Θέλω Να Ζήσω Με Όμορφα Τραύματα

Σήμερα τρόμαξα.

Σήμερα έκανε σιωπή.

Μεγάλη, μαύρη, διάφανη, τρομακτική, εκκωφαντική σιωπή.

Δεν μπόρεσα να κλείσω τ' αφτιά μου.

Οδηγούσα και έκανε σιωπή. 

Προσπάθησα να βρω κάτι να πω για να τη νικήσω. 

Αλλά έκανε περισσότερη σιωπή απ' όση μπορούσα να διαλύσω. 

Είναι η ανάσα που δε θέλω να πάρεις.

Ο χώρος που δε θέλω να βρεις για να μου πεις αντίο. 

Και μιλάω συνέχεια. Μιλάω πολύ. Από τότε που γεννήθηκα φοβόμουν μην κάποιος πάρει αυτή την ανάσα και μου πει αντίο. 

Πρέπει να βρω τρόπους να γεμίζω πάντα τη σιωπή. Κάπως έτσι αποκτώ ενδιαφέροντα. Διαβάζω, ακούω, ψάχνω.. Να έχω μια γνώμη σε κάθε περίσταση, σε κάθε αντίσταση. Κουράζω, το ξέρω, μα δεν ξέρω αλλιώς. Αν ξαφνικά κάνει σιωπή εγώ θα μείνω μόνη με τον εαυτό μου και όποιον ψάχνει αφορμή για αντίο. Οδηγούσα σήμερα και, για 12 λεπτά, υπέφερα. Κάπως έτσι κατάλαβα γιατί έχω πάντα κάτι να πω. Όταν δε μιλάω, δημιουργώ την πιο πρόσφορη συνθήκη για κουβέντες που δεν αντέχω να γίνουν. Τις ζητάω, αλλά δεν τις αντέχω. Κάνω πως δεν ξέρω. Κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Κάνω, όπως πάντα, τις πιο χαζές ερωτήσεις, περιμένοντας χαζές απαντήσεις κι εσύ κάνεις τον -μόνο λίγο- έξυπνο, για να μη με πονέσεις. Αφού, αργά ή γρήγορα, θα είμαι, για ακόμη μία φορά, κάπου πίσω να κυνηγάω να φτάσω αυτό που είσαι και πού τελευταία στιγμή μου ξεφεύγει από τα δάχτυλα. Λόγια, λέξεις, κουβέντες, στίχοι.. Οτιδήποτε, προκειμένου να μην πάρεις αυτήν την ανάσα.

Όταν κάνει σιωπή, οι άλλοι κοιμούνται. Εγω φοβάμαι.

..μας θέλει η ζωη..*

 

Σ' ευχαριστώ για το κλειδί. Πιο πολύ απ' όλα, σ' ευχαριστώ γι' αυτό το κλειδί.

 Μου το έδωσες την 5η μέρα κι εγώ στο γύρισα πίσω φεύγοντας την 7η. Και το πήρες μαζί και μου το ξαναέδωσες τη 10η! Και μ' αυτό το κλειδί, μου έδωσες όνειρα, υποσχέσεις, λόγους να υπάρχω.

 Πότε πριν ένα κλειδί απλής,ξύλινης πόρτας δεν είχε τόση αξία.Το κλειδί της κοινής μας ζωής. Που δε συγκρίνεται με καμία άλλη κοινή ζωή, που τελικά δεν ήταν κοινή, αλλά κοινότυπη. 

Και συνέχεια η ίδια συνειδητοποίηση: Δε μου φτάνει το υπόλοιπο της ζωής μου να το ζήσω μαζί σου. Ξαφνικά θα 'θελα να 'μαι βρέφος και όλα τα "κοινά" μας, να είναι στο μέλλον. Δε φτάνει η ρημάδα η ζωή. 

Και πάλι, αυτό το κλειδί. Το κλειδί και το κουβερτάκι για το κουτάβι. Το κουτάβι που έχει τα γενέθλιά του μαζί μας. Γίνεται τεσσάρων όταν γινόμαστε τεσσάρων κι εμείς. Μεγαλώνουμε μαζί. 

Και το κλειδί. Κι αυτό που μετράει τέσσερα καλοκαίρια στην τσέπη του παντελονιού μου.

*στίχος από το τραγούδι "Μια νύχτα σαν κι αυτή", της Μαρίζας Ρίζου 

〰️

 

              

φτιάχνω στολίδια με τα δικά σου σκουπίδια. 

βρήκα ένα μαγικό, διάφανο, όλο διάφανο και διαπερατό σαν εσενα, σακουλάκι

γεμάτο από αντιστάσεις, τις αντιστασεις σου.

πολύχρωμες, πολυδιαστατες, φθαρμένες. 

μικρές, πολύχρωμες αντιστάσεις που έχουν υποστεί εισβολή μεταλλική, ασημένια, σκουριασμένη. 

Κάθε "όχι" που είπες ή εννοησες ή επινόησες. 

Κάθε αποφυγή, κάθε αλλαγή πεζοδρομίου στις λεωφόρους που βρέθηκες. 

Κάθε τι που θέλησες Αλλά έκανες πίσω. 

οι αντιστάσεις σου. 

Όλες στη σειρά.

σε σειρά διαδοχική, απόλυτα αρμονική, αδειασμενες πλέον από κάθε είδους φορτίο .

θα κρέμονται σε λίγες μέρες στο λαιμό μου και θα στολίζουν τα γυμνά μου εκτεθειμενα εκατοστά .

Όλα τα "δεν" και τα "μη" μαζεμένα, στριμωγμένα, σχεδόν αγκαλιασμενα, για να στολίσουν τις θέσεις των δακτύλων σου.

με τις αντιστάσεις σου, φτιάχνω εαυτούς. όμορφους, ακινδυνους, χρησιμοποιημενους.

τα πιο όμορφα σκουπίδια-στολιδια

nΛtΛliΛ

             

 
Καρτερικά να περιμένεις ..
Στωικά..

Κι όλα όσα δεν ήρθαν, στο δρόμο είναι.. 
Κι αν τον χάσουν, κι αν ξεμείνουν από βήματα τα σκέλια, μη θλιβείς. 

