κι αυτό τώρα λέγεται "ζωή"

                         

..και κάπου εκεί που το βράδυ με βρίσκει με τα δικά μου χέρια να με αγκαλιάζουν, ίσως και ν' αναρωτιέσαι πραγματικά μέσα σου αν υπάρχουν μοίρες που δε νικιούνται..
..λες και το κατάλαβες ότι σ' έβλεπα στον ύπνο μου χθες το βράδυ.. κι αναρωτιόμουν κι εγώ με τη σειρά μου, πώς θα ήταν αν ξανακάναμε έρωτα..
..
και είναι φορές που νομίζω ότι περιμένω ακόμη.. ή προσπαθώ να πιστέψω ότι περιμένω ακόμη.. δεν ξέρω τι ακριβώς.. Μάλλον αυτό που αργά ή γρήγορα θα τελείωνε- όπως είχες πει εκείνη την Τρίτη του Μάη.. Αφού το 'ξερες, γιατί δε μας προστάτεψες; Γιατί δε Με προστάτεψες..;

[υπάρχεις κάπου ή μόνο στα πληκτρολόγια;]

Αντί Εξόδου

πηγή φωτογραφίας: http://fc03.deviantart.net/fs71/i/2013/115/9/b/the_sky_is_falling_by_penator-d62y9jt.jpg

Σάββατο. 

 Μία εκ των ημερών που -έλεγες- θα είχαμε στη διάθεσή μας. Και θα ξεκινούσε ο κύκλος από το συν άπειρο γιατί ήταν λάθος και ανάποδη η αρχή -έλεγες- και προτίμησες να φέρεις το τέλος πριν της ώρας του. Κι - έλεγες- χάλασε το παραμύθι και ήρθε το τέλος του κόσμου. Πολύ πρόσφατα "χάλασε" αντίστοιχα και το παραμύθι μιας καλής μου φίλης. Κοίτα να δεις, όμως, που η προσγείωσή της στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο "καταστροφική'.. και Ήθελε να ζήσει την απομυθοποιημένη συνύπαρξη με τον άνθρωπό της και τα κατάφερε! Χωρίς ροζ σύννεφα, με περισσότερη ουσιαστική ουσία.

Ξέρεις τι λέω εγώ, που ακυρώνει όσα Έλεγες; -Δεν Ήθελες!

ΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ

πηγή φωτογραφίας: http://ricoh-gr-diary.blogspot.gr/2010/10/street-lamp.html?m=1

 Είχε ελευθέρας ο Κώστας, όπως κάθε Τετάρτη. Καλός............Μακαρίτης κι αυτός. Παντρεύτηκε, νοικοκυρεύτηκε και δυστύχησε.. Μεγάλη παρέα. Σ' ένα Αll Day κάπου πίσω από το Hilton. Η πλήρης παραφωνία. Σε συμφωνία μόνο εσύ κι εγώ. Αποκομμένες από τα πάντα.. Αταίριαστες με τους πάντες. Και φύγαμε.. Ακόμη και σ' αυτό συμφωνήσαμε, με τα μάτια. Περπατήσαμε τη Βασιλίσσης Σοφίας. Δεξιά στη Μαρασλή κι αριστερά στην Καρνεάδου.. Με γέλια και στραβοπατήματα φτάσαμε Αναγνωστοπούλου και Ηρακλείτου.. Camper.. 12 η ώρα το βράδυ ψωνίζαμε παπούτσια για το καλοκαίρι.. Στα κλειστά μαγαζιά.. Αυτό είναι ευτυχία.. Φιλιά και σπρωξίματα και δαγκώματα και ξεκαρδίσματα στα πεζοδρόμια ή και στη μέση του δρόμου.. Να μας κοιτάζουν όλοι.. Πεζοί και αυτοκίνητα.. Λες και δεν έχουν ξαναδεί.. Οι πιο ευτυχισμένες γυναίκες που βρέθηκαν ποτέ στο Κολωνάκι, πήγαν βράδυ.. Δεν αγόρασαν τίποτα.. Δε φορούσαν ακριβά ρούχα ούτε είχαν πάει προηγουμένως στο κομμωτήριο.. Μόνο αυτά θυμάμαι από 'κείνη τη νύχτα.. Αυτά και τον ήχο των κλειδιών στην πόρτα του σπιτιού σου.. Και τη μυρωδιά της τελευταίας σου εκπνοής στην αγκαλιά μου.. Πριν βυθιστείς στον ύπνο..

