(Ευ)πειθώς αναφέρεις.....

Και που συστηθηκες? Ή -μάλλον πιο σωστα- και που "στήθηκες"?
Ορθωσες εναν εαυτό "δουλεμενο", "κατασταλαγμενο" και τελικά... απαλλαγμένο από κάθε τι ανθρώπινο. Και κατά γενική ομολογία έχεις διδακτωρικο -απλως μη αναγνωρισιμο απο το κρατος των Ανθρώπων- στη σκηνοθεσία του μυαλού. Και μια ικανοτητα να σκηνοθετεις κ τους αλλους στα μετρα τα δικα σου. Τα κατα τα αλλα απολυτως αρμονικα μετρα σου που διατηρουν το αλφαδι στα ορατα και αν παει κανεις λιγο πιο μεσα μπορει να τα δει να συνθέτουν την πληρη αναρχια. Και κεντας προσεκτικα, ποντο-ποντο, την παρανοϊκή καθημερινοτητα και την ντυνεις με ολο αυτο το περιβλημα της πειρας και του αποσταγματος της, και κάθε περαστικός καταλήγει να ψάχνει στα παιχνιδια του δικου του μυαλου για το κακο στρατιωτακι που πυροβολει με το περιστροφο της αβεβαιοτητας και της ανασφαλειας. Οσο κι αν το αρνεισαι τα παθη θα τα γενας παντα και θα τα γενας χαρη στο διδακτωρικο που λεγαμε πριν.. χαρη σ αυτο και σε ολη σου την ευαισθησια που τοσο βαθια εχεις θαψει και τοσο την ταΐζεις με φοβους και της κουνας το δαχτυλο επιτακτικα να μη βγαλει ουτε το κεφαλι της στην επιφανεια.. κι ετσι δεν την αφηνεις να δει οτι υπαρχουν κ καποιοι, λιγοτερο Ατρωτοι απο σενα, λιγότερο "δουλεμενοι", με απλό πτυχίο ζωής -ή και χωρίς πτυχίο ακόμα- που όμως θα έκαναν τα ανθρωπινως δυνατά (μιας και τα υπερανθρωπα ειναι της δικης σου αρμοδιοτητας) για να ξαπλωνουν διπλα σου και να μπορουν να σου λενε την πρωτη Καλημερα στο πρωτο φως του Ηλιου.. και θα παρεις το χρησιμοτερο Πιστοποιητικο ολων αν ριξεις τη στάθμη στις αμυνες και στην αυτοπροστασια και αφεθεις για λιγο σ αυτη την Απλη Αγκαλιά του Άλλου..

Λογαριασμός

                                                               
 "Ό, τι σταυρώνεις το προσκυνάς..". Και το βλέμμα καρφί από την άλλη άκρη της αίθουσας. Με ξέρει. Πολύ καλά. Όσο καλά ήθελα να με μάθεις. Και δε μ' άφησες και σου θυμώνω. Ήρθε η ώρα να σου θυμώσω. Για όλα όσα δε μ' άφησες να γίνω δίπλα σου. Για τον καλύτερό μου εαυτό που δε μου επέτρεψες να ανακαλύψουμε μαζί.
 Και σε χρεώνω. Χρεώνω κι εμένα. Που μάλλον δεν προσπάθησα αρκετά. Που, εσύ θα 'λεγες, δε θέλησα αρκετά.
 Που τελικά αποδέιχτηκα "μικρή".
 Κι εκεί που φοβόσουν μήπως ο Δαίμονας δούλεψε σ' εμένα.. Μήπως χρειαστεί να αποδείξεις ότι δεν είσαι αυτό που σε ήθελε για μένα.. Τελικά εγώ έπρεπε να έχω φυλαχτεί από όλα του τα "κατηγορώ" που αντιστοιχούν στον 4ψήφιο αριθμό της ταυτότητάς μου, κάτω από την Ημερομηνία Γέννησης. 

