άλλη ευτυχία

                

Θέλω τόσα πράγματα να σου πω.. να σου γραψω.. να σου τραγουδήσω..  να σου ζωγραφίσω..  κι αν δεν υπάρχουν, να τα εφεύρω για σένα.. Για εμένα..  Για εμάς.. 

Ήδη νιώθω περηφάνεια που πλάι σου γίνομαι καλύτερος άνθρωπος . Αποκτώ ακόμα πιο στενή σχέση με την αλήθεια, με το μέσα μου..

Θέλω να τυπώσω σε βαμβακερά βρακάκια το μουτράκι σου και να κόβω βόλτες στο διάδρομο του σπιτιού φορώντας αυτά και τίποτα άλλο.. με τα καλοριφέρ στο φουλ και τις δύο χνουδωτές μπάλες να μπλέκονται στα πόδια μου. 

Να γλιστράω στα πλακάκια και να τρώω τα μούτρα μου, να παγώνει το κορμί ολόκληρο από τη θερμοκρασία του μαρμάρου κι εγώ να καίγομαι πιο πολύ από ποτέ γιατί σε φοράω πάνω μου..

Θέλω μια μέρα να φορέσω τα γυαλιά σου. Να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά σου μάτια. Μα πιο πολύ θα ήθελα να ξεριζώσω τα μάτια μου και να στα δώσω και να σε υποχρεώσω να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη. Να σε δεις όπως σε βλέπω. Μεγάλο μα και Τοσοδούλη συγχρόνως. Σίγουρο και Ανασφαλή. Ονειροπόλο και Ρεαλιστή. Ά ν θ ρ ω π ο.

Κι ύστερα, ο καθένας τα δικά του μάτια. Κι ύστερα θα με ξέρεις και θα σε ξέρω χωρίς προσπάθεια. 

Κι ύστερα, θα μας αγοράσω ένα ίδιο, πολύχρωμο ζευγάρι γυαλιά ηλίου, να βλέπουμε κοινό τον κόσμο. 

Θα σ' αφήσω να διαλέξεις πρώτος το δικό σου. Δε θα έχουν διαφορά, αλλά δεν έχει σημασία.. ξέρω πώς είναι να διαλέγεις πρώτος! 

Σκέψου λίγο..  βραδινό μπάνιο στη θάλασσα κι εμείς με τα γυαλιά ηλίου.. Μια ολόκληρη αντίφαση απέναντι στο σκοτάδι.

Θέλω να μη σε χορταίνω 

Mutatis Mutandis

Ησυχία.. νέκρα.. σιωπηλές λέξεις με αθόρυβα νοήματα.. 

σήμερα μόνο παλμοί. Στις φλέβες των καρπών.. λίγο με κράτησες, ακόμα πιο λίγο σε κράτησα κι όμως τους ένιωσα..

Είπα "θα μου λειψεις", και κάθε κύτταρο ψιθύρισε μαζί μου.. είπες γελώντας "λογικό".. μ αυτό το γέλιο των φρουρών σου.. μ αυτήν τη δήθεν απαξίωση που αντιμετωπίζεις κάθε τι που ταρακουνάει τα μέσα σου.

Τι νομίζεις; Δεν καταλαβαίνω;

Κάστρα ολόκληρα να χτίσεις, με τζάμια απροσπέλαστα και αλεξί-λεξα, θα βλέπω την αλήθεια. 

Μη φοβάσαι, μάτια μου, τις αγκαλιές που σε δέχονται, τα χέρια που σε χαϊδεύουν και σφίγγουν το σεντόνι σε κάθε σου άγγιγμα.

Βγες απ τους φανταστικούς σου κόσμους.. 

Πυροβόλησε τους γύρω σου με Αλήθεια.. κι όποιος αντέξει. 

Ένα κίτρινο αυτοκολλητάκι είναι ό,τι έχω από σένα.. για τα υπόλοιπα "έχει το σώμα μνήμη", μια μέρα ίσως θυμηθεί..

Υπεξαίρεση

Πώς να σου πω ότι όλα άλλαξαν μέσα σε λίγες ώρες;

Πώς να σου πω ότι μετράω τις μέρες, σε λίγο πια τις ώρες;

Κι εσύ φυγή.. κι εσύ ταξίδι.. κι εσύ αποχαιρετισμός..

Κι η επιστροφή; τι γίνεται μ' αυτήν;

Θα σου πω εγώ! Κάθε βράδυ την ψιθυρίζω πριν κοιμηθώ με την ελπίδα να μην ξεχάσει ότι την περιμένω..

