ΤΟ «ΚΛΙΤΣΙ-ΚΛΙΤΣΙ» ΤΗΣ ΜΠΑΝΑΝΑΣ

                            

 Έχεις γνωρίσει ποτέ τον  Άτρωτο άνθρωπο? Αυτόν που αγαπημένη του ασχολία είναι να συλλέγει άλλους? Αυτόν που κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί? Που καλύτερα να μη βρεθείς ποτέ στο δρόμο του γιατί δε θα ξέρεις πού έχεις μπλέξει? Εγώ τον γνώρισα. Και ξέρεις τι? Τον ενοχλεί το «κλίτσι-κλίτσι» που ακούγεται όταν μασάμε την μπανάνα. Επίσης, έχει αγωνίες όπως όλοι μας. Τρώει κανονικό φαγητό, πίνει σκέτο νερό από τη βρύση, πηγαίνει το σκύλο βόλτα στην πλατεία της γειτονιάς. Έχει άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, καπνίζει και κουρνιάζει στην αγκαλιά του Άλλου.

 Φυσικά δεν τον περίμενα έτσι. Είναι φορές που ακόμη αναρωτιέμαι μήπως έχει τέτοιες υπερφυσικές δυνάμεις ώστε να δημιουργεί την παράλληλη αλήθεια που βλέπω και τόσο μου αρέσει. Τόσο με παραπέμπει σε κάτι «σαν εμένα», που, όχι μόνο δεν είμαι Άτρωτη αλλά, μάλλον χρήζω και μορφώσεως πολλής και αντιγραφής συνηθειών των γύρω μου. Γνωρίζοντας τέτοιους ανθρώπους κατάλαβα τη δική μου ανεπάρκεια, την οποία ως τώρα μου επεσήμαιναν ανεπαρκέστεροι από εμένα μήπως και νιώσουν ελάχιστα καλύτερα, αγνωώντας ότι για να «νιώσεις καλύτερα», βασική προϋπόθεση, είναι να μπορείς να «Νιώθεις». Όχι να κοπιάρεις εγκεφαλικά τα «νιώθω» των υπολοίπων και να τα προσεταιρίζεσαι. Όσο κρατάς την ψυχή σου σε αδράνεια ξεγλυστρώντας ανώδυνα και με ευκολία πατώντας πάνω στις ψυχές των άλλων, τόσο ο ντενεκές αδειάζει και –όπως μου είπε ένας υπερήλικας συνεπιβάτης προχθές στο λεωροφείο- «ο ντενεκες όσο