Ο Κώδικός Των Αντοχών Θα Είναι Διαθέσιμος Στα Ράφια Μέχρι Εξαντλήσεων Των Αποθεμάτων

                      

πηγή εικόνας: http://chrisandkrista.org/2013/05/waiting-on-go/

Οι μουσικές του Κώστα. Οι συλλαβές και οι παρτιτούρες του. Χάδι στ' αυτιά και σφυριές ταυτόχρονα. Γνώριμα πρόσωπα. Ο Σπύρος, ο Βαγγέλης, η Γωγώ.. Ήχοι- πρόκες και μια αναμονή για το τραγούδι εκείνο που μου είπες ν' ακούσω αντί για 'σένα. Παραβλέποντας ότι το ζητούμενο ήταν το Μαζί μ' Εσένα.
 Κάθομαι στο πλάι του πάλκου. Διαγώνιά μου στέκεται περίφανο και τιποτένιο το τραπέζι Μας. Εκείνο που τις ματιές μας τις έκανε μια δέσμη φωτός ένα βράδυ Δευτέρας, για να δώσει το συν 1 στο 100 της τελειότητας. Κι ήμασταν η μία για την άλλη και όλοι οι τριγύρω ήταν μέρος του άψυχου σκηνικού.
 Διάχυτες σκέψεις αμυντικών τακτικών, ανακατεμένες με στρατηγικές επίθεσης για τα κεκτημένα που αποχωρούν οικειοθελώς, χωρίς να ρωτήσουν αν -πλέον- υπάρχω χώρια τους.
 Λες να ήξερα κάτι μαζεύοντας όλα μου τα πράγματα την τελευταία φορά που έφυγα από το σπίτι σου; Ζήτα μου να τα ξαναφέρω.. Πες μου ότι η απουσία της οδοντόβουρτσάς μου έχει στοιχίσει ανεπανόρθωτα στο ποτηράκι του νιπτήρα σου, ότι η πλευρά Σου-Μου στο κρεβάτι με πεθύμησε. Δε γίνεται τόσο απότομα να μπορείς να μη θες να με δεις. Φριχτά σενάρια γεννιούνται στο κεφάλι μου. Τέσσερις ημέρες χωρίς να ειδωθούμε και οι παράννοιές μου χτυπούν κόκκινο και σκέφτομαι μήπως πέρασε κανείς τα χέρια του πάνω από το σώμα σου και........ αν δε βρήκαν τα κομμάτια μου στους δρόμους, αν ξεφεύγω από κλέφτες κι αστυνόμους.. Ακροβασίες επικίνδυνες του συναισθήματος και του τέλους του. Μετά τι? Τις τελευταίες ημέρες γνωρίζω τη μεριά σου που βλέπουν όσοι θες να "πάρουν το μήνυμα". Το βλέπω ξεκάθαρα και το αρνούμαι. Επικαλείσαι την ανάγκη σου για κοινό χρόνο με τον μικρό και, αντ' αυτού, η μία μέρα σε βρίσκει να κοιμάσαι από νωρίς το απόγευμα και η επόμενη στο γραφείο ως αργά. Αρνείσαι ένα φευγαλαίο καφέ μεταξύ δουλειάς και σπιτιού λόγω έλειψης χρόνου και σ' ακούω στην άλλη άκρη του ακουστικού να γεύεσαι με ενθουσιασμό τα οινοπνευματώδη πειράματα κάποιων Φίλων σου. Γελώντας μ' εκείνον τον απίστευτο παλμό που μέχρι και η Δασκάλα Καρδιά θα ζήλευε.
 Από νωρίς είχα δει πώς φέρεσαι όταν θες κάτι, και από εξ' ίσου νωρίς μου γνωστοποιήθηκε η μέθοδος απομάκρυνσης των παρασίτων. Κι έτσι, όσο κι αν θέλω να δείξω το μέγιστο σεβασμό στους ρυθμούς της ζωής σου, αυτό που καλούμαι να αντιμετωπίσω είναι μια σειρά κατασκευασμένων προφάσεων που σ' έχω ακούσει να σερβίρεις σε επιχρυσωμένους δίσκους και πορσελάνινα φλυτζάνια, σε όλους αυτούς που κατά καιρούς διψάνε για μια σου σταγόνα.
  Η μεγαλύτερή μου ανάγκη είναι να αποδειχθεί όλο αυτό η πρώτη μας "κρίση". Κι αν αντιληφθώ ότι ο κύκλος συνεχίζει να διαγράφεται, θα φροντίσω να μη δώσω αφορμή για καμία επόμενη. Λείπεις πολύ ακόμη κι από την ατμόσφαιρα. Το άρωμα της ανάσας σου. Ακόμη και η υφή των χειλιών σου. Του άνω χείλους που φιλοξενεί αυτήν την κουκκίδίτσα που λάτρεψα από το πρώτο κι όλας φιλί μας. Τα 'χω ξεχάσει πώς φιλάνε. Την αίσθησή τους πάνω στα δικά μου. Κι υψώνεται η τεραστιοτέρα των αρνήσεων. Αυτή του ενδεχόμενου διαδόχου.
 Παίρνω απανωτά μηνύματα: Μετακόμιση τώρα.. Και μια διαταγή να διαλέξω με ποιον θα 'μια την πιο δύσκολη ώρα. Και θέλω να σε πάρω να σου πω ότι μια λιακάδα μου αξίζει αλλά δε γίνεται να μας απαρνηθώ τόσο γρήγορα. Και σήμερα που σου είπα ότι νιώθω πως αρχίζει να μη μου αξίζει η τόση σιωπή, το τόσο πάγωμα, προφανώς έκανα λάθος. Για να εμμένω σ' αυτά, κάτι πιστεύω ότι μου αναλογεί και το εισπράττω. Και περιμένω και θα περιμένω όσο χρειαστεί και χρειαστείς για να γίνει το καλύτερο, που εύχομαι όσο τίποτα να είναι η κοινή μας συνέχεια.
 Διάλειμμα στο πάλκο. Διάλειμμα στις σκέψεις μου. Διάλειμμα στα κοινά "μου λείπεις" μας. Θα καταφέρω να σου αποσπάσω ξανά ένα ποτέ?
 Αν ήσουν εδώ τώρα, θα κρυφογελούσαμε μαζί σχολιάζοντας τον επιτυχημένο συνδυασμό του φλοράλ πουκαμίσου με τη μαργαρίτα που κοσμεί το κεφάλι της μεγαλοκοπέλας που κάθεται μπροστά μου. Και τελικά, είναι εκείνη που σήμερα έχει το δικαίωμα να γελάει με την ψυχή της, μπροστά στη γελοία εικόνα μιας πιτσιρίκας που κοιτάζει χαζεμένη το υπερπέραν και το χέρι της μουτζουρώνει σαν αυτόματη μηχανή καταγραφής σκέψεων.
 Δώστε χαρά στους γύρω σας!