Στο  νου σου πλάσε εσυ σώμα, εσύ χέρια, εσύ περπατησιά.. κι αυτό το μετέωρο βήμα του ανέφικτου, θα δεις πώς θα ναι πιο κοντά σου κι από δέρμα.

Κάποια στιγμή θ' ανταμώσουμε. 

Όλοι ανταμώνουν

Ξεθάβοντας το 2015..

           

Αγαπημενε μου..

κοιταζω τον εαυτο μου στον καθρεφτη και μόλις που διακρινω το ημερολογιακο παρον.. οπως εχουμε ξαναπει, ανήκουμε σχεδον νομοτελειακα σε αλλον αιώνα..

Μεχρι γραμματα ξεκινησα να στελνω που ειχα ξεχασει το δρομο προς το ταχυδρομειο.. θα μπορουσα να χρησιμοποιησω ολα αυτα τα τεχνολογικα μεσα και να παρεις τις σκςψεις μου μεσα σε λιγα δευτερολεπτα. Αλλα, βλεπεις, ολη μας η σχεση οφειλει την υπαρξη της στον καιρο που μεσολαβει μεταξύ των πραξεων.. στο χρονο που τοσα του οφειλουμε.. που μας μεστωσε σαν το καλο κρασι.. κοκκινο.. βαθυ κοκκινο κρασι.. ιδιο χρωμα με τις στιγμες μας..

Σου γράφω για να εχεις κατι ακομη απο μενα.. καθαρα εγωιστικα και με απολυτη ιδιοτέλεια.. θελω τα χερια σου να αγγιξουν αυτο το χαρτί που αγγιζω τωρα εγω, μιας και δεν μπορουν να αγγιξουν εμενα.. αναλογιζομαι τις στιγμες μας, που πλεον εχουν αρχισει να συνθέτουν την Κοινη μας Ύπαρξη, και μου μοιαζει σχεδον λεηλασια η εισβολή του ενος στη ζωη του αλλου.. ηρθες και ξαφνικα σκεφτομαι για δύο.. χωρις να το εχω επιλεξει.. σαν να ηταν "απο τη φυση" να συμβει.. σα να κουμπωνει το σωμα σου με το δικο μου την ωρα που χανομαστε.. την ωρα που ο, τι πιο εσωτερικο του καθενός μας, αναμιγνυεται με καθε τι που εκκρινεται.. από τα δακρυα μου μεχρι το σπερμα σου.. και ειναι μείγμα θεϊκό αυτο.. κι εμεις, δυο μικροι θεοι που πλαθουν την ευτυχια και την απολαμβανουν και παιδευονται μεσα της και νιωθουν ενοχες κι αμεσως μετα την πληρη αδυναμια να αντισταθουν σε ολο αυτο το τοσο μεγαλο που ξεφευγει απ τ ανθρωπινα..

 Και στο φαγητο εχθες, εσταξα στο πιατο σου το φιλτρο της αγαπης και πασπαλισα το γλυκο σου με τη ζαχαρη της καψουρας μου, μηπως και σε δηλητηριασω υπουλα και καταφερω να κοιταζουν τα ματια σου μονο εμενα.. ειμαι αγριμι.. λιονταρι σκετο και ο, τι απειλει τη λεια μου ειναι θεμα τιμης να καταληξει στο "ή εγώ ή αυτό"!

τιραμισΏ

Σου έχω θυμώσει. Πολύ! Μια μέρα θέλω να πέσω πάνω σου να σε κατασπαράξω.

 Όσο ακραία σε γουστάρω,  τόσο ακραία θέλω να σε κομματιάσω. Ο χρόνος εκπνέει και εγώ είμαι κάπου που δε θέλω, με ανθρώπους που δε θέλω, χωρίς εσένα που θέλω. 

 Σφραγίδα με νούμερο 1312.. και στην ουρά για το σφαγείο. Στο κοπάδι με τα "καλά κορίτσια". 

Σ έχουν αδειάσει ποτέ;

Να αγνοείς τον ίδιο σου τον πυθμένα και κάποιος να τον ανακαλύψει και να στον γεμίσει με τρύπες μεχρι να στραγγιξει κάθε σταγόνα υπαρξης;

Ουδέποτε εξφενδόνισα ευθύνες εναντίον κάποιου  για τις κατά καιρούς απουσίες αισθήσεων. Έχω βρεθεί χωρίς ίχνος ήχου, με ανικανότητα να δω κάτι παραπάνω από το τίποτα ή κάτι λιγότερο απο διπλό είδωλο, σε πλήρη ακαμψία, αστάθεια, ανισορροπία, αλλά και "παντοδυναμία" απέναντι στο παγωμένο και το καυτό, λόγω επιδερμικής υπαισθησίας. Δικό μου ζήτημα. Προσωπικό. Το επέτρεψα. 

 Εσένα όμως σε χρεωνω συναισθηματικό μούδιασμα.. μη μετρήσιμο, μη υπολογίσιμο, μη απεικονίσιμο σε "ταφικά" films. (Μιας και δεν πρόλαβες να "σπουδάσεις" δίπλα μου τη βασική Ιατρική ορολογία του Ασθενούς, οφείλω να σε ενημερώσω ότι αποκαλούμε "τάφο" το μαγνητικό τομογράφο, όλοι εμείς οι "χαλασμένοι"). Με αξία αντιστρόφως ανεκτίμητη..

[εξέπνεε το 2018]

Ξεθάβοντας II..