Πέταξες..

Συμβαίνει καμιά φορά

Ποιος θα το περίμενε ότι θα έχανες τη μάχη;

Με τέτοιους στρατιώτες εξασκημένους. Με τέτοια ελκυστικά δολώματα. Με τέτοια ομορφιά και τόσο μυστήριο τριγύρω;

Ποιος το περίμενε; 

Ούτε καν εγώ

Πηνελόπη

            

Άμμος.. Ψάθα.. Πετσέτα.. Ήχος κύματος.. Σκοτάδι..
Έμεινα στην Αθήνα μόνη.. Χωρίς τους φίλους μου.. Χωρίς εσένα..
Και, άραγε, μπήκες ξανά στη ζωή μου ή έτσι νομίζω; 
Ξύπνησα από το κακό όνειρο ή μήπως τώρα μόλις κοιμήθηκα και βλέπω τ' ωραιότερο..;
Φοβάμαι..
Όσο δυνατή νιώθω απέναντι στους άλλους και τις γνώμες τους, τόσο τρομαγμένο στέκεται το μέσα μου μπροστά στα δυο κουτιά με τα παπούτσια που βρίσκονται πάνω στο κρεβάτι μου. 
Τι απ' όσα είπες, θα' χει αλλάξει όταν γυρίσεις; 
Ποιο προσωπείο μου πρέπει να φορέσω για να μείνεις; 
Τόση σιωπή συσσωρευμένη σε τόσο λίγες ημέρες; 
Ψάχνω να βρω πώς χωράει και το χάνω στο μέτρημα. 
Πώς να μοιράσω αόριστη απουσία ήχου σε απολύτως περιφραγμένα 24ωρα;
Κι αν εκεί που τελειώνει η περίφραξη αποφασίσεις να μην εμφανιστείς τελικά; 
Αν φτάσω στην άκρη ψιλαφώντας τα συρματοπλέγματα μέσα στα σκοτάδια και δεν είσαι εκεί να φιλήσεις τις ματωμένες μου παλάμες; 
Φοβάμαι..
Παρήγορο που, αν κοιτάς τον ουρανό τώρα, ίσως και να βλέπουμε το ίδιο τοπίο. 
Επιτρέπεται να ονειρεύομαι ότι θα πάμε εκδρομή; 
Αγαπάω.. Δε στο διευκρίνισα, αλλά αγαπάω..
Κι ενώ ξέρω ότι (θα 'πρεπε να) μου είναι αρκετό, η ξαφνική σου παρουσία, μου αλλάζει τα δεδομένα. 
Από τη μία ένα "Γιατί τώρα;" κι από την άλλη η βαθιά μου πίστη στο "πάντα θα είναι η ώρα".
Αιλουροειδείς ελιγμοί ανάμεσα στην αλήθεια και την απόκρυψή της.
Μην προδώσω.. Μην πληγώσω.. Μην απογοητεύσω..
Τον αγαπώ.. Και με τσακίζει που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, εσύ μπαίνεις πιο πάνω..
Μα πιο πολύ με τσακίζει που τρέμω μήπως κάνω λάθος. 
Είσαι ή δεν είσαι στη ζωή μου; 
Φοβάμαι..

