σκληρές σου προτάσεις και μετά θα με αλείψω με λιωμένη αγκινάρα.. 
Αστείο και λίγο ειρωνικό.. είχες πει πως νιώθεις ότι αν ενωθούμε θα καταστραφεί ο κόσμος. Ίσως τελικά να είσαι ήρωας. Ίσως να είμαι η Θυσία του Ενός με σκοπό το ευρύτερο καλό. 
Εγώ πάλι, μάλλον την ήθελα πολύ αυτήν την καταστροφή.
Ξέρω,  σ ένα μήνα ούτε που θα θυμάσαι. Θα είμαι ένα "καλό κοριτσι" όπως τόσα άλλα "καλά κορίτσια" της σειράς.  
Ξεριζωμός.. Εσωτερική αναίρεση εαυτού. Τόσος λίγος καιρός και είχα προλάβει να νιώσω το σπίτι άδειο χωρίς εσένα..  Χωρίς καν να έχεις μπει σε αυτό. 
Κι έβγαλες τόσο ουσιαστικό και δίκαιο παράπονο όταν ξεστομιζες ότι δεν άκουσες αυτό το "μου λείπεις" όταν έπρεπε. 
Όλα μέσα μου σε περίμεναν. Όλα έξω μου με χαστούκιζαν για να επανέλθω στην πραγματικότητα. 
Τελικά δεν ήταν εφιάλτης η φυγή σου. Δε θα ξυπνήσω μέσα στον πανικό μ' εσένα δίπλα μου. 
Όνειρο ήταν αυτές οι δέκα ημέρες και νύχτες που ένιωσα να "ανήκω".. Όχι σ εσένα, σ' εμένα που υπήρξα γελαστή και ήρεμη..  
Που εισέπνεα τη φωνή σου από τα μηνύματα.. που έγινα υπεράνθρωπος και δε χρειαζόμουν παρά μόνο ελάχιστες ώρες ύπνου..  που έμαθα όλες τις λειτουργίες του πλυντηρίου.. Οδηγίες για το πώς να πλένεις τα καθαρά μετρώντας αντίστροφα το χρόνο. 
Μέχρι που το ρολόι μηδένισε. 
Πλέον, πρόσημο αρνητικό

στη ρωγμή του χρόνου



Με καταδίκασες σε χέρια που δεν είναι τα δικά σου.
 Κι αυτό δε συγχωρείται