αλήθειες προς λήθη

      

Ποιος παίρνει στις 2 η ώρα το πρωί από απόρρητο αριθμό..;
Το αρσενικό της αντωνυμίας χάρην ποιητικής αδείας υποκινούμενης από ζωτικής σημασίας ανάγκη για ψέμα. 
Πες μια καλή δικαιολογία και υπόσχομαι να την καταπιώ αμάσητη. Το χωνευτήρι της εξάρτησης καλά κρατεί..
Η ανοσία της ανοσοκατεσταλμένης.
Ισορροπίες της ανισόρροπης.
Αυτοαναιρέσεις συγκεντρωμένες διαδηλώνουν υπέρ των δικαιωμάτων του τυφλού έρωτα, της ανάπηρης αγάπης.
Πες μου ποιος παίρνει στις 2 το πρωί με απόκρυψη και θ' αποκρύψω κι εγώ την υποψία-δηλητήριο.

κι αυτό τώρα λέγεται "ζωή"

                         

..και κάπου εκεί που το βράδυ με βρίσκει με τα δικά μου χέρια να με αγκαλιάζουν, ίσως και ν' αναρωτιέσαι πραγματικά μέσα σου αν υπάρχουν μοίρες που δε νικιούνται..
..λες και το κατάλαβες ότι σ' έβλεπα στον ύπνο μου χθες το βράδυ.. κι αναρωτιόμουν κι εγώ με τη σειρά μου, πώς θα ήταν αν ξανακάναμε έρωτα..
..
και είναι φορές που νομίζω ότι περιμένω ακόμη.. ή προσπαθώ να πιστέψω ότι περιμένω ακόμη.. δεν ξέρω τι ακριβώς.. Μάλλον αυτό που αργά ή γρήγορα θα τελείωνε- όπως είχες πει εκείνη την Τρίτη του Μάη.. Αφού το 'ξερες, γιατί δε μας προστάτεψες; Γιατί δε Με προστάτεψες..;

[υπάρχεις κάπου ή μόνο στα πληκτρολόγια;]

Αντί Εξόδου

πηγή φωτογραφίας: http://fc03.deviantart.net/fs71/i/2013/115/9/b/the_sky_is_falling_by_penator-d62y9jt.jpg

Σάββατο. 

 Μία εκ των ημερών που -έλεγες- θα είχαμε στη διάθεσή μας. Και θα ξεκινούσε ο κύκλος από το συν άπειρο γιατί ήταν λάθος και ανάποδη η αρχή -έλεγες- και προτίμησες να φέρεις το τέλος πριν της ώρας του. Κι - έλεγες- χάλασε το παραμύθι και ήρθε το τέλος του κόσμου. Πολύ πρόσφατα "χάλασε" αντίστοιχα και το παραμύθι μιας καλής μου φίλης. Κοίτα να δεις, όμως, που η προσγείωσή της στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο "καταστροφική'.. και Ήθελε να ζήσει την απομυθοποιημένη συνύπαρξη με τον άνθρωπό της και τα κατάφερε! Χωρίς ροζ σύννεφα, με περισσότερη ουσιαστική ουσία.

Ξέρεις τι λέω εγώ, που ακυρώνει όσα Έλεγες; -Δεν Ήθελες!

ΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ

πηγή φωτογραφίας: http://ricoh-gr-diary.blogspot.gr/2010/10/street-lamp.html?m=1

 Είχε ελευθέρας ο Κώστας, όπως κάθε Τετάρτη. Καλός............Μακαρίτης κι αυτός. Παντρεύτηκε, νοικοκυρεύτηκε και δυστύχησε.. Μεγάλη παρέα. Σ' ένα Αll Day κάπου πίσω από το Hilton. Η πλήρης παραφωνία. Σε συμφωνία μόνο εσύ κι εγώ. Αποκομμένες από τα πάντα.. Αταίριαστες με τους πάντες. Και φύγαμε.. Ακόμη και σ' αυτό συμφωνήσαμε, με τα μάτια. Περπατήσαμε τη Βασιλίσσης Σοφίας. Δεξιά στη Μαρασλή κι αριστερά στην Καρνεάδου.. Με γέλια και στραβοπατήματα φτάσαμε Αναγνωστοπούλου και Ηρακλείτου.. Camper.. 12 η ώρα το βράδυ ψωνίζαμε παπούτσια για το καλοκαίρι.. Στα κλειστά μαγαζιά.. Αυτό είναι ευτυχία.. Φιλιά και σπρωξίματα και δαγκώματα και ξεκαρδίσματα στα πεζοδρόμια ή και στη μέση του δρόμου.. Να μας κοιτάζουν όλοι.. Πεζοί και αυτοκίνητα.. Λες και δεν έχουν ξαναδεί.. Οι πιο ευτυχισμένες γυναίκες που βρέθηκαν ποτέ στο Κολωνάκι, πήγαν βράδυ.. Δεν αγόρασαν τίποτα.. Δε φορούσαν ακριβά ρούχα ούτε είχαν πάει προηγουμένως στο κομμωτήριο.. Μόνο αυτά θυμάμαι από 'κείνη τη νύχτα.. Αυτά και τον ήχο των κλειδιών στην πόρτα του σπιτιού σου.. Και τη μυρωδιά της τελευταίας σου εκπνοής στην αγκαλιά μου.. Πριν βυθιστείς στον ύπνο..