26.4.14

Πόσο παρών μπορεί να είναι κάποιος σε μια ζακέτα? Βεβαίως η ζακέτα δεν είναι παρά ένα άψυχο αντικείμενο χωρίς ενεργητική παρουσία. Ποτισμένο, όμως! Κι εκεί εντοπίζονται τα ουσιώδη. Στη μυρωδιά. Σχεδόν την έκλεψα μιας και δεν μπορούσα να κλέψω την ίδια την παρουσία σου. Κι εμμονικά την κρατάω στα χέρια μου, ακόμη και τώρα που γράφω, γιατί οι πόροι μου εισπνέουν τη λειτουργικότητα τους από το άρωμά σου που συνεχώς εξατμίζεται αλλά ευτυχώς αύριο επιστρέφεις και θα χώσω τη μύτη μου μέσα στο λαιμό σου μόλις σε δω, να γεμίσω εφόδια και να με σώσω από τον αφανισμό που τώρα με πλησιάζει χαμογελώντας. Και τα βρίσκεις παραλλυρημματικά τα διάφορα συνηθισμένα μου αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα τα συνηθίσεις και , όχι επειδή θα προσπαθήσεις αλλά, γιατί θα περάσει αρκετός καιρός σε κατάσταση "μαζί" που θα στο κάνει δεύτερη φύση. Τώρα φερ' ειπείν, δεν έχω κάποιο νέο σου, δε σου είπα καληνύχτα κι αυτό είναι ικανό να με κρατήσει άυπνη όλο το βράδυ να σκέφτομαι με τη γαμημένη μηχανή που δε σταματάει ποτέ και να γράφω λέξεις-συμβάσεις, προσπαθώντας να αποτυπώσω το νόημα της απουσίας σου στο χαρτί και παραβλέποντας ότι ακόμη και μέσα μου αυτή η αποτύπωση είναι ανέφικτη γιατί το "απούσα" δε θα μπορέσω να το δεχτώ για σένα όσο κι αν όλα δείχνουν ότι θα έπρεπε. Αλέθω τα λεπτά με μανία και τα περνάω από χίλια κόσκινα για να μου εγγυηθούν ότι θα σε φέρουν πίσω. Κι εκείνα λένε και δε λένε. . Αφήνουν την υπόσχεση να αιωρείται καθώς τα βλέφαρα μου κλείνουν και το κεφάλι μου βαραίνει. 

ξεθάβοντας..

21.4.14

Κοιμάσαι, γλυκιά μου, πραγματικότητά μου.. Κοιμάσαι και όλα έχουν μπει στο ρυθμό της αναπνοής σου και χορεύουν αθόρυβα και γοητευτικά μέσα στη σιωπή του μεσημεριού. . Θα ήθελα να είμαι ό, τι σε περιβάλλει. Το ύφασμα στον καναπέ και η κουβέρτα που σε τυλίγει. Κοιμάσαι. Μετράω τις ανάσες σου και ανιχνεύω ανάμεσά τους κάτι που θυμίζει το όνομά μου. Εύχομαι να μην παρακούω. Κοιμάσαι. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ κι εγώ.  Ίσα να περάσει η δαιμονισμένη ώρα που θα σε φέρει πίσω στα αισθητά και να ζήσουμε Μαζί τον Καφέ Μας, τις Αγκαλιές Μας και κάθε άλλο που θα μετατρέψουμε μέσω του Ανήκειν.  Κοιμάσαι, ονειρεύεσαι ή και όχι. Λίγο με νοιάζει γιατί εγώ το όνειρο το ζω δίπλα σου και μετατρέπομαι σε εγωιστικό γουρούνι που αρκείται σ' αυτήν την εκπλήρωση. Και χαμογελάω τώρα, απ' τη μια γιατί είμαστε η μια της άλλης κι από την άλλη γιατί δεν είμαστε κανενός άλλου. Και μέσα απ' όλα αυτά τα Λάμδα των "άλλων", αναδύονται οι ανάγκες μου υπερκαλυμμένες και σχεδόν δεν τις αναγνωρίζω, μιας και πρώτη φορά υψώνονται περήφανες και χαμογελαστές, ντυμένες τα άνθη της ξεγνοιασιάς. Κοιμάσαι. Κοιμήσου κι, όταν ξυπνήσεις, ξύπνα με, να ανασάνουμε Μαζί τον αέρα των θαλασσινών μαλλιών σου..

1.1.19

1.1.19

Η πρώτη σκέψη του χρονου:

Ξύπνησα σε λάθος μερος

Εγώ, αυτή η άλλη

Όλα όσα δε μας άφησες να γίνουμε, για τα οποία καμία σιγουριά δεν έχω πέραν της ανάμνησης από τις προσμονές στις οθόνες, θα προσπαθήσω να τα φτιάξω μόνη μου. Δεν ξέρω πώς.. Δεν ξέρω με τι υλικά.. 

Θα προσπαθήσω να φτιάξω έναν κόσμο από αβοκάντο. Ακόμα και σ' αυτό θα έδινες μια ευκαιρία που εγώ δεν κατάφερα να κερδίσω. Με το σπαθί μου.. 

Ποιο σπαθί; Ποια όπλα; Παιδί είμαι, μα αν σάλευες ακόμα μια νύχτα πλάι μου θα γινόμουν κομμάτι από σένα.. 

Χάνω τις λέξεις μου, τις σκέψεις μου.. Ξεκουρδίζομαι με μια ελπίδα που θυμίζει αράβικο κανονάκι ρυθμισμένο από τον ίδιο τον Πυθαγόρα. 

Σε τρόμαξα. Και δεν πρόλαβες να δεις τίποτα από το τέρας που είμαι. Τέρας ανικανότητας. 

Κάτι μέσα μου, δε με αφήνει να μας αφήσω.

Μια υποψία ότι εμμονικά επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου "δε θέλω να σε θέλω".. Όπως ακριβώς σε έπειθες για τα υφασμάτινα ροδάκινα από τότε που ήσουν παιδί. 

Και πόση δύναμη άραγε να σε γεμίζει αυτός ο φόβος που θα καταφέρεις, με ευκολία και χαμόγελο, να μοιραστείς μαζί μου ένα κομμάτι ύφασμα και δύο ανάσες ύπνου,  χωρίς να με αγγιξεις..; 

Όλοι νομίζουν.. κι εγώ νόμιζα.. μ' αυτά τα κάλπικα  νομίσματα που τα φυλάς και τα προσέχεις σαν τα μάτια σου, ώσπου φτάνει η ώρα της πληρωμής και το μηχάνημα στα βγάζει σκάρτα..

Είμαι ολόκληρη ένας θυμός. Ένας θυμός μ εμένα που αφέθηκα κι ένας θυμός μ εσένα που δεν το έκανες. 

Λέγε ό,τι θες. Τα λεκτικά σου σκάγια δε με πληγώνουν..  

Δεν καταλάβαινες. Δεν ήθελες. Ή ήθελες πιο πολύ από το κανονικό. Ένα "κανονικό" που έχει απόλυτο σχήμα, απόλυτη χωρητικότητα και απόλυτη μυρωδιά. Την αντίθετη ακριβώς από τη μυρωδιά του δέρματός μου πάνω στα παγωμένα σεντόνια μιας Πέμπτης ξημερώματα.. 