ΤΟ «ΚΛΙΤΣΙ-ΚΛΙΤΣΙ» ΤΗΣ ΜΠΑΝΑΝΑΣ

                            

 Έχεις γνωρίσει ποτέ τον  Άτρωτο άνθρωπο? Αυτόν που αγαπημένη του ασχολία είναι να συλλέγει άλλους? Αυτόν που κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί? Που καλύτερα να μη βρεθείς ποτέ στο δρόμο του γιατί δε θα ξέρεις πού έχεις μπλέξει? Εγώ τον γνώρισα. Και ξέρεις τι? Τον ενοχλεί το «κλίτσι-κλίτσι» που ακούγεται όταν μασάμε την μπανάνα. Επίσης, έχει αγωνίες όπως όλοι μας. Τρώει κανονικό φαγητό, πίνει σκέτο νερό από τη βρύση, πηγαίνει το σκύλο βόλτα στην πλατεία της γειτονιάς. Έχει άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, καπνίζει και κουρνιάζει στην αγκαλιά του Άλλου.

 Φυσικά δεν τον περίμενα έτσι. Είναι φορές που ακόμη αναρωτιέμαι μήπως έχει τέτοιες υπερφυσικές δυνάμεις ώστε να δημιουργεί την παράλληλη αλήθεια που βλέπω και τόσο μου αρέσει. Τόσο με παραπέμπει σε κάτι «σαν εμένα», που, όχι μόνο δεν είμαι Άτρωτη αλλά, μάλλον χρήζω και μορφώσεως πολλής και αντιγραφής συνηθειών των γύρω μου. Γνωρίζοντας τέτοιους ανθρώπους κατάλαβα τη δική μου ανεπάρκεια, την οποία ως τώρα μου επεσήμαιναν ανεπαρκέστεροι από εμένα μήπως και νιώσουν ελάχιστα καλύτερα, αγνωώντας ότι για να «νιώσεις καλύτερα», βασική προϋπόθεση, είναι να μπορείς να «Νιώθεις». Όχι να κοπιάρεις εγκεφαλικά τα «νιώθω» των υπολοίπων και να τα προσεταιρίζεσαι. Όσο κρατάς την ψυχή σου σε αδράνεια ξεγλυστρώντας ανώδυνα και με ευκολία πατώντας πάνω στις ψυχές των άλλων, τόσο ο ντενεκές αδειάζει και –όπως μου είπε ένας υπερήλικας συνεπιβάτης προχθές στο λεωροφείο- «ο ντενεκες όσο πιο άδειος είναι, τόσο περισσότερο θόρυβο κάνει».  Και η αλήθεια είναι ότι ο θόρυβος αυτός είναι προσβάσιμος καθημερινά. Απλώς δεν τον επιλέγω πια.

