αφαιμάξεις

                 

Θύμισέ μου να σου πω πόσο εξαρτημένη νιώθω.
Για πρώτη φορά, πιο πολύ απ' ό,τι από σένα, απ' το τηλέφωνο.
Από κάθε ελεημονούσα φίλη μου που θα κάνει το "χρέος" της και θα ξαγρυπνήσει με εμένα, για 'μένα.

Το 'χω στο πετσί μου να συλλέγω ξενιστές. ( Ξέρεις τι είναι ο ξενιστής; Είναι "Κάθε οργανισμός που φέρει ή περιέχει έναν άλλο οργανισμό, τον οποίο υποστηρίζει και τρέφει" ).
Ό,τι δε με άντεξε, δεν το αφήνω καν να πεθάνει πριν φύγω. Δεν αναπνέω από μένα.
Οι φίλες μου σου πήραν τη θέση. Μη φοβάσαι κανέναν άλλο. Οι φίλες μου, που εδώ και μέρες έχουν σταματήσει τις δικές τους ζωές για ν' ασχοληθούν με τη δική μου, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι τους ρουφάω το αίμα. Ή χωρίς να τις νοιάζει.
Πόσο ζωτικής σημασίας μπορεί να είναι ένα τηλεφωνικό καλώδιο;
Κοιτάζω τα πάντα με δανεικά μάτια και τ' ακούω με δανεικά αυτιά. Καταπίνω μαγικά χάπια, ενώ τελικά με καταπίνουν αυτά.
Πώς τα έκανα έτσι; Πώς τα κάναμε έτσι; 
Ούτε ο ύπνος δε με λυτρώνει πια.
Ανοίγω τα μάτια μου και πριν προλάβω ν' αντικρύσω τον κόσμο, έχω ήδη αντικρύσει την οθόνη κι έχω εκπέμψει σήμα επείγοντος: "Ξύπνησα! Δώστε μου αέρα για να βγάλω κι αυτή τη μέρα!". Κι όποιος ακούσει.

Χθες μου "υποσχέθηκε" η γιατρός μια ηρεμία. Σήμερα θα πάω γεμάτη ελπίδα στο φαρμακείο να την "εκτελέσω" εκτελώντας τη νηφαλιότητά μου. Όλα έχουν ένα τίμημα.
Την επόμενη φορά θα της πω να μου δώσει και κάτι για το στομάχι. Για το μυαλό πια δεν αρκεί.

Θύμισέ μου να σου πω πόσο εξαρτημένη νιώθω.
Εγώ! Η -στα μάτια σου- ανέκαθεν αυτάρκης