Θα με ξεπλύνω.. Θα με γδάρω με τις πιο σκληρές σου προτάσεις και μετά θα με αλείψω με λιωμένη αγκινάρα.. 

Αστείο και λίγο ειρωνικό.. είχες πει πως νιώθεις ότι αν ενωθούμε θα καταστραφεί ο κόσμος. Ίσως τελικά να είσαι ήρωας. Ίσως να είμαι η Θυσία του Ενός με σκοπό το ευρύτερο καλό. 

Εγώ πάλι, μάλλον την ήθελα πολύ αυτήν την καταστροφή.

Ξέρω,  σ ένα μήνα ούτε που θα θυμάσαι. Θα είμαι ένα "καλό κοριτσι" όπως τόσα άλλα "καλά κορίτσια" της σειράς.  

Ξεριζωμός.. Εσωτερική αναίρεση εαυτού. Τόσος λίγος καιρός και είχα προλάβει να νιώσω το σπίτι άδειο χωρίς εσένα..  Χωρίς καν να έχεις μπει σε αυτό. 

Κι έβγαλες τόσο ουσιαστικό και δίκαιο παράπονο όταν ξεστομιζες ότι δεν άκουσες αυτό το "μου λείπεις" όταν έπρεπε. 

Όλα μέσα μου σε περίμεναν. Όλα έξω μου με χαστούκιζαν για να επανέλθω στην πραγματικότητα. 

Τελικά δεν ήταν εφιάλτης η φυγή σου. Δε θα ξυπνήσω μέσα στον πανικό μ' εσένα δίπλα μου. 

Όνειρο ήταν αυτές οι δέκα ημέρες και νύχτες που ένιωσα να "ανήκω".. Όχι σ εσένα, σ' εμένα που υπήρξα γελαστή και ήρεμη..  

Που εισέπνεα τη φωνή σου από τα μηνύματα.. που έγινα υπεράνθρωπος και δε χρειαζόμουν παρά μόνο ελάχιστες ώρες ύπνου..  που έμαθα όλες τις λειτουργίες του πλυντηρίου.. Οδηγίες για το πώς να πλένεις τα καθαρά μετρώντας αντίστροφα το χρόνο. 

Μέχρι που το ρολόι μηδένισε. 

Πλέον, πρόσημο αρνητικό

στη ρωγμή του χρόνου

Με καταδίκασες σε χέρια που δεν είναι τα δικά σου.

 Κι αυτό δε συγχωρείται

άλλη ευτυχία

                

Θέλω τόσα πράγματα να σου πω.. να σου γραψω.. να σου τραγουδήσω..  να σου ζωγραφίσω..  κι αν δεν υπάρχουν, να τα εφεύρω για σένα.. Για εμένα..  Για εμάς.. 

Ήδη νιώθω περηφάνεια που πλάι σου γίνομαι καλύτερος άνθρωπος . Αποκτώ ακόμα πιο στενή σχέση με την αλήθεια, με το μέσα μου..

Θέλω να τυπώσω σε βαμβακερά βρακάκια το μουτράκι σου και να κόβω βόλτες στο διάδρομο του σπιτιού φορώντας αυτά και τίποτα άλλο.. με τα καλοριφέρ στο φουλ και τις δύο χνουδωτές μπάλες να μπλέκονται στα πόδια μου. 

Να γλιστράω στα πλακάκια και να τρώω τα μούτρα μου, να παγώνει το κορμί ολόκληρο από τη θερμοκρασία του μαρμάρου κι εγώ να καίγομαι πιο πολύ από ποτέ γιατί σε φοράω πάνω μου..

Θέλω μια μέρα να φορέσω τα γυαλιά σου. Να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά σου μάτια. Μα πιο πολύ θα ήθελα να ξεριζώσω τα μάτια μου και να στα δώσω και να σε υποχρεώσω να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη. Να σε δεις όπως σε βλέπω. Μεγάλο μα και Τοσοδούλη συγχρόνως. Σίγουρο και Ανασφαλή. Ονειροπόλο και Ρεαλιστή. Ά ν θ ρ ω π ο.

Κι ύστερα, ο καθένας τα δικά του μάτια. Κι ύστερα θα με ξέρεις και θα σε ξέρω χωρίς προσπάθεια. 

Κι ύστερα, θα μας αγοράσω ένα ίδιο, πολύχρωμο ζευγάρι γυαλιά ηλίου, να βλέπουμε κοινό τον κόσμο. 

Θα σ' αφήσω να διαλέξεις πρώτος το δικό σου. Δε θα έχουν διαφορά, αλλά δεν έχει σημασία.. ξέρω πώς είναι να διαλέγεις πρώτος! 

Σκέψου λίγο..  βραδινό μπάνιο στη θάλασσα κι εμείς με τα γυαλιά ηλίου.. Μια ολόκληρη αντίφαση απέναντι στο σκοτάδι.

Θέλω να μη σε χορταίνω 

Mutatis Mutandis

Ησυχία.. νέκρα.. σιωπηλές λέξεις με αθόρυβα νοήματα.. 

σήμερα μόνο παλμοί. Στις φλέβες των καρπών.. λίγο με κράτησες, ακόμα πιο λίγο σε κράτησα κι όμως τους ένιωσα..

Είπα "θα μου λειψεις", και κάθε κύτταρο ψιθύρισε μαζί μου.. είπες γελώντας "λογικό".. μ αυτό το γέλιο των φρουρών σου.. μ αυτήν τη δήθεν απαξίωση που αντιμετωπίζεις κάθε τι που ταρακουνάει τα μέσα σου.

Τι νομίζεις; Δεν καταλαβαίνω;

Κάστρα ολόκληρα να χτίσεις, με τζάμια απροσπέλαστα και αλεξί-λεξα, θα βλέπω την αλήθεια. 

Μη φοβάσαι, μάτια μου, τις αγκαλιές που σε δέχονται, τα χέρια που σε χαϊδεύουν και σφίγγουν το σεντόνι σε κάθε σου άγγιγμα.

Βγες απ τους φανταστικούς σου κόσμους.. 

Πυροβόλησε τους γύρω σου με Αλήθεια.. κι όποιος αντέξει. 

Ένα κίτρινο αυτοκολλητάκι είναι ό,τι έχω από σένα.. για τα υπόλοιπα "έχει το σώμα μνήμη", μια μέρα ίσως θυμηθεί..