 Μιας και ξεκινήσαμε να μιλάμε για τον Άτρωτο άνθρωπο, θέλω να πω ότι –προφανώς από λύπηση και οίκτο- δε σνόμπαρε τη συνδεδεμένη με απόλυτη απειρία ηλικία μου και με άφησε με τον παιδικό μου τρόπο να καταθέσω το «είναι» μου. Εκείνο ακριβώς το «είναι» που κατηγορήθηκε στο παρελθόν ως υπερεκτιμημένο χάρη στην ικανότητα διαχείρησης των λέξεων από μέρους μου. Κατηγορήθηκε ως λειψό, ανέραστο, μη συγκρίσιμο. Παραδόξως, το «είναι» αυτό, μεταμφιεζόμενο με τις σωστές καταλήξεις των επιθέτων, έφτασε να αποτελεί το «είναι» του κατηγορητή και μάλιστα χωρίς καμία ανάγκη να προλογηθεί ή να επεξηγηθεί.  Και κάπως έτσι, έφτασε το Άτρωτο να γίνεται παραλήπτης των δικών μου, μηδαμινών σκέψεων και συναισθημάτων. Οι μεσολαβητές  -ή αλλιώς μεσάζοντες- πάντα διέπονται από μια μετριότητα που τους καθιστά «ενδιάμεσους». Σίγουρα εγώ είμαι από τους τυχερούς Απλούς ανθρώπους που ένας μεσολαβητής επέλεξε να φέρει σε επαφή με το Άτρωτο. Οφείλω αιώνια ευγνωμοσύνη την οποία καταννοώ ότι δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω για τις επόμενες 100 ζωές. Τιμή τεράστια. Μόνο που, αντικειμενικά μιλώντας, το «Ευχαριστώ» δεν ανήκει στο μεσολαβητή, αλλά σε Εμένα που κατάφερα να ξεχωρίσω ανάμεσα σε τόσες άλλες Απλές και να επιλεγώ για αυτό το χρήσμα.

 Την προμήθειά του την πήρε και με το παραπάνω. Χόρτασε την εικόνα της αφομοίωσής μου από το Άτρωτο, της «συναλλαγής» μας και –έστω αποτυχημένα- έβαλε κι ένα χεράκι. Μέχρι εκεί όμως εκτείνονται τα καθήκοντα, τα δικαιώματα και –κυρίως- οι ικανότητες  των ενδιάμεσων. Κάτι σαν τις μεσαίες συχνότητες στη μουσική που αποτελούν απόχρωση και δε θα καταφέρουν ποτέ να εκτυφλώσουν σαν το λευκό ή να τυφλώσουν σαν το μαύρο. Τα άκρα ανήκουν στο χειριστή και το χειριζόμενο. Ό, τι παρεμβάλλεται είναι "της σειράς".  Έτσι απόλυτα αρμονικά και νομοτελειακά, κλείνει ο κύκλος. Η απόλυτη απειλή του Άτρωτου ανθρώπου δε με φοβίζει πια. Ξυπνάω πλάι της κάθε μέρα και πίνουμε μαζί τον καφέ μας. Είναι η λιγότερο απειλητική απειλή που έχω γνωρίσει. Κι αν ο συνδυασμός της ανεπάρκειάς μου με τον Άτρωτο άνθρωπο, έβγαλε κάτι καλό, αυτό είναι η αλήθεια ότι δεν Τρώμε ό,τι μας σερβίρουν.

Αλλά τι λέω? «Αλήθεια».. Άντε να καταλάβεις..

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ

(πηγή: http://hellenicrevenge.blogspot.com/2010_07_01_archive.html)

Σκεφτηκα να πω πως φευγω

μα θυμηθηκα οτι ο ρολος μου ηταν παντα το Δεδομενο

σκεφτηκα να κανω πως σ’ αφηνω

μα θυμηθηκα οτι η θεση μου ηταν παντα το Δεδομενο

Σκεφτηκα να μην απαντησω ξανα

Μα ειναι αντιθετο στο Δεδομενο

Σκεφτηκα να μην ενδωσω ξανα

Αλλα αυτο κι αν ειναι αντιθετο στο Δεδομενο

Μετρησα τις αντοχες να βρω

Ποσες χωραει το Δεδομενο

Κι απ΄οσες απαντησαν «εδω»

Ξεχώρισε η «Μένω»

Της επιστροφής.. (και της διαστροφής)

(πηγή: http://www.nathanrouse.org/tag/time-management-2/)