Τα Λόγια που δε θες

Η αγκαλιά της ζητιανιάς..
Η προσπάθεια να χώσω το κεφάλι μου στο στέρνο σου χωρίς να προλάβεις να δεις την ικεσία στα μάτια μου. 
Ήσουν και θα είσαι ο παραλήπτης των πιο ουσιαστικών "θέλω" μου. Είτε αυτά κραυγάζουν μέσα από τηλεφωνικά καλώδια και μηνύματα, είτε σωπαίνουν εγκλωβισμένα στα βλέμματα.
Το -κατά τα άλλα δικαιολογημένο- παιχνίδι σου με τις αντοχές μου με φοβίζει. Φοβάμαι το ταμπλό που βρέθηκε μπροστά μου χωρίς οδηγίες, φοβάμαι τη ζαριά που ίσως με στείλει "ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ"..Εκείνη, την προηγούμενη φυλακή μου.. Την -κατά τα άλλα- γνωστή. Οικεία και,πια, απολύτως αποδεκτή έτσι όπως είναι. Με τα σκουριασμένα της κάγκελα, τους φαγωμένους σοβάδες, τη μυρωδιά της μούχλας και το μικρό φεγγίτη στο ταβάνι. Εκεί που, όμως, το ξηλωμένο στρώμα μυρίζει "το χιλιοπλυμμένο μου εγώ" και "τα λάθη μου". Αρώματα επιθυμητά την ώρα που πέφτω για ύπνο.
Εκεί που δε χρειάζονται συστάσεις, που μπαίνω πια χωρίς επίδειξη ταυτότητας γιατί "με ξέρουν". Με μεγάλωσαν.. Από τότε που ήμουν στις Ανηλίκων για "ανάρμοστη συμπεριφορά εφήβου". Εκεί που τα Σάπια Φρούτα κρίνουν τα εκ γενετής προβληματικά με αντικείμενο κατηγορίας τη Σαπίλα..
Κι όμως, εγώ εκεί νιώθω Σπίτι μου.. Δε φοβάμαι.. Πάντα η οροφή θα στάζει και πάντα θα κινδυνεύω από μια πνευμονία να με στείλει στον άλλο κόσμο. Αλλά ξέρω.. Από τι απειλούμαι.. Και σε τι τελικά επιλέγω να εκτεθώ μετά τη ζαριά στο δικό σου επιτραπέζιο που "παίξαμε" μια Παρασκευή βράδυ στο αυτοκίνητό σου μεταξύ καθισμάτων και οροφής. 
Γελούσα σαν παιδί.. Ένα "αγάπη μου" ξέφυγε σαν το κυνηγημένο από το στόμα μου και δεν πρόλαβα να το σκοτώσω πριν φτάσει στ' αυτιά σου..
Νιώθω λίγο σαν τη γκρινιάρα που παίζει Γκρινιάρη. Ένα παιχνίδι που αναιρεί τα ίδια του τα πιόνια. Ένα "1-1=0" για να το πω και στη γλώσσα σου.
Κι αύριο, που έχω ήδη αποφασίσει να μη σου δείξω τίποτα, θα κάνω αγώνα διαρκώς να μη συναντηθούν τα βλέμματά μας και καταλάβεις..
Να μην καταλάβεις αυτά που δε μετουσιώνονται σε λόγια και που μόνο σε πράξεις θα μπορούσαν να μετρηθούν, αλλά δεν τα άφησες. 
Και θ' αρχίσουν σιγά-σιγά κι αυτά να ζαρώνουν και να μουχλιάζουν και να μεταδίδουν τη μούχλα από κύτταρο σε κύτταρο, σαν τα φρούτα που έλεγα προηγουμένως, για να μου θυμίσουν ακόμη μια φόρα πόσο "εκεί" ανήκω.. Πόσο δεν είμαι αντάξια του δικού σου φρέσκου αέρα, της δικής σου καθαρότητας. Εγώ, το χαρτί που από μαύρο έγινε γκρίζο, με την ελπίδα εσύ να το χρωματίσεις. Κι ήταν η λευκότητα το δικό σου ζητούμενο, αλλά κι αυτό δεν το μπόρεσα..
Ίσως οι απάτητες παραδεισένιες σου εκτάσεις, να μην είναι για μένα.
Ίσως να μεγάλωσα με την αλυσίδα στο πόδι και δε θα μπορέσω να πετάξω ποτέ.....   

Το μόνο που χρεώνεσαι είναι τα Μαθήματα Πτήσης που μου παρέδωσες ενώ τελικά δεν πίστεψες ούτε λεπτό στα φτερά μου.

το μεγάλο Π

Οι τόσες νύχτες. Η δισυπόστατη υπόστασή μου σχεδόν ανυπόστατη.
Μετρήματα. Συνεχή μετρήματα.. Συνεχώς μετρήματα..
Πόσο βαραίνει το ένα μέσα μου.. Πόσο το άλλο..
Για πόσο θα περιμένω..; Σε πόσο θα ξέρω..; Στις πόσες λέξεις, οι υποσχέσεις καθίστανται ανέφικτες..; Από τα πόσα χρόνια και μετά θεωρούμαι αρκετά μεγάλη για να μετράω τα "πόσο"..;
Πόσο, τελικά, αντέχω..;
Μετρήματα που ξεκινούν απ' το συν άπειρο. 

Παλεύω, όμως, και με τα μη μετρήσιμά μου. Με τα "άκλειστα" που ίσως και να είναι ερμητικά κλεισμένα.

Πόσο, τελικά, κοστίζει ένα Οριστικό Αντίο;



[την πρώτη εκείνου του Μαϊου, σε θυμάμαι να οδηγώ και να κοιμάσαι στα πόδια μου]