Πέταξες..

Συμβαίνει καμιά φορά

Ποιος θα το περίμενε ότι θα έχανες τη μάχη;

Με τέτοιους στρατιώτες εξασκημένους. Με τέτοια ελκυστικά δολώματα. Με τέτοια ομορφιά και τόσο μυστήριο τριγύρω;

Ποιος το περίμενε; 

Ούτε καν εγώ

Πηνελόπη

            

Άμμος.. Ψάθα.. Πετσέτα.. Ήχος κύματος.. Σκοτάδι..
Έμεινα στην Αθήνα μόνη.. Χωρίς τους φίλους μου.. Χωρίς εσένα..
Και, άραγε, μπήκες ξανά στη ζωή μου ή έτσι νομίζω; 
Ξύπνησα από το κακό όνειρο ή μήπως τώρα μόλις κοιμήθηκα και βλέπω τ' ωραιότερο..;
Φοβάμαι..
Όσο δυνατή νιώθω απέναντι στους άλλους και τις γνώμες τους, τόσο τρομαγμένο στέκεται το μέσα μου μπροστά στα δυο κουτιά με τα παπούτσια που βρίσκονται πάνω στο κρεβάτι μου. 
Τι απ' όσα είπες, θα' χει αλλάξει όταν γυρίσεις; 
Ποιο προσωπείο μου πρέπει να φορέσω για να μείνεις; 
Τόση σιωπή συσσωρευμένη σε τόσο λίγες ημέρες; 
Ψάχνω να βρω πώς χωράει και το χάνω στο μέτρημα. 
Πώς να μοιράσω αόριστη απουσία ήχου σε απολύτως περιφραγμένα 24ωρα;
Κι αν εκεί που τελειώνει η περίφραξη αποφασίσεις να μην εμφανιστείς τελικά; 
Αν φτάσω στην άκρη ψιλαφώντας τα συρματοπλέγματα μέσα στα σκοτάδια και δεν είσαι εκεί να φιλήσεις τις ματωμένες μου παλάμες; 
Φοβάμαι..
Παρήγορο που, αν κοιτάς τον ουρανό τώρα, ίσως και να βλέπουμε το ίδιο τοπίο. 
Επιτρέπεται να ονειρεύομαι ότι θα πάμε εκδρομή; 
Αγαπάω.. Δε στο διευκρίνισα, αλλά αγαπάω..
Κι ενώ ξέρω ότι (θα 'πρεπε να) μου είναι αρκετό, η ξαφνική σου παρουσία, μου αλλάζει τα δεδομένα. 
Από τη μία ένα "Γιατί τώρα;" κι από την άλλη η βαθιά μου πίστη στο "πάντα θα είναι η ώρα".
Αιλουροειδείς ελιγμοί ανάμεσα στην αλήθεια και την απόκρυψή της.
Μην προδώσω.. Μην πληγώσω.. Μην απογοητεύσω..
Τον αγαπώ.. Και με τσακίζει που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, εσύ μπαίνεις πιο πάνω..
Μα πιο πολύ με τσακίζει που τρέμω μήπως κάνω λάθος. 
Είσαι ή δεν είσαι στη ζωή μου; 
Φοβάμαι..

στα Μέσα του καλοκαιριού- τα δικά μου Έξω

Βγαίνω για καφέ. Άβαφτη και αχτένιστη. Γενικώς αστόλιστη. Δε θα το έκανες ποτέ. 
Ίσως εκεί να εντοπίζεται και η διαφορά μας. Δε χρειάζομαι τίποτα για να νιώσω πραγματικά ευτυχής. Είχες πει πως τους ανθρώπους τους αξιολογείς βάσει των πραγμάτων που τους κάνουν να γελάνε.. 
Κι ήταν το Μαζί που μ' έκανε εμένα να γελάω.. Εκείνο το Εμείς που έστησες στον τοίχο και το πυροβόλησες αφήνοντάς σε, κατά το αριστερό ήμισυ του κρεβατιού σου, νεκρή.
Κι είμαι τώρα εγώ πιο ζωντανή από ποτέ και μπορώ να βγω μαζί σου για ποτό (ή και ποτά) και καφέ και τίποτα μέσα μου να μη σαλέψει.. 
Πόσο Κρίμα -κι ας την αχρηστεύεις τη λέξη..

Υ.Γ Θα χαιρόμουν αφάνταστα αν έπαιρνες μια γαμημένη πρωτοβουλία και δεν τ' άφηνες όλα στην τύχη.. Αυτή, την παρουσία της την απέδειξε..