Υπεξαίρεση

Πώς να σου πω ότι όλα άλλαξαν μέσα σε λίγες ώρες;

Πώς να σου πω ότι μετράω τις μέρες, σε λίγο πια τις ώρες;

Κι εσύ φυγή.. κι εσύ ταξίδι.. κι εσύ αποχαιρετισμός..

Κι η επιστροφή; τι γίνεται μ' αυτήν;

Θα σου πω εγώ! Κάθε βράδυ την ψιθυρίζω πριν κοιμηθώ με την ελπίδα να μην ξεχάσει ότι την περιμένω..

Όπως θα φεύγεις, άσε μου τα κλειδιά στον πάγκο. 

Αν καταφέρω να πάρω κάτι απο εδώ μεσα-από μέσα σου, να μου το χρεώσουν ως υπεξαίρεση. 

..now it's history..

         

Εσωτερικός σπαραγμός.. το σώμα θυμάται. . Ακόμη κι αν δεν ξανααγγιχτεί, 10 χρόνια μετά, θυμάται.. κάθε χαμήλωμα ματιών, κάθε σφίξιμο χειλιών.. η αμηχανία σε όλο της το εύρος. . Μέχρι και τα άδεια καθισματα του θεάτρου κοιτούσαν αποσβολωμένα, βουβά, ανήμπορα.. στέκονταν όρθια, σχεδόν προσοχή, μπροστά στο χαμένο μεγαλείο.. και σίγουρα γελούσαν.. τα Όρθια Καθίσματα.. το αυτοαναιρούμενο Εγώ μου.. σημείωσες κάπου έναν αριθμό.. σημείωνα για χρόνια τα πάντα. . Οι σημειώσεις, ή -καλύτερα- τα σημειωμένα, δεν συναντούν πότε καμιά ύλη πέρα από το χαρτί και το μελάνι.. όλα ίδια.. όλα εκτός από σένα που ήσουν απλώς Όμοιος με τότε.. μοιάζεις, δεν είσαι.. κι ούτε τελικά θα καταλάβω αν ήσουν και ποτέ..
Δέκα χρόνια μετά στάθηκα μπροστά σου χαμογελαστή. Μόνιμη Κάτοικος Θεσσαλονίκης. Μου είπες να προσέχω, αυτό μόνο.. κι εγώ σε πρόσεξα

Ξοδέματα

           

             

Τελικά Κ τα 12 ευρώ ήταν πολλά. . Σπατάλη σκέτη Κ απόλυτη. . 

12 ευρώ για μια διανυκτέρευση.. συνήθως οι άνθρωποι πληρώνουν για να κοιμηθούν αγκαλιά, όταν πολλές φορές οι εξωτερικές συνθήκες δεν τους το επιτρέπουν. . Εσύ πλήρωσες 12 ολόκληρα ευρώ για να αυτοεξοριστείς στο χείλος του κρεβατιού. . Στο χείλος του γκρεμού. .

Και μέσα σε λίγες ώρες, πέρασε όλη μου η ζωή από τα όνειρα μου και παραμιλούσα μπας και καταλάβαινες ότι κι εγώ ακροβατώ απέναντι σου..

Σ' αγκαλιάζω και πρώτη φορά βάζω απαγορευτικό στο στόμα μου.. λεξο-ραφή.. η δική μου επανάκτηση της παρθενιάς. 

Κόντεψα να πω "θα μου λείψεις  α γ ά π η   μ ο υ"..

Ο δεξιοτέχνης φόβος-χειρουργός πέρασε τη βελόνα τη σωστή στιγμή από τα χείλη..

Συνήθως αισθάνομαι "παράδειγμα προς μίμηση" αν τύχει να εξφενδονίσω-σχεδόν να "φτυσω"- μια άσχημη αλήθεια μέσα στα μούτρα σου. Το καλύτερό μου βέβαια είναι να σου ακουμπάω στα κλειστά βλέφαρα, με ευλαβική απαλότητα, τις όμορφες αλήθειες. 

Απλώς ξέρω ότι το "καλό μου χαρτί", είναι εκείνες οι δύστροπες, άβολες, άκομψες προτάσεις που σε στήνουν στον τοίχο. 

Έχω νιώσει πολύ περήφανη για σένα τις τελευταίες ημέρες. Γιατί ξέρω πως τα δικά μου "στοιχειώδη" είναι για σένα βουνά ολόκληρα. Κάτι σαν το Παλαμήδι στο Ναύπλιο, με τα 999 σκαλιά.. 

Είναι σχεδόν σίγουρο ότι στο τέλος θα γίνω κι εγώ "θύμα" του ίδιου μου του εαυτού, όταν θα έρθει η ώρα εκείνη που, επανδρωμένος πια, θα πεις και σ' εμένα, κοιτώντας με στα μάτια και ταΐζοντάς με πίτσα και σοκολατένια γλυκά, ότι δε με θες.. Ότι ο κύκλος έκλεισε. Ακόμη κι αυτός ο αυστηρά "τετράγωνος" Κύκλος της Σύμβασης. 

Είναι μεγάλο το ρίσκο να  "δείχνεις το δρόμο".. Συνήθως γιατί μετά, σε ποδοπατούν τρέχοντας γεμάτοι σιγουριά.. 

Η σημερινή σου "άγρια καλημέρα", ήταν η επισφράγιση του πλαισίου μας.. Συνήθως οι άνθρωποι, μετά από "δύσκολα βράδια", θέλουν ν' αγκαλιάζονται και να αναπληρώνουν τον εφιάλτη με μπαλώματα τρυφερότητας.. Κανένα περιθώριο δεν άφησες. "Στην πυρά της ηδονής και κουβέντα" πρόσταξες με το βλέμμα σου και μόνο! Και υπάκουσα σαν σωστή Συμβασιούχος. Μου αρκεί που μ' ακούς. Που σου αποτελώ "μουσική" και όχι θόρυβο. 