ΘΕΡΜ(ΙΔ)ΟΣΥΣΣΩΡΕΥΤΗΣ

Θελω να πυροβολησω τον εαυτό μου με θερμίδες.  Ήδη καταστρώνω σχέδιο εξόντωσης της μοναξιάς μου για σήμερα το βράδυ. Θα ισοπεδωσω κάθε ανασφάλειά μου ταίζοντας τα μάτια και το μυαλό μου με ολα τα απαγορευμένα. "Κρέπες της γιαγιάς" για να τηρούνται οι οικογενειακες παραδόσεις. "Λάθος επιλογές " για να τηρούνται οι προσωπικές παραδόσεις. Τις τελευταίες ημέρες αναπνέω δανεικό αέρα από κάποιον που δανείζεται κι ο ίδιος για να αναπνεύσει. Γενικώς ζούμε με Δανεικά Ιδανικά. Όχι "ιδανικά" με την έννοια των Αξιών. "Ιδανικά" με την έννοια των Τέλειων και Κατάλληλων. 
Ο Ένας ζει με την Ιδανική Ερωμένη, η ερωμένη ζει με την Ιδανική Σχέση που έχει πλάσει στο κεφάλι της, ο Άλλος ζει με την Ιδανική Γυναίκα που τον εξιλεώνει για τα παρελθόντα σφάλματα και η Ιδανική γυναίκα με τη σειρά της ζει με τον Ιδανικό Άλλο που της τα προσφέρει και τα ανέχεται όλα. 
Βομβαρδισμός δανεικών συναισθημάτων με λάθος αποδέκτες.
Στράβωσε η κάννη της καρδιάς.
Άδειες τσέπες εδώ και τέσσερις ημέρες. Απλήρωτα ενοίκιο, κινητό, θέρμανση και ρεύμα. Παρ' όλ' αυτά, προτιμώ ν' ανάβω τις λάμπες από το να ανοίξω τα παντζούρια. Τεχνητό φως- τεχνητή ευτυχία. 
Ξεχάστε με για λίγο. Μήπως και καταφέρω να με ξεχάσω κι εγώ. Μήπως και καταφέρω να επαναπροσδιοριστώ. 
Μήπως και αρχίσω να με πυροβολώ με ουσία και όχι με φαγώσιμη ύλη. Η "αδερφή" μου τις προάλλες είπε ότι "τρώει γνώση". Μια χαρά ωραιότατο μενού. 55 κιλά ή "αδερφή" μου με τη Γνώση. Κάτι κάνω λάθος. 
Όλες οι αγκαλιές κλείνουν με το που με βλέπουν, αφήνοντάς με απ' έξω. 
Αφήστε με όλοι. Σίγουρα δεν έχω ανάγκη κανέναν σας.

*σίγουρα σας έχω ανάγκη όλους*

αλήθειες προς λήθη

      

Ποιος παίρνει στις 2 η ώρα το πρωί από απόρρητο αριθμό..;
Το αρσενικό της αντωνυμίας χάρην ποιητικής αδείας υποκινούμενης από ζωτικής σημασίας ανάγκη για ψέμα. 
Πες μια καλή δικαιολογία και υπόσχομαι να την καταπιώ αμάσητη. Το χωνευτήρι της εξάρτησης καλά κρατεί..
Η ανοσία της ανοσοκατεσταλμένης.
Ισορροπίες της ανισόρροπης.
Αυτοαναιρέσεις συγκεντρωμένες διαδηλώνουν υπέρ των δικαιωμάτων του τυφλού έρωτα, της ανάπηρης αγάπης.
Πες μου ποιος παίρνει στις 2 το πρωί με απόκρυψη και θ' αποκρύψω κι εγώ την υποψία-δηλητήριο.

κι αυτό τώρα λέγεται "ζωή"

                         

..και κάπου εκεί που το βράδυ με βρίσκει με τα δικά μου χέρια να με αγκαλιάζουν, ίσως και ν' αναρωτιέσαι πραγματικά μέσα σου αν υπάρχουν μοίρες που δε νικιούνται..
..λες και το κατάλαβες ότι σ' έβλεπα στον ύπνο μου χθες το βράδυ.. κι αναρωτιόμουν κι εγώ με τη σειρά μου, πώς θα ήταν αν ξανακάναμε έρωτα..
..
και είναι φορές που νομίζω ότι περιμένω ακόμη.. ή προσπαθώ να πιστέψω ότι περιμένω ακόμη.. δεν ξέρω τι ακριβώς.. Μάλλον αυτό που αργά ή γρήγορα θα τελείωνε- όπως είχες πει εκείνη την Τρίτη του Μάη.. Αφού το 'ξερες, γιατί δε μας προστάτεψες; Γιατί δε Με προστάτεψες..;

[υπάρχεις κάπου ή μόνο στα πληκτρολόγια;]

Αντί Εξόδου

πηγή φωτογραφίας: http://fc03.deviantart.net/fs71/i/2013/115/9/b/the_sky_is_falling_by_penator-d62y9jt.jpg

Σάββατο. 

 Μία εκ των ημερών που -έλεγες- θα είχαμε στη διάθεσή μας. Και θα ξεκινούσε ο κύκλος από το συν άπειρο γιατί ήταν λάθος και ανάποδη η αρχή -έλεγες- και προτίμησες να φέρεις το τέλος πριν της ώρας του. Κι - έλεγες- χάλασε το παραμύθι και ήρθε το τέλος του κόσμου. Πολύ πρόσφατα "χάλασε" αντίστοιχα και το παραμύθι μιας καλής μου φίλης. Κοίτα να δεις, όμως, που η προσγείωσή της στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο "καταστροφική'.. και Ήθελε να ζήσει την απομυθοποιημένη συνύπαρξη με τον άνθρωπό της και τα κατάφερε! Χωρίς ροζ σύννεφα, με περισσότερη ουσιαστική ουσία.

Ξέρεις τι λέω εγώ, που ακυρώνει όσα Έλεγες; -Δεν Ήθελες!