στα Μέσα του καλοκαιριού- τα δικά μου Έξω

Βγαίνω για καφέ. Άβαφτη και αχτένιστη. Γενικώς αστόλιστη. Δε θα το έκανες ποτέ. 
Ίσως εκεί να εντοπίζεται και η διαφορά μας. Δε χρειάζομαι τίποτα για να νιώσω πραγματικά ευτυχής. Είχες πει πως τους ανθρώπους τους αξιολογείς βάσει των πραγμάτων που τους κάνουν να γελάνε.. 
Κι ήταν το Μαζί που μ' έκανε εμένα να γελάω.. Εκείνο το Εμείς που έστησες στον τοίχο και το πυροβόλησες αφήνοντάς σε, κατά το αριστερό ήμισυ του κρεβατιού σου, νεκρή.
Κι είμαι τώρα εγώ πιο ζωντανή από ποτέ και μπορώ να βγω μαζί σου για ποτό (ή και ποτά) και καφέ και τίποτα μέσα μου να μη σαλέψει.. 
Πόσο Κρίμα -κι ας την αχρηστεύεις τη λέξη..

Υ.Γ Θα χαιρόμουν αφάνταστα αν έπαιρνες μια γαμημένη πρωτοβουλία και δεν τ' άφηνες όλα στην τύχη.. Αυτή, την παρουσία της την απέδειξε..

Περι- βλήματα Παράνομων Οπλοκατόχων

                    

 12 παρά τέταρτο.. Πλατεία Συντάγματος.. ή μάλλον -πιο σωστά- ακριβώς πάνω από την Πλατεία Συντάγματος. Αφετηρία του Χ14. Του γνωστού Χ14 για το οποίο ένα μήνα πριν και κάτι ψιλά, έγραφα πάλι τέτοια ώρα.. ίσως και λίγο πιο αργά.. 
 Τελικά δεν κατάλαβες τίποτα. Δεν ερωτεύτηκες τίποτα από εμένα.. Παρά μόνο αυτό που είχες ανάγκη να δεις. Κι αυτό ακόμη, είναι δικό σου. Πάλι ένα κομμάτι του εαυτού σου αποτέλεσε θύμα του έρωτα.. οι Άλλοι τελικά δεν έχουν καμία μοίρα στη ζωή σου. Με έφτιαξες παραμυθένια.. σχεδόν πριγκίπισσα και μου έβαψες τα μαλλιά ολόξανθα και μόνη σου τα πέταξες κάτω από το παράθυρο και βάλθηκες να σκαρφαλώνεις για ν' ανεβείς να αντικρίσεις σαστισμένη τον ίδιο σου τον εαυτό, ντυμένο τις ανάγκες και τη δίψα σου για ψυχή και όχι σώμα. Κι ήταν τα πέπλα φτιαγμένα από το εύθραυστο υλικό που φτιάχνεται το σκληρό περίβλημα της καρδιάς σου. Δύσκαμπτο και απροσπέλαστο μα ταυτόχρονα τόσο επιρρεπές στις αλήθειες.. κι άφησες τον εαυτό σου να πιστεύει -και κατ' επέκταση έπειθες κι εμένα- ότι όλα σου τα Θέλω έβρισκαν αντίκρισμα πάνω μου.. Μα δεν ήμουν εγώ, αλλά το Εγώ σου που του ' δινες τη μορφή μου και το στόλιζες με τη νεότητά μου και τα ρούχα μου τα τόσο διαφορετικά από τα δικά σου μήπως και αυτοπαραπλανηθείς και καταφέρεις να παραδοθείς σε αγκαλιά άλλη από τη δική σου. Δεν ήταν αρκετό. Δε μ' έκανες συνειδητή συνένοχη και κατέληξα ένοχη που απλώς δεν έκρυψα ότι εγώ είμαι Εγώ και όχι Εσύ. Που λειτούργησα ως ο δικός μου εαυτός και όχι ως ο δικός σου που ερωτεύτηκες. Με κυνήγησαν ερινύες, αποπροσανατολισμένες κι εκείνες από σένα, και μου ' κλεψαν τον ύπνο γιατί δε στάθηκα αντάξια του εαυτού σου. Και πώς άλλωστε να το κάνω εν αγνοία μου? Δε μου έδωσες έγκαιρα το βάπτισμα ώστε να αποποιηθώ τη δική μου ταυτότητα και να υϊοθετήσω όσα κομμάτια σου ήθελες να συναντάς στα μάτια που κοιτάς λίγο πριν κοιμηθείς.
 Tώρα καταλαβαίνω το παράλογο της απορίας μου. Δε θα 'πρεπε να προβληματιστώ ούτε λεπτό αν είχα νωρίτερα αντιληφθεί ότι σ' εμένα δεν είδες παρά ένα βολικό καθρέφτη που σου 'δειχνε τα είδωλα των αναγκών σου. Απλώς, λόγω του δικού μου έρωτα που μ' έκανε ανθεκτική στα πάντα και μέχρι πλήρη υπαισθησία προκαλούσε στα επιδερμικά μου κύτταρα, δεν συνειδητοποίησα για πότε βρέθηκα περιτυλιγμένη με το καθρεφτικό υλικό και νόμιζα πως όλα σου τα χαμόγελα είχαν αποδέκτη εμένα την ίδια κι όχι ό,τι προβαλλόταν στην επιφάνειά μου. Δικό μου πρόβλημα, σαφώς. Να μάθω άλλη φορά να αντιστέκομαι στο γλοιώδες υλικό που μου απλώνουν πριν με στρώσουν με τους εαυτούς τους. 
 Μαθήματα προς γνώση και συμμόρφωση :)

