Ξεθάβοντας II..

26.4.14

Πόσο παρών μπορεί να είναι κάποιος σε μια ζακέτα? Βεβαίως η ζακέτα δεν είναι παρά ένα άψυχο αντικείμενο χωρίς ενεργητική παρουσία. Ποτισμένο, όμως! Κι εκεί εντοπίζονται τα ουσιώδη. Στη μυρωδιά. Σχεδόν την έκλεψα μιας και δεν μπορούσα να κλέψω την ίδια την παρουσία σου. Κι εμμονικά την κρατάω στα χέρια μου, ακόμη και τώρα που γράφω, γιατί οι πόροι μου εισπνέουν τη λειτουργικότητα τους από το άρωμά σου που συνεχώς εξατμίζεται αλλά ευτυχώς αύριο επιστρέφεις και θα χώσω τη μύτη μου μέσα στο λαιμό σου μόλις σε δω, να γεμίσω εφόδια και να με σώσω από τον αφανισμό που τώρα με πλησιάζει χαμογελώντας. Και τα βρίσκεις παραλλυρημματικά τα διάφορα συνηθισμένα μου αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα τα συνηθίσεις και , όχι επειδή θα προσπαθήσεις αλλά, γιατί θα περάσει αρκετός καιρός σε κατάσταση "μαζί" που θα στο κάνει δεύτερη φύση. Τώρα φερ' ειπείν, δεν έχω κάποιο νέο σου, δε σου είπα καληνύχτα κι αυτό είναι ικανό να με κρατήσει άυπνη όλο το βράδυ να σκέφτομαι με τη γαμημένη μηχανή που δε σταματάει ποτέ και να γράφω λέξεις-συμβάσεις, προσπαθώντας να αποτυπώσω το νόημα της απουσίας σου στο χαρτί και παραβλέποντας ότι ακόμη και μέσα μου αυτή η αποτύπωση είναι ανέφικτη γιατί το "απούσα" δε θα μπορέσω να το δεχτώ για σένα όσο κι αν όλα δείχνουν ότι θα έπρεπε. Αλέθω τα λεπτά με μανία και τα περνάω από χίλια κόσκινα για να μου εγγυηθούν ότι θα σε φέρουν πίσω. Κι εκείνα λένε και δε λένε. . Αφήνουν την υπόσχεση να αιωρείται καθώς τα βλέφαρα μου κλείνουν και το κεφάλι μου βαραίνει. 

ξεθάβοντας..

21.4.14

Κοιμάσαι, γλυκιά μου, πραγματικότητά μου.. Κοιμάσαι και όλα έχουν μπει στο ρυθμό της αναπνοής σου και χορεύουν αθόρυβα και γοητευτικά μέσα στη σιωπή του μεσημεριού. . Θα ήθελα να είμαι ό, τι σε περιβάλλει. Το ύφασμα στον καναπέ και η κουβέρτα που σε τυλίγει. Κοιμάσαι. Μετράω τις ανάσες σου και ανιχνεύω ανάμεσά τους κάτι που θυμίζει το όνομά μου. Εύχομαι να μην παρακούω. Κοιμάσαι. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ κι εγώ.  Ίσα να περάσει η δαιμονισμένη ώρα που θα σε φέρει πίσω στα αισθητά και να ζήσουμε Μαζί τον Καφέ Μας, τις Αγκαλιές Μας και κάθε άλλο που θα μετατρέψουμε μέσω του Ανήκειν.  Κοιμάσαι, ονειρεύεσαι ή και όχι. Λίγο με νοιάζει γιατί εγώ το όνειρο το ζω δίπλα σου και μετατρέπομαι σε εγωιστικό γουρούνι που αρκείται σ' αυτήν την εκπλήρωση. Και χαμογελάω τώρα, απ' τη μια γιατί είμαστε η μια της άλλης κι από την άλλη γιατί δεν είμαστε κανενός άλλου. Και μέσα απ' όλα αυτά τα Λάμδα των "άλλων", αναδύονται οι ανάγκες μου υπερκαλυμμένες και σχεδόν δεν τις αναγνωρίζω, μιας και πρώτη φορά υψώνονται περήφανες και χαμογελαστές, ντυμένες τα άνθη της ξεγνοιασιάς. Κοιμάσαι. Κοιμήσου κι, όταν ξυπνήσεις, ξύπνα με, να ανασάνουμε Μαζί τον αέρα των θαλασσινών μαλλιών σου..