Όπως θα φεύγεις, άσε μου τα κλειδιά στον πάγκο. 

Αν καταφέρω να πάρω κάτι απο εδώ μεσα-από μέσα σου, να μου το χρεώσουν ως υπεξαίρεση. 

..now it's history..

         

Εσωτερικός σπαραγμός.. το σώμα θυμάται. . Ακόμη κι αν δεν ξανααγγιχτεί, 10 χρόνια μετά, θυμάται.. κάθε χαμήλωμα ματιών, κάθε σφίξιμο χειλιών.. η αμηχανία σε όλο της το εύρος. . Μέχρι και τα άδεια καθισματα του θεάτρου κοιτούσαν αποσβολωμένα, βουβά, ανήμπορα.. στέκονταν όρθια, σχεδόν προσοχή, μπροστά στο χαμένο μεγαλείο.. και σίγουρα γελούσαν.. τα Όρθια Καθίσματα.. το αυτοαναιρούμενο Εγώ μου.. σημείωσες κάπου έναν αριθμό.. σημείωνα για χρόνια τα πάντα. . Οι σημειώσεις, ή -καλύτερα- τα σημειωμένα, δεν συναντούν πότε καμιά ύλη πέρα από το χαρτί και το μελάνι.. όλα ίδια.. όλα εκτός από σένα που ήσουν απλώς Όμοιος με τότε.. μοιάζεις, δεν είσαι.. κι ούτε τελικά θα καταλάβω αν ήσουν και ποτέ..
Δέκα χρόνια μετά στάθηκα μπροστά σου χαμογελαστή. Μόνιμη Κάτοικος Θεσσαλονίκης. Μου είπες να προσέχω, αυτό μόνο.. κι εγώ σε πρόσεξα

Ξοδέματα

           

             

Τελικά Κ τα 12 ευρώ ήταν πολλά. . Σπατάλη σκέτη Κ απόλυτη. . 

12 ευρώ για μια διανυκτέρευση.. συνήθως οι άνθρωποι πληρώνουν για να κοιμηθούν αγκαλιά, όταν πολλές φορές οι εξωτερικές συνθήκες δεν τους το επιτρέπουν. . Εσύ πλήρωσες 12 ολόκληρα ευρώ για να αυτοεξοριστείς στο χείλος του κρεβατιού. . Στο χείλος του γκρεμού. .

Και μέσα σε λίγες ώρες, πέρασε όλη μου η ζωή από τα όνειρα μου και παραμιλούσα μπας και καταλάβαινες ότι κι εγώ ακροβατώ απέναντι σου..

Σ' αγκαλιάζω και πρώτη φορά βάζω απαγορευτικό στο στόμα μου.. λεξο-ραφή.. η δική μου επανάκτηση της παρθενιάς. 

Κόντεψα να πω "θα μου λείψεις  α γ ά π η   μ ο υ"..

Ο δεξιοτέχνης φόβος-χειρουργός πέρασε τη βελόνα τη σωστή στιγμή από τα χείλη..

Συνήθως αισθάνομαι "παράδειγμα προς μίμηση" αν τύχει να εξφενδονίσω-σχεδόν να "φτυσω"- μια άσχημη αλήθεια μέσα στα μούτρα σου. Το καλύτερό μου βέβαια είναι να σου ακουμπάω στα κλειστά βλέφαρα, με ευλαβική απαλότητα, τις όμορφες αλήθειες. 

Απλώς ξέρω ότι το "καλό μου χαρτί", είναι εκείνες οι δύστροπες, άβολες, άκομψες προτάσεις που σε στήνουν στον τοίχο. 

Έχω νιώσει πολύ περήφανη για σένα τις τελευταίες ημέρες. Γιατί ξέρω πως τα δικά μου "στοιχειώδη" είναι για σένα βουνά ολόκληρα. Κάτι σαν το Παλαμήδι στο Ναύπλιο, με τα 999 σκαλιά.. 

Είναι σχεδόν σίγουρο ότι στο τέλος θα γίνω κι εγώ "θύμα" του ίδιου μου του εαυτού, όταν θα έρθει η ώρα εκείνη που, επανδρωμένος πια, θα πεις και σ' εμένα, κοιτώντας με στα μάτια και ταΐζοντάς με πίτσα και σοκολατένια γλυκά, ότι δε με θες.. Ότι ο κύκλος έκλεισε. Ακόμη κι αυτός ο αυστηρά "τετράγωνος" Κύκλος της Σύμβασης. 