Υ.Γ Σου μιλάω τώρα, πιο "ο εαυτός μου" από ποτέ. Με βλέπω σ' ένα ζευγάρι μάτια που λάμπουν γιατί κάτι είδαν που ξέρουν ότι είναι Άλλο από εκείνα και δεν το φοβούνται. Δε ζητούν επιβεβαίωση αλλά ταυτόχρονα μου την προσφέρουν κάνοντάς με περίφανη για τον εαυτό μου. Και -κυρίως- κάνοντάς με να νιώθω Αρκετή. Σπουδαίο πράγμα η επάρκεια. Αν κάποια στιγμή αγαπήσεις τον εαυτό σου Ουσιαστικά και όχι για τα Μάτια του Κόσμου. Αν σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από τις δήθεν Εμπιστοσύνες σ' εσένα (πράγμα που γίνεται Μόνο όταν δείξεις απόλυτη εμπιστοσύνη σε κάποιον άλλο και αφεθείς χωρίς τις δεύτερές σου σκέψεις που προηγούνται ακόμη και των πρώτων), και αν αποτινάξεις κάθε κέλυφος σαλιγκαριού από πάνω σου.. Και μείνεις για λίγο γυμνή.. Και αν αυτή σου η γύμνια καταλάβεις πόση διαφορά έχει από τη συστηματική γύμνια στην οποία δεν επιτρέπεις καμία διαφορά ανάλογα με αυτόν που έχεις απέναντί σου (πώς αλλιώς γίνεται να κάνεις έρωτα με τον ίδιο τρόπο ασχέτως του συντρόφου σου?).. Ίσως τότε να ανοίξει άλλος κόσμος μπροστά σου που τα χρόνια και οι εμπειρίες σου ακόμη δε σου έχουν φανερώσει. Το να εξασφαλίζεις σαρκική ευχαρίστηση στον εαυτό σου ανεξαρτήτως του ποιος βρίσκεται δίπλα σου, δεν είναι προνόμιο. Ούτε δηλώνει κάποιου είδους Προσωπική Εξέλιξη. Δε σημαίνει ότι είσαι η ίδια με όλους. Σημαίνει ότι δεν είσαι Καμία με όλους. Οι άνθρωποι Γινόμαστε κάθε φορά μέσω της επαφής με τους άλλους. Και κάθε άγγιγμα και είναι και οφείλει να είναι διαφορετικό μιας και κάθε ζευγάρι χέρια έχει κουβαλήσει σακούλες με άλλες ιστορίες. Το να μην μπορείς να εντοπίσεις τις διαφορές στις γραμμές της παλάμης, το να βιώνεις κάθε σου οργασμό ομοίως με τους προηγούμενους....... συγγνώμη αλλά το βλέπω σαν τη χειρότερη κατάρα. Και να πω ότι δεν έχεις την ψυχή για κάτι παραπάνω......