1.1.19

1.1.19

Η πρώτη σκέψη του χρονου:

Ξύπνησα σε λάθος μερος

Εγώ, αυτή η άλλη

Όλα όσα δε μας άφησες να γίνουμε, για τα οποία καμία σιγουριά δεν έχω πέραν της ανάμνησης από τις προσμονές στις οθόνες, θα προσπαθήσω να τα φτιάξω μόνη μου. Δεν ξέρω πώς.. Δεν ξέρω με τι υλικά.. 

Θα προσπαθήσω να φτιάξω έναν κόσμο από αβοκάντο. Ακόμα και σ' αυτό θα έδινες μια ευκαιρία που εγώ δεν κατάφερα να κερδίσω. Με το σπαθί μου.. 

Ποιο σπαθί; Ποια όπλα; Παιδί είμαι, μα αν σάλευες ακόμα μια νύχτα πλάι μου θα γινόμουν κομμάτι από σένα.. 

Χάνω τις λέξεις μου, τις σκέψεις μου.. Ξεκουρδίζομαι με μια ελπίδα που θυμίζει αράβικο κανονάκι ρυθμισμένο από τον ίδιο τον Πυθαγόρα. 

Σε τρόμαξα. Και δεν πρόλαβες να δεις τίποτα από το τέρας που είμαι. Τέρας ανικανότητας. 

Κάτι μέσα μου, δε με αφήνει να μας αφήσω.

Μια υποψία ότι εμμονικά επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου "δε θέλω να σε θέλω".. Όπως ακριβώς σε έπειθες για τα υφασμάτινα ροδάκινα από τότε που ήσουν παιδί. 

Και πόση δύναμη άραγε να σε γεμίζει αυτός ο φόβος που θα καταφέρεις, με ευκολία και χαμόγελο, να μοιραστείς μαζί μου ένα κομμάτι ύφασμα και δύο ανάσες ύπνου,  χωρίς να με αγγιξεις..; 

Όλοι νομίζουν.. κι εγώ νόμιζα.. μ' αυτά τα κάλπικα  νομίσματα που τα φυλάς και τα προσέχεις σαν τα μάτια σου, ώσπου φτάνει η ώρα της πληρωμής και το μηχάνημα στα βγάζει σκάρτα..

Είμαι ολόκληρη ένας θυμός. Ένας θυμός μ εμένα που αφέθηκα κι ένας θυμός μ εσένα που δεν το έκανες. 

Λέγε ό,τι θες. Τα λεκτικά σου σκάγια δε με πληγώνουν..  

Δεν καταλάβαινες. Δεν ήθελες. Ή ήθελες πιο πολύ από το κανονικό. Ένα "κανονικό" που έχει απόλυτο σχήμα, απόλυτη χωρητικότητα και απόλυτη μυρωδιά. Την αντίθετη ακριβώς από τη μυρωδιά του δέρματός μου πάνω στα παγωμένα σεντόνια μιας Πέμπτης ξημερώματα.. 

Θα με ξεπλύνω.. Θα με γδάρω με τις πιο σκληρές σου προτάσεις και μετά θα με αλείψω με λιωμένη αγκινάρα.. 

Αστείο και λίγο ειρωνικό.. είχες πει πως νιώθεις ότι αν ενωθούμε θα καταστραφεί ο κόσμος. Ίσως τελικά να είσαι ήρωας. Ίσως να είμαι η Θυσία του Ενός με σκοπό το ευρύτερο καλό. 

Εγώ πάλι, μάλλον την ήθελα πολύ αυτήν την καταστροφή.

Ξέρω,  σ ένα μήνα ούτε που θα θυμάσαι. Θα είμαι ένα "καλό κοριτσι" όπως τόσα άλλα "καλά κορίτσια" της σειράς.  

Ξεριζωμός.. Εσωτερική αναίρεση εαυτού. Τόσος λίγος καιρός και είχα προλάβει να νιώσω το σπίτι άδειο χωρίς εσένα..  Χωρίς καν να έχεις μπει σε αυτό. 

Κι έβγαλες τόσο ουσιαστικό και δίκαιο παράπονο όταν ξεστομιζες ότι δεν άκουσες αυτό το "μου λείπεις" όταν έπρεπε. 

Όλα μέσα μου σε περίμεναν. Όλα έξω μου με χαστούκιζαν για να επανέλθω στην πραγματικότητα. 

Τελικά δεν ήταν εφιάλτης η φυγή σου. Δε θα ξυπνήσω μέσα στον πανικό μ' εσένα δίπλα μου. 

Όνειρο ήταν αυτές οι δέκα ημέρες και νύχτες που ένιωσα να "ανήκω".. Όχι σ εσένα, σ' εμένα που υπήρξα γελαστή και ήρεμη..  

