το μεγάλο Π

Οι τόσες νύχτες. Η δισυπόστατη υπόστασή μου σχεδόν ανυπόστατη.
Μετρήματα. Συνεχή μετρήματα.. Συνεχώς μετρήματα..
Πόσο βαραίνει το ένα μέσα μου.. Πόσο το άλλο..
Για πόσο θα περιμένω..; Σε πόσο θα ξέρω..; Στις πόσες λέξεις, οι υποσχέσεις καθίστανται ανέφικτες..; Από τα πόσα χρόνια και μετά θεωρούμαι αρκετά μεγάλη για να μετράω τα "πόσο"..;
Πόσο, τελικά, αντέχω..;
Μετρήματα που ξεκινούν απ' το συν άπειρο. 

Παλεύω, όμως, και με τα μη μετρήσιμά μου. Με τα "άκλειστα" που ίσως και να είναι ερμητικά κλεισμένα.

Πόσο, τελικά, κοστίζει ένα Οριστικό Αντίο;



[την πρώτη εκείνου του Μαϊου, σε θυμάμαι να οδηγώ και να κοιμάσαι στα πόδια μου]

ΘΕΡΜ(ΙΔ)ΟΣΥΣΣΩΡΕΥΤΗΣ

Θελω να πυροβολησω τον εαυτό μου με θερμίδες.  Ήδη καταστρώνω σχέδιο εξόντωσης της μοναξιάς μου για σήμερα το βράδυ. Θα ισοπεδωσω κάθε ανασφάλειά μου ταίζοντας τα μάτια και το μυαλό μου με ολα τα απαγορευμένα. "Κρέπες της γιαγιάς" για να τηρούνται οι οικογενειακες παραδόσεις. "Λάθος επιλογές " για να τηρούνται οι προσωπικές παραδόσεις. Τις τελευταίες ημέρες αναπνέω δανεικό αέρα από κάποιον που δανείζεται κι ο ίδιος για να αναπνεύσει. Γενικώς ζούμε με Δανεικά Ιδανικά. Όχι "ιδανικά" με την έννοια των Αξιών. "Ιδανικά" με την έννοια των Τέλειων και Κατάλληλων. 
Ο Ένας ζει με την Ιδανική Ερωμένη, η ερωμένη ζει με την Ιδανική Σχέση που έχει πλάσει στο κεφάλι της, ο Άλλος ζει με την Ιδανική Γυναίκα που τον εξιλεώνει για τα παρελθόντα σφάλματα και η Ιδανική γυναίκα με τη σειρά της ζει με τον Ιδανικό Άλλο που της τα προσφέρει και τα ανέχεται όλα. 
Βομβαρδισμός δανεικών συναισθημάτων με λάθος αποδέκτες.
Στράβωσε η κάννη της καρδιάς.
Άδειες τσέπες εδώ και τέσσερις ημέρες. Απλήρωτα ενοίκιο, κινητό, θέρμανση και ρεύμα. Παρ' όλ' αυτά, προτιμώ ν' ανάβω τις λάμπες από το να ανοίξω τα παντζούρια. Τεχνητό φως- τεχνητή ευτυχία. 
Ξεχάστε με για λίγο. Μήπως και καταφέρω να με ξεχάσω κι εγώ. Μήπως και καταφέρω να επαναπροσδιοριστώ. 
Μήπως και αρχίσω να με πυροβολώ με ουσία και όχι με φαγώσιμη ύλη. Η "αδερφή" μου τις προάλλες είπε ότι "τρώει γνώση". Μια χαρά ωραιότατο μενού. 55 κιλά ή "αδερφή" μου με τη Γνώση. Κάτι κάνω λάθος. 
Όλες οι αγκαλιές κλείνουν με το που με βλέπουν, αφήνοντάς με απ' έξω. 
Αφήστε με όλοι. Σίγουρα δεν έχω ανάγκη κανέναν σας.

*σίγουρα σας έχω ανάγκη όλους*

αλήθειες προς λήθη

      

Ποιος παίρνει στις 2 η ώρα το πρωί από απόρρητο αριθμό..;
Το αρσενικό της αντωνυμίας χάρην ποιητικής αδείας υποκινούμενης από ζωτικής σημασίας ανάγκη για ψέμα. 
Πες μια καλή δικαιολογία και υπόσχομαι να την καταπιώ αμάσητη. Το χωνευτήρι της εξάρτησης καλά κρατεί..
Η ανοσία της ανοσοκατεσταλμένης.
Ισορροπίες της ανισόρροπης.
Αυτοαναιρέσεις συγκεντρωμένες διαδηλώνουν υπέρ των δικαιωμάτων του τυφλού έρωτα, της ανάπηρης αγάπης.
Πες μου ποιος παίρνει στις 2 το πρωί με απόκρυψη και θ' αποκρύψω κι εγώ την υποψία-δηλητήριο.