Με το ζόρι κρατήθηκα να μην αφήσω "κατά λάθος" κάποιο απόλυτα απαραίτητο αντικείμενό μου εκεί. Πρόοδος και για μένα. Πριν από λίγα χρόνια θα "ξεχνούσα" την οδοντόβουρτσά μου! Όχι ό,τι κι ό,τι.. Το Απόλυτο Σύμβολο της Δέσμευσης. Κι ύστερα, περνώντας ο καιρός, κατάλαβα ότι οι άνθρωποι δε "δένονται" έτσι, με "ατυχηματικά αφήματα οδοντόβουρτσας".. Οι άνθρωποι δένονται και λύνονται και πνίγονται από τα ίδια τους τα χέρια.. Μόνο εσύ, κι ελάχιστοι ακόμη, έχετε αυτό το προνόμιο του Δήμιου με τα αόρατα όπλα. Δήμιος που σε κάνει να παρακαλάς να χάσεις την ελευθερία σου, να ικετεύεις να σε ακινητοποιήσει κοντά του. Σφαγή με γάντι από βελούδο που με ανατριχιάζει στο άκουσμα και μόνο. Αλλά ας μην γκρινιάζω. Άλλωστε το γάντι εγώ στο έκανα δώρο κι ας μην το πήρες χαμπάρι. 

Σφυρίζει το τρένο πάνω στις ράγες.. 

Ίσως κάποια αυτή τη στιγμή να χορεύει στο δωμάτιό σου.. Ίσως τα δάχτυλά σου να εκθειάζουν κάποιο άλλο δέρμα.. 

Ίσως και να με κάνεις περήφανη συζητώντας με τον εαυτό σου για το καλό που έχεις αρχίσει να σου κάνεις.. 

Θα προσπαθήσω να φτιάξω τα γυαλιά που σου έλεγα. Γυαλιά με τα δικά μου μάτια. Να σε βλέπουν όλοι όπως εγώ. Ένα μόνο σου ζητάω, μην κάνεις τα πάντα για να τους τυφλώσεις.

Σελίδα από το ημερολόγιο μιας Ακραίας

       

Ποτό.. πολύ ποτό.. πολλοί.. πολλή..

Όπως πάντα, εγω πολλή.. 

Τόση που φτάνω και περισσευω, κυρίως περισσεύω.. 

Ελάχιστες ώρες ύπνου.. κάθε κίνηση δίπλα μου και ένα ξύπνημα! "Γιατί δεν κοιμάσαι?".  Και δύο δευτερόλεπτα ησυχιας πριν το "κοιμόμουν, τώρα ξυπνησα".. 

Ωστόσο η πραγματική απαντηση ήταν αυτή η σιωπή πριν από τις λέξεις. 

Πάλι καλά που τις έχω του χεριού μου κι αυτές και μπορώ ανά πάσα στιγμή να καλύψω τις σιωπηλές μου απαντήσεις. Καλύτερα δύο λέξεις με λεξικογραφημένη σημασία, παρά μια παύση με χίλιες εκδοχές. 

Πρώτο πρωινό φως. Μια ερώτηση που είχα ξεχάσει.. "Θες καφέ? "

Λίγο αργότερα άυλη μυρωδιά φρεσκοαλεσμένης καφεΐνης, ανακατεμένη με σιγανή αισθησιακή τζαζ.. Μια όμορφη φιγούρα κόβει βόλτες μέσα στο σπίτι.. Το δέρμα μου κάτω από τα σκεπάσματα σχεδόν καίει.. κάποιος άναψε ένα σπίρτο κοντά στις γεμάτες αλκοόλ φλέβες μου.. πόσο εύκολο είναι να αρπάξεις φωτιά όταν όλο σου το "είναι" περιβάλλεται από εύφλεκτο υλικό..?

Ήχος νερού που τρέχει στο μπάνιο.. Ανεπαίσθητη μυρωδιά οδοντόκρεμας.. Ένα αντρικό T-shirt κολλημένο πάνω μου, ένα με το δέρμα μου.. Ξυπνητήρια να χτυπούν συνεχόμενα υπενθυμίζοντας την "κανονική ροή κάθε συνηθισμένης Δευτέρας".. Απ' έξω ακούγεται η λαϊκή.. Διαπιστώνεις: "Κάθε φέτος και πιο δίπλα μας".. 

Διαπιστώνω: "Κάθε μέρα και πιο δίπλα σου"..

Πιο "ουσιαστικά" δίπλα σου.. Χωρίς να χρειάζεται σώμα απαραιτήτως, μη μου τρομάζεις!

Γυμνά πόδια πάνω στα πλακάκια, γυμνή παλάμη πάνω στο φλιτζάνι του καφέ.. Έτσι, ξεδιάντροπα και "γυμνά" στάθηκα μπροστά σου απ' το πρώτο λεπτό. Είχες ακούσει ήδη τη φωνή μου να "σπάει" μέσα από ηχογραφημένα μηνύματα..Η απόλυτη απομυθοποίηση. Το γυμνό μου σώμα είναι ίσως ό, τι πιο ντυμένο έχεις δει από μένα. 

Ακόμα και τώρα, απεριποίητες λέξεις βάζω στη σειρά μήπως και "φυλακίσω" το κινηματογραφικό πλάνο του πρωινού ξυπνήματος. Κι άντε τώρα να σου εξηγήσω ότι ολ' αυτά για μένα είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχω. 

Άντε να σου εξηγήσω ότι όσο κι αν εσένα σε "φοβίζουν" αυτά που γράφω και λέω, θα θεωρούσα τεράστια παράλειψη να μην επισημάνω την τεράστια αξία που έχουν μέσα μου κάποια πράγματα τόσο "απλά" όσο η στιγμή που άνοιξα σήμερα τα μάτια μου.

Τόσο παράλογα "ακραία" είμαι.. Που τη βρίσκω και αισθάνομαι πληρότητα με μισή κούπα καφέ Κολομβίας, ένα ξεφόρτιστο κινητό, 5 νότες τζαζ, ένα κομμάτι χθεσινή μπουγάτσα και μια "απελπισμένη" διαπίστωση ότι δεν μπόρεσες να αντισταθείς..

Υ.γ Μέχρι και ο Bertolucci θα σε έκανε μονόπλανο αν σ' έβλεπε στο μπαλκόνι σήμερα.. Λίγος ήλιος πάνω στην πλάτη σου και πέταξα

Effort-Full

          
        

Κόμπος στο λαιμό, πνίξιμο.. Θηλιά σάρκινη, όπως αυτή που θες να σου ζητάω.. Βήματα αργά, σταθερά,μηχανικά.. Ρυθμισμένα απ' το μηχανισμό των αποχαιρετισμών.. Βραβείο ευρεσιτεχνίας μου αναλογεί.. 