Που εισέπνεα τη φωνή σου από τα μηνύματα.. που έγινα υπεράνθρωπος και δε χρειαζόμουν παρά μόνο ελάχιστες ώρες ύπνου..  που έμαθα όλες τις λειτουργίες του πλυντηρίου.. Οδηγίες για το πώς να πλένεις τα καθαρά μετρώντας αντίστροφα το χρόνο. 

Μέχρι που το ρολόι μηδένισε. 

Πλέον, πρόσημο αρνητικό

στη ρωγμή του χρόνου

Με καταδίκασες σε χέρια που δεν είναι τα δικά σου.

 Κι αυτό δε συγχωρείται

άλλη ευτυχία

                

Θέλω τόσα πράγματα να σου πω.. να σου γραψω.. να σου τραγουδήσω..  να σου ζωγραφίσω..  κι αν δεν υπάρχουν, να τα εφεύρω για σένα.. Για εμένα..  Για εμάς.. 

Ήδη νιώθω περηφάνεια που πλάι σου γίνομαι καλύτερος άνθρωπος . Αποκτώ ακόμα πιο στενή σχέση με την αλήθεια, με το μέσα μου..

Θέλω να τυπώσω σε βαμβακερά βρακάκια το μουτράκι σου και να κόβω βόλτες στο διάδρομο του σπιτιού φορώντας αυτά και τίποτα άλλο.. με τα καλοριφέρ στο φουλ και τις δύο χνουδωτές μπάλες να μπλέκονται στα πόδια μου. 

Να γλιστράω στα πλακάκια και να τρώω τα μούτρα μου, να παγώνει το κορμί ολόκληρο από τη θερμοκρασία του μαρμάρου κι εγώ να καίγομαι πιο πολύ από ποτέ γιατί σε φοράω πάνω μου..

Θέλω μια μέρα να φορέσω τα γυαλιά σου. Να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά σου μάτια. Μα πιο πολύ θα ήθελα να ξεριζώσω τα μάτια μου και να στα δώσω και να σε υποχρεώσω να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη. Να σε δεις όπως σε βλέπω. Μεγάλο μα και Τοσοδούλη συγχρόνως. Σίγουρο και Ανασφαλή. Ονειροπόλο και Ρεαλιστή. Ά ν θ ρ ω π ο.

Κι ύστερα, ο καθένας τα δικά του μάτια. Κι ύστερα θα με ξέρεις και θα σε ξέρω χωρίς προσπάθεια. 

Κι ύστερα, θα μας αγοράσω ένα ίδιο, πολύχρωμο ζευγάρι γυαλιά ηλίου, να βλέπουμε κοινό τον κόσμο. 

Θα σ' αφήσω να διαλέξεις πρώτος το δικό σου. Δε θα έχουν διαφορά, αλλά δεν έχει σημασία.. ξέρω πώς είναι να διαλέγεις πρώτος! 

Σκέψου λίγο..  βραδινό μπάνιο στη θάλασσα κι εμείς με τα γυαλιά ηλίου.. Μια ολόκληρη αντίφαση απέναντι στο σκοτάδι.

Θέλω να μη σε χορταίνω 

Mutatis Mutandis

Ησυχία.. νέκρα.. σιωπηλές λέξεις με αθόρυβα νοήματα.. 

σήμερα μόνο παλμοί. Στις φλέβες των καρπών.. λίγο με κράτησες, ακόμα πιο λίγο σε κράτησα κι όμως τους ένιωσα..

Είπα "θα μου λειψεις", και κάθε κύτταρο ψιθύρισε μαζί μου.. είπες γελώντας "λογικό".. μ αυτό το γέλιο των φρουρών σου.. μ αυτήν τη δήθεν απαξίωση που αντιμετωπίζεις κάθε τι που ταρακουνάει τα μέσα σου.

Τι νομίζεις; Δεν καταλαβαίνω;

Κάστρα ολόκληρα να χτίσεις, με τζάμια απροσπέλαστα και αλεξί-λεξα, θα βλέπω την αλήθεια. 

Μη φοβάσαι, μάτια μου, τις αγκαλιές που σε δέχονται, τα χέρια που σε χαϊδεύουν και σφίγγουν το σεντόνι σε κάθε σου άγγιγμα.

Βγες απ τους φανταστικούς σου κόσμους.. 

Πυροβόλησε τους γύρω σου με Αλήθεια.. κι όποιος αντέξει. 

Ένα κίτρινο αυτοκολλητάκι είναι ό,τι έχω από σένα.. για τα υπόλοιπα "έχει το σώμα μνήμη", μια μέρα ίσως θυμηθεί..