κι αυτό τώρα λέγεται "ζωή"

                         

..και κάπου εκεί που το βράδυ με βρίσκει με τα δικά μου χέρια να με αγκαλιάζουν, ίσως και ν' αναρωτιέσαι πραγματικά μέσα σου αν υπάρχουν μοίρες που δε νικιούνται..
..λες και το κατάλαβες ότι σ' έβλεπα στον ύπνο μου χθες το βράδυ.. κι αναρωτιόμουν κι εγώ με τη σειρά μου, πώς θα ήταν αν ξανακάναμε έρωτα..
..
και είναι φορές που νομίζω ότι περιμένω ακόμη.. ή προσπαθώ να πιστέψω ότι περιμένω ακόμη.. δεν ξέρω τι ακριβώς.. Μάλλον αυτό που αργά ή γρήγορα θα τελείωνε- όπως είχες πει εκείνη την Τρίτη του Μάη.. Αφού το 'ξερες, γιατί δε μας προστάτεψες; Γιατί δε Με προστάτεψες..;

[υπάρχεις κάπου ή μόνο στα πληκτρολόγια;]

Αντί Εξόδου

πηγή φωτογραφίας: http://fc03.deviantart.net/fs71/i/2013/115/9/b/the_sky_is_falling_by_penator-d62y9jt.jpg

Σάββατο. 

 Μία εκ των ημερών που -έλεγες- θα είχαμε στη διάθεσή μας. Και θα ξεκινούσε ο κύκλος από το συν άπειρο γιατί ήταν λάθος και ανάποδη η αρχή -έλεγες- και προτίμησες να φέρεις το τέλος πριν της ώρας του. Κι - έλεγες- χάλασε το παραμύθι και ήρθε το τέλος του κόσμου. Πολύ πρόσφατα "χάλασε" αντίστοιχα και το παραμύθι μιας καλής μου φίλης. Κοίτα να δεις, όμως, που η προσγείωσή της στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο "καταστροφική'.. και Ήθελε να ζήσει την απομυθοποιημένη συνύπαρξη με τον άνθρωπό της και τα κατάφερε! Χωρίς ροζ σύννεφα, με περισσότερη ουσιαστική ουσία.

Ξέρεις τι λέω εγώ, που ακυρώνει όσα Έλεγες; -Δεν Ήθελες!

ΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ

πηγή φωτογραφίας: http://ricoh-gr-diary.blogspot.gr/2010/10/street-lamp.html?m=1

 Είχε ελευθέρας ο Κώστας, όπως κάθε Τετάρτη. Καλός............Μακαρίτης κι αυτός. Παντρεύτηκε, νοικοκυρεύτηκε και δυστύχησε.. Μεγάλη παρέα. Σ' ένα Αll Day κάπου πίσω από το Hilton. Η πλήρης παραφωνία. Σε συμφωνία μόνο εσύ κι εγώ. Αποκομμένες από τα πάντα.. Αταίριαστες με τους πάντες. Και φύγαμε.. Ακόμη και σ' αυτό συμφωνήσαμε, με τα μάτια. Περπατήσαμε τη Βασιλίσσης Σοφίας. Δεξιά στη Μαρασλή κι αριστερά στην Καρνεάδου.. Με γέλια και στραβοπατήματα φτάσαμε Αναγνωστοπούλου και Ηρακλείτου.. Camper.. 12 η ώρα το βράδυ ψωνίζαμε παπούτσια για το καλοκαίρι.. Στα κλειστά μαγαζιά.. Αυτό είναι ευτυχία.. Φιλιά και σπρωξίματα και δαγκώματα και ξεκαρδίσματα στα πεζοδρόμια ή και στη μέση του δρόμου.. Να μας κοιτάζουν όλοι.. Πεζοί και αυτοκίνητα.. Λες και δεν έχουν ξαναδεί.. Οι πιο ευτυχισμένες γυναίκες που βρέθηκαν ποτέ στο Κολωνάκι, πήγαν βράδυ.. Δεν αγόρασαν τίποτα.. Δε φορούσαν ακριβά ρούχα ούτε είχαν πάει προηγουμένως στο κομμωτήριο.. Μόνο αυτά θυμάμαι από 'κείνη τη νύχτα.. Αυτά και τον ήχο των κλειδιών στην πόρτα του σπιτιού σου.. Και τη μυρωδιά της τελευταίας σου εκπνοής στην αγκαλιά μου.. Πριν βυθιστείς στον ύπνο..

Πέταξες..

Συμβαίνει καμιά φορά

Ποιος θα το περίμενε ότι θα έχανες τη μάχη;

Με τέτοιους στρατιώτες εξασκημένους. Με τέτοια ελκυστικά δολώματα. Με τέτοια ομορφιά και τόσο μυστήριο τριγύρω;

Ποιος το περίμενε; 

Ούτε καν εγώ