Είναι μεγάλο το ρίσκο να  "δείχνεις το δρόμο".. Συνήθως γιατί μετά, σε ποδοπατούν τρέχοντας γεμάτοι σιγουριά.. 

Η σημερινή σου "άγρια καλημέρα", ήταν η επισφράγιση του πλαισίου μας.. Συνήθως οι άνθρωποι, μετά από "δύσκολα βράδια", θέλουν ν' αγκαλιάζονται και να αναπληρώνουν τον εφιάλτη με μπαλώματα τρυφερότητας.. Κανένα περιθώριο δεν άφησες. "Στην πυρά της ηδονής και κουβέντα" πρόσταξες με το βλέμμα σου και μόνο! Και υπάκουσα σαν σωστή Συμβασιούχος. Μου αρκεί που μ' ακούς. Που σου αποτελώ "μουσική" και όχι θόρυβο. 

Με το ζόρι κρατήθηκα να μην αφήσω "κατά λάθος" κάποιο απόλυτα απαραίτητο αντικείμενό μου εκεί. Πρόοδος και για μένα. Πριν από λίγα χρόνια θα "ξεχνούσα" την οδοντόβουρτσά μου! Όχι ό,τι κι ό,τι.. Το Απόλυτο Σύμβολο της Δέσμευσης. Κι ύστερα, περνώντας ο καιρός, κατάλαβα ότι οι άνθρωποι δε "δένονται" έτσι, με "ατυχηματικά αφήματα οδοντόβουρτσας".. Οι άνθρωποι δένονται και λύνονται και πνίγονται από τα ίδια τους τα χέρια.. Μόνο εσύ, κι ελάχιστοι ακόμη, έχετε αυτό το προνόμιο του Δήμιου με τα αόρατα όπλα. Δήμιος που σε κάνει να παρακαλάς να χάσεις την ελευθερία σου, να ικετεύεις να σε ακινητοποιήσει κοντά του. Σφαγή με γάντι από βελούδο που με ανατριχιάζει στο άκουσμα και μόνο. Αλλά ας μην γκρινιάζω. Άλλωστε το γάντι εγώ στο έκανα δώρο κι ας μην το πήρες χαμπάρι. 

Σφυρίζει το τρένο πάνω στις ράγες.. 

Ίσως κάποια αυτή τη στιγμή να χορεύει στο δωμάτιό σου.. Ίσως τα δάχτυλά σου να εκθειάζουν κάποιο άλλο δέρμα.. 

Ίσως και να με κάνεις περήφανη συζητώντας με τον εαυτό σου για το καλό που έχεις αρχίσει να σου κάνεις.. 

Θα προσπαθήσω να φτιάξω τα γυαλιά που σου έλεγα. Γυαλιά με τα δικά μου μάτια. Να σε βλέπουν όλοι όπως εγώ. Ένα μόνο σου ζητάω, μην κάνεις τα πάντα για να τους τυφλώσεις.

Σελίδα από το ημερολόγιο μιας Ακραίας

       

Ποτό.. πολύ ποτό.. πολλοί.. πολλή..

Όπως πάντα, εγω πολλή.. 

Τόση που φτάνω και περισσευω, κυρίως περισσεύω.. 

Ελάχιστες ώρες ύπνου.. κάθε κίνηση δίπλα μου και ένα ξύπνημα! "Γιατί δεν κοιμάσαι?".  Και δύο δευτερόλεπτα ησυχιας πριν το "κοιμόμουν, τώρα ξυπνησα".. 

Ωστόσο η πραγματική απαντηση ήταν αυτή η σιωπή πριν από τις λέξεις. 

Πάλι καλά που τις έχω του χεριού μου κι αυτές και μπορώ ανά πάσα στιγμή να καλύψω τις σιωπηλές μου απαντήσεις. Καλύτερα δύο λέξεις με λεξικογραφημένη σημασία, παρά μια παύση με χίλιες εκδοχές. 