Το ατόφιο σου παράλογο. Η κρυσταλλοσύνη σου. Η δαφανότητά σου. Οι καθρέφτες σου, εν τέλει, στους οποίους βλέπω τον εαυτό μου. Αυθεντικό, πολυδιάστατο, πολύπλευρο και συγχρόνως ειλικρινή, διαστροφικό, όμορφο! Η άχρωμη και αδιάφορη ευθεία, που καθόλου δε με αφορά, και τα πολύγωνα σχήματα. Τα τρίγωνα για την ακρίβεια. Κι ας είμαι στο ισοσκελές η πιο ορθή γωνία. Κι ας είστε οι δυο οξείες. Γωνίες.. Σκέψεις.. Πραγματικότητες. Κι όλα αυτά θα καταργούνταν αν είχα γεννηθεί άλλη ημέρα και ώρα. Αν η βδομάδα προβλεπόταν ευοίωνη. Αν τα αστέρια σου ήταν τα ίδια αστέρια που βλέπω εγώ. Αυτά που αστράφτουν όταν εγώ τα προστάζω και όχι αυτοβούλως ή από κάποια δύναμη έξω από εμένα. Για σένα θα γεννιόμουν όποια μέρα σε βόλευε. Όποια, κάθε βδομάδα, ενδείκνυται για ουσιαστικές, αφαιμακτικές συζητήσεις και ίσως υγρά σεντόνια. Και θα γινόμουν η μάνα μου κι ο πατέρας μου την ώρα της σύλληψης. Και θα δημιουργούσα στιγμιαία στειρότητα. Θα καταργούσα την ένωση ή, μάλλον, θα την "ανέβαλλα" για μια άλλη, πιο "χρήσιμη" ημερομηνία. Κι αυτό, βάσει του προγράμματος, θα άλλαζε κάθε Κυριακή βράδυ ή όποτε, τέλος πάντων, βγαίνουν τα συμπεράσματα για τις επόμενες ημέρες. Πόσο λάθος ανακάλυψη ο χρόνος. 

Πόσο δυσ- εύρεση και όχι ευ-εύρεση?

Συναγερμός

Θελω να γραψω, δεν ξερω τι.. δεν ξερω απο που και δεν ξερω και για ποιον. Δεν εχει νοημα να επαναλαβω τα κλισε μου.. φαγητο, τζογος, σπαταλες.. ωρες ατελειωτες επιφανειακου διαβασματος, παντα με το ενα χερι βουτηγμενο στα μπισκοτα. Δημοσιευσεις που αφορουν αλλους.. παντα αλλους. 

Οι φιλοι μου, η φιλη μου μαλλον. Οπως κι αν ειμαι μονο το μεσα παρακολουθει. Διψαω, λεω να σηκωθω για νερο αλλα βαριεμαι. Γενικως βαριεμαι να κανω το οτιδηποτε. Τι εχω παθει? Τα φαρμακα τα παιρνω, την καθημερινοτητα μου υποτιθεται την εστρωσα (στα στρωματα τα διπλα των αλλων) και «ολα βαινουν καλως» .

Σημερα καθως διαβαζα μου καρφωθηκε η εμμονη του μηνα: «θελω να γινω δασκαλα σε σχολειο»! παλι αναθεωρησεις των παντων, παλι αλλαγη προτεραιοτητων, παλι ενα βημα πιο μακρια απο τον εαυτο μου. Νομιζω δεν υπαρχει ανθρωπος με περισσοτερα μη-όνειρα απο εμενα.

Ατελειωτα φιλια στη μυτουλα της μικρης μου. Το πιο ομορφο πλασμα και το πιο ανταποδοτικο. Εχει χαθει καθε ιχνος καλαισθητης γραφης.  Νομιζω πως, οταν και αν παρω το πτυχιο μου, θα παω να το τυπωσω σε καμια 100στη ρολα τουαλετας να τα εχω. Ο μονος τροπος να αξιοποιηθει.

Ο αντρας μου, ο κοσμος μου ολος. Ο αγγελος μου. Τα παντα μου, που ανοιγω το πρωι τα ματια, και τα εχω μπροστα μου. Ο μαστροχαλαστης των παντων και ο αρχιτεκτονας ο δικος μου! 30 χρονων σπουδαγμενος με μεταπτυχιακο και δουλεια, καμαρι της μαμας του και του πατερα του που φουσκωνει απο περιφανεια εκει ψηλα. Για μενα, το πιο παιδι που γνωρισα ποτε. Που χωνεται στην αγκαλια μου κι απο 1,94 γινεται μια σταλια για να χωρεσει ολοκληρος στα δυο μου χερια.

Δεν ξερω, δεν ξερω τι θα εκανα αν δεν υπηρχε, αν δε συνεχισει να υπαρχει.