Στους διαδρόμους των αεροδρομίων ανέκαθεν σκεφτόμουν ότι ενώ όλοι κάπου "πηγαίνουν", εγώ από κάπου φεύγω.. 
Δεν έχω καταλήξει στο αν τελικά ήταν ή όχι Μεγάλη Απόφαση.. Αν τελικά είναι Μεγάλη Απόσταση.. Στο μυαλό μου, μεγάλη είναι κάθε απόσταση που δεν μπορώ να κάνω με τα πόδια αν νιώσω εγκλωβισμένη.. Είναι ντροπή να το λέω όταν ξέρω πολύ καλά πόσους ανθρώπους χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα..
Έλεγα για τη θηλιά λοιπόν.. Μισό βήμα πριν κοπεί η αναπνοή.. Διάλυση από μέσα λέγεται αυτό, διάλυση αντιστρόφως.
Σου έχω εξηγήσει για την τεράστια αγωνία που έχω να είμαι "η πιο" για τους άλλους.. Χαίρομαι γιατί μ' εσένα βρήκα κάτι που πιστοποιείται με Επίσημο, Κρατικό έγγραφο.. Είμαι νομίμως και ιατρικώς αποδεδειγμένα "η πιο αναπηρούλα". Ναι, ξέρω, μπορεί να ακούγεται "κάπως", αλλά γνωρίζεις όσο λίγοι πόσο έχω προσπαθήσει να το αναγάγω σε προσόν. Πού να το 'ξερα πως κάτι το οποίο μέχρι τώρα μου "αφαιρούσε", ξαφνικά θα με ανέβαζε στο βάθρο της αποκλειστικότητας-στο είδος μου φυσικά..
Πριν 3 βράδια αθροίζαμε τα ποσοστά της ανικανότητάς μας γελώντας, καθισμένοι σε τέσσερις ρόδες, στο σκοτεινό μπαλκόνι.. Ποτέ δε λάτρεψα περισσότερο τα φρένα.. Την ακινησία.. Αποτέλεσμα της πρόσθεσης 152%.. Πρωτοφανές πλεόνασμα.. Κάτι σαν αυτό το "παραπάνω" που είσαι στη ζωή μου..
Η θηλιά σφίγγει.. Ο πόνος ξεκινάει ν' αγγίζει τα όρια του δυσάρεστου.. Πρέπει να είναι η πρώτη σφαλιάρα στο μάγουλο της πρώτης μου απόφασης.
Και όπως ακριβώς έψαχνα την έγκριση στα μάτια σου συνέχεια εκείνο το βράδυ που ξεπέρασα τον εαυτό μου, ψάχνω τώρα έναν τρόπο να ακυρώσω την αίτηση. Λες και μου ενέκρινε η τράπεζα το δάνειο αλλά το φοβήθηκα.. Λες και θέλω να ξεράσω το τσάι που διάλεξα να πιω..
Σκέψεις και φόβος παντού.. Φτιάχνω μια λίστα στο μυαλό μου και προσπαθώ να καταγράψω τα πλεονέκτήματά μου.. Ξαφνικά το κεφάλι μου είναι άδειο.. Κι όμως.. Σε είχα "αφύλαχτο".. Τα λόγια μου "τρυπάνε" το τείχος του "απόλυτου δίκιου" σου.. Το πραματζουλάκι δούλεψε.. ΔΟΎΛΕΨΕ.. και ήταν πιο καλά κι απ' το τελευταίο που θυμάσαι από "πριν".. Επίσης είμαι -νομίζω- ο αγαπημένος σου νυχτερινός επισκέπτης.. Και να μη θες να το πεις, φαίνεται! 
Όπως καταλαβαίνεις θρυμματίζω τις στιγμές μας και τις περνάω από το κόσκινο μήπως και μείνουν κάποιες μεγαλύτερες που να μη χωράνε να περάσουν ανάμεσα στις τρύπες της απώλειας..
Κάτσε και σκέψου -γαμώ το κέρατό μου- τι μου λείπει εκτός από τα πράσινα μάτια και το κωλοπτυχίο?!
Γίνομαι άδικη, το ξέρω.. Γιατί ποτέ δεν κρύφτηκες.. Απλώς "νόμιζα".. Όμως μην ανησυχείς, το παθαίνω πολύ συχνά..
Όλο μου το μέσα αναρωτιέται.. Ασταμάτητα.. Ασυναίσθητα..
Κάτι κλωτσάει.. Κάτι πολύ βαθιά.. Ακούγεται ένας ψίθυρος "θα γίνεις η πιο σημαντική του".. Κι ύστερα σιωπή.. Επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων.. Ουρλιαχτό: "δε θα μπορούσες ποτέ να είσαι η πιο σημαντική του".
Μπάζω από όλες τις οπτικές γωνίες: τη χιλιομετρική, τη συναισθηματική, την εμφανισιακή, την εμπειρική, τη γνωστική.. Όλες.. Πολύγωνο με "ν" γωνίες μειονεκτημάτων.. Κι αυτό δική μου ευρεσιτεχνία..
Σ' ένα πράγμα καταλήγω: Πρέπει να κάνω μπάνιο, να ντυθώ και να βγω για ν' αγοράσω φόρεμα και καλά παπούτσια για τα επόμενα No-Belle..

Υ.Γ Λέω μάλλον να μην κάνω μπάνιο.. Δεν αντέχω να σε ξεπλύνω ακόμη..

Εδώ

Το πρόθεμα "τηλε-" πρέπει να είναι το αγαπημένο σου..τηλε-χειριστήρια για τα πάντα μέσα στο σπίτι σου, τηλε-φωνο που κουδουνιζει αδιάκοπα, τηλε-παθεια με τις επιθυμίες μου..

ΤΗΛΕ- : λεξικό πρόθεμα για το σχηματισμό λέξεων, το οποίο προσδίδει:

1. την έννοια της μεγάλης απόστασης σε κάτι
2. τη σχέση που έχει κάποιος / κάτι με την τηλεόραση 

Γι' αυτήν ακριβώς τη "μεγάλη απόσταση" σου μιλάω. Την υπολογισμένη με μαθηματική ακρίβεια. Την εκφερόμενη με τις καταλληλότερες λέξεις, έτσι ώστε να μην έχω δικαίωμα να σε κατηγορήσω για παραπλάνηση, ούτε καν για περιπλάνηση στα Μόνιμα. 