Πρώτο πρωινό φως. Μια ερώτηση που είχα ξεχάσει.. "Θες καφέ? "

Λίγο αργότερα άυλη μυρωδιά φρεσκοαλεσμένης καφεΐνης, ανακατεμένη με σιγανή αισθησιακή τζαζ.. Μια όμορφη φιγούρα κόβει βόλτες μέσα στο σπίτι.. Το δέρμα μου κάτω από τα σκεπάσματα σχεδόν καίει.. κάποιος άναψε ένα σπίρτο κοντά στις γεμάτες αλκοόλ φλέβες μου.. πόσο εύκολο είναι να αρπάξεις φωτιά όταν όλο σου το "είναι" περιβάλλεται από εύφλεκτο υλικό..?

Ήχος νερού που τρέχει στο μπάνιο.. Ανεπαίσθητη μυρωδιά οδοντόκρεμας.. Ένα αντρικό T-shirt κολλημένο πάνω μου, ένα με το δέρμα μου.. Ξυπνητήρια να χτυπούν συνεχόμενα υπενθυμίζοντας την "κανονική ροή κάθε συνηθισμένης Δευτέρας".. Απ' έξω ακούγεται η λαϊκή.. Διαπιστώνεις: "Κάθε φέτος και πιο δίπλα μας".. 

Διαπιστώνω: "Κάθε μέρα και πιο δίπλα σου"..

Πιο "ουσιαστικά" δίπλα σου.. Χωρίς να χρειάζεται σώμα απαραιτήτως, μη μου τρομάζεις!

Γυμνά πόδια πάνω στα πλακάκια, γυμνή παλάμη πάνω στο φλιτζάνι του καφέ.. Έτσι, ξεδιάντροπα και "γυμνά" στάθηκα μπροστά σου απ' το πρώτο λεπτό. Είχες ακούσει ήδη τη φωνή μου να "σπάει" μέσα από ηχογραφημένα μηνύματα..Η απόλυτη απομυθοποίηση. Το γυμνό μου σώμα είναι ίσως ό, τι πιο ντυμένο έχεις δει από μένα. 

Ακόμα και τώρα, απεριποίητες λέξεις βάζω στη σειρά μήπως και "φυλακίσω" το κινηματογραφικό πλάνο του πρωινού ξυπνήματος. Κι άντε τώρα να σου εξηγήσω ότι ολ' αυτά για μένα είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχω. 

Άντε να σου εξηγήσω ότι όσο κι αν εσένα σε "φοβίζουν" αυτά που γράφω και λέω, θα θεωρούσα τεράστια παράλειψη να μην επισημάνω την τεράστια αξία που έχουν μέσα μου κάποια πράγματα τόσο "απλά" όσο η στιγμή που άνοιξα σήμερα τα μάτια μου.

Τόσο παράλογα "ακραία" είμαι.. Που τη βρίσκω και αισθάνομαι πληρότητα με μισή κούπα καφέ Κολομβίας, ένα ξεφόρτιστο κινητό, 5 νότες τζαζ, ένα κομμάτι χθεσινή μπουγάτσα και μια "απελπισμένη" διαπίστωση ότι δεν μπόρεσες να αντισταθείς..

Υ.γ Μέχρι και ο Bertolucci θα σε έκανε μονόπλανο αν σ' έβλεπε στο μπαλκόνι σήμερα.. Λίγος ήλιος πάνω στην πλάτη σου και πέταξα

Effort-Full

          
        

Κόμπος στο λαιμό, πνίξιμο.. Θηλιά σάρκινη, όπως αυτή που θες να σου ζητάω.. Βήματα αργά, σταθερά,μηχανικά.. Ρυθμισμένα απ' το μηχανισμό των αποχαιρετισμών.. Βραβείο ευρεσιτεχνίας μου αναλογεί.. 

Στους διαδρόμους των αεροδρομίων ανέκαθεν σκεφτόμουν ότι ενώ όλοι κάπου "πηγαίνουν", εγώ από κάπου φεύγω.. 
Δεν έχω καταλήξει στο αν τελικά ήταν ή όχι Μεγάλη Απόφαση.. Αν τελικά είναι Μεγάλη Απόσταση.. Στο μυαλό μου, μεγάλη είναι κάθε απόσταση που δεν μπορώ να κάνω με τα πόδια αν νιώσω εγκλωβισμένη.. Είναι ντροπή να το λέω όταν ξέρω πολύ καλά πόσους ανθρώπους χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα..
Έλεγα για τη θηλιά λοιπόν.. Μισό βήμα πριν κοπεί η αναπνοή.. Διάλυση από μέσα λέγεται αυτό, διάλυση αντιστρόφως.
Σου έχω εξηγήσει για την τεράστια αγωνία που έχω να είμαι "η πιο" για τους άλλους.. Χαίρομαι γιατί μ' εσένα βρήκα κάτι που πιστοποιείται με Επίσημο, Κρατικό έγγραφο.. Είμαι νομίμως και ιατρικώς αποδεδειγμένα "η πιο αναπηρούλα". Ναι, ξέρω, μπορεί να ακούγεται "κάπως", αλλά γνωρίζεις όσο λίγοι πόσο έχω προσπαθήσει να το αναγάγω σε προσόν. Πού να το 'ξερα πως κάτι το οποίο μέχρι τώρα μου "αφαιρούσε", ξαφνικά θα με ανέβαζε στο βάθρο της αποκλειστικότητας-στο είδος μου φυσικά..
Πριν 3 βράδια αθροίζαμε τα ποσοστά της ανικανότητάς μας γελώντας, καθισμένοι σε τέσσερις ρόδες, στο σκοτεινό μπαλκόνι.. Ποτέ δε λάτρεψα περισσότερο τα φρένα.. Την ακινησία.. Αποτέλεσμα της πρόσθεσης 152%.. Πρωτοφανές πλεόνασμα.. Κάτι σαν αυτό το "παραπάνω" που είσαι στη ζωή μου..
Η θηλιά σφίγγει.. Ο πόνος ξεκινάει ν' αγγίζει τα όρια του δυσάρεστου.. Πρέπει να είναι η πρώτη σφαλιάρα στο μάγουλο της πρώτης μου απόφασης.
Και όπως ακριβώς έψαχνα την έγκριση στα μάτια σου συνέχεια εκείνο το βράδυ που ξεπέρασα τον εαυτό μου, ψάχνω τώρα έναν τρόπο να ακυρώσω την αίτηση. Λες και μου ενέκρινε η τράπεζα το δάνειο αλλά το φοβήθηκα.. Λες και θέλω να ξεράσω το τσάι που διάλεξα να πιω..
Σκέψεις και φόβος παντού.. Φτιάχνω μια λίστα στο μυαλό μου και προσπαθώ να καταγράψω τα πλεονέκτήματά μου.. Ξαφνικά το κεφάλι μου είναι άδειο.. Κι όμως.. Σε είχα "αφύλαχτο".. Τα λόγια μου "τρυπάνε" το τείχος του "απόλυτου δίκιου" σου.. Το πραματζουλάκι δούλεψε.. ΔΟΎΛΕΨΕ.. και ήταν πιο καλά κι απ' το τελευταίο που θυμάσαι από "πριν".. Επίσης είμαι -νομίζω- ο αγαπημένος σου νυχτερινός επισκέπτης.. Και να μη θες να το πεις, φαίνεται! 
Όπως καταλαβαίνεις θρυμματίζω τις στιγμές μας και τις περνάω από το κόσκινο μήπως και μείνουν κάποιες μεγαλύτερες που να μη χωράνε να περάσουν ανάμεσα στις τρύπες της απώλειας..
Κάτσε και σκέψου -γαμώ το κέρατό μου- τι μου λείπει εκτός από τα πράσινα μάτια και το κωλοπτυχίο?!
Γίνομαι άδικη, το ξέρω.. Γιατί ποτέ δεν κρύφτηκες.. Απλώς "νόμιζα".. Όμως μην ανησυχείς, το παθαίνω πολύ συχνά..
Όλο μου το μέσα αναρωτιέται.. Ασταμάτητα.. Ασυναίσθητα..
Κάτι κλωτσάει.. Κάτι πολύ βαθιά.. Ακούγεται ένας ψίθυρος "θα γίνεις η πιο σημαντική του".. Κι ύστερα σιωπή.. Επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων.. Ουρλιαχτό: "δε θα μπορούσες ποτέ να είσαι η πιο σημαντική του".
Μπάζω από όλες τις οπτικές γωνίες: τη χιλιομετρική, τη συναισθηματική, την εμφανισιακή, την εμπειρική, τη γνωστική.. Όλες.. Πολύγωνο με "ν" γωνίες μειονεκτημάτων.. Κι αυτό δική μου ευρεσιτεχνία..
Σ' ένα πράγμα καταλήγω: Πρέπει να κάνω μπάνιο, να ντυθώ και να βγω για ν' αγοράσω φόρεμα και καλά παπούτσια για τα επόμενα No-Belle..

Υ.Γ Λέω μάλλον να μην κάνω μπάνιο.. Δεν αντέχω να σε ξεπλύνω ακόμη..