Τα δηλωμένα "από μακριά", νίπτουν τας χείρας των Πιλάτων. Σχεδόν πληγιασμένα από το τρίψιμο, ξεπλένουν κάθε είδους αμφιβολία σχετικά με τις ευθύνες. 

Επόμενος στόχος να ανακαλύψω πώς διατηρούνται άθικτα τα σημάδια στο σώμα.

Βασανιστικά ερωτήματα με κρατούν ξύπνια: μαζί με τα σημάδια "ξεθωριαζουν" και οι μνήμες.. σε ένα μήνα θα θυμάσαι..? Και ξαφνικά ο "μηνας" μοιάζει μακριά.. σε δυο μέρες θα θυμάσαι..?

Αυτό το στερητικό "α" μπροστά από τη "λήθη" θα έπρεπε να το έχω εφεύρει εγώ. Ίσως γι αυτό η εμμονή μου με την αλήθεια.. ίσως γι αυτό να μην ήθελα ν ανοίξω το στόμα μου σε κάθε επίμονη ερώτησή σου για το τι σκέφτομαι. Αντε ν' αρθρώσω ψέμα.. Άντε να πω οτιδήποτε μπορεί να ξεχαστεί, να αναιρεθεί.. 

Η σιωπή προτιμότερη κι ας εσπαγε απ τις ανάσες και τα κλαψουρίσματα της τετράποδης καινούργιας μου φίλης. 

 Λοιπόν σήμερα, ημέρα Δευτέρα, είναι το πρώτο βράδυ που θα κοιμηθώ στο καινούργιο μου σπίτι. 

Κι όσο κι αν πιστεύω ακόμη και στον Τηλε-οργασμό που μπορείς να προσφέρεις, τσέκαρα τα πάντα στο διαμέρισμα ώστε να είμαι σίγουρη ότι όλα θα γίνουν όπως πρέπει, "από κοντά". 

Μόνο καλώδιο δεν κατάφερα να βρω, για το μπάνιο, και σκέφτομαι ότι το ιδανικότερο θα ήταν να έβρισκα ένα σχοινί 500 χιλιομέτρων, και να μπορούσα τραβώντας το, να σε σύρω ως εδώ.. Κι ας είναι ανηφόρα.. Κι ας χόρτασες από νωρίς τις "ανηφόρες".. 

Το διεστραμμένο μου μυαλό, προχθές το βράδυ, πήγε τους συνειρμούς σου ένα βήμα παραπέρα. Αν αντιστρέψεις οριζοντίως το MS, γίνεται SM.. Αν στη συνέχεια το αντιστρέψεις και καθέτως, καταλήγουμε στο SW.. Σωστό το γένος, λάθος ο επιθετικός προσδιορισμός..

Λογικά αυτήν τη στιγμή είσαι βυθισμένος σε ξένους πυθμένες.. Χαμένος στο δέρμα κάποιου άλλου "όμορφου πλάσματος" που έχει αναλάβει πλέον τις Δευτέρες σου.. Άραγε θα μπορούσες να ταξιδέψεις τόσα χιλιόμετρα για κάθε απάτητη γη που κατακτάς τους τελευταίους μήνες..; 

Δε θα τολμούσα ποτέ να "στήσω" τα σημεία στίξης μου μπροστά στα μάτια σου, ειδικά τα ερωτηματικά. Ίσως να σου έβαζα 5 στη γραμματική, αλλά κι αυτό θα το σημείωνα με νούμερο, ποτέ με λέξεις, ποτέ πια λέξεις στους ανθρώπους που αγαπώ. Κι αν απορείς τόσον καιρό γιατί, μάθε ότι οι κουβέντες είναι αυτές που μου στέρησαν κάθε τι δικό μου. Αυτές οι ρημάδες που εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση και δηλητηριάζουν με αλήθεια κάθε θήραμα που από άγνοια ζητάει να μάθει τι σκέφτομαι.

Τώρα σου λέω καληνύχτα. Αύριο θα μου φέρουν όλα όσα μου ανήκουν, τα πραγματικά πράγματά μου. Αυτά που πουλιούνται και αγοράζονται με ύλη.

Κι εσύ? Πόσο να κοστίζεις εσύ σε υλικό επίπεδο; Πες ότι ήθελα μόνο το σώμα σου.. Πες ότι νέκρωσα τα πάντα μέσα μου εκτός από το δέρμα.. 

Τώρα σου λέω καληνύχτα. Αύριο ξεκινάει η καινούργια μου ζωή.. Εδώ..

Εδώ που βάζω στόχο να αντιστρέψω την κλίση της ασφάλτου μήπως και "κυλήσεις" λίγο πιο έυκολα. (και -μεταξύ μας- όσο πιο σύντομα γίνεται ).

Τώρα σου λέω καληνύχτα. 

Καληνύχτα

Είμαι Η Και Λέγομαι

Είμαι ένας μόνιμα συγκριτικός βαθμός
Ένας συγκριτικός βαθμός, μόνιμα ένα βήμα πριν τον υπερθετικό
Ποτέ στην πατημασιά του
Ένας βαθμός γραμματικός που κοντεύει να γίνει Βαθμός αξιώματος
"Η Πρώτη Από Τις Δέυτερες"
Παράσημα τρία
Ένα για κάθε σπαρακτικό "προτίμησέ με" που δεν ξεστόμισα
Αναπληρωματική του παντοδύναμου παίκτη,
του ατραυμάτιστου
Μια ζωή στον πάγκο της σύγκρισης
Στα καθίσματα των επιλογών για τους άλλους
Των μονόδρομων για εμένα.
Πάντα δίπλα στα "πιο" που βγάζουν νικητές εκείνους
Τον κάθε "εκείνο"
Είμαι ο μόνος θετικός χωρίς θετική σημασία
Αυτός που έφτασε να προσδιορίζει με μετριοπάθεια κάθε αντικείμενο πόθου
Ίδια πτώση με το ουσιαστικό
Ίδια ουσιαστική Πτώση
"Πιο" κάτω κι απ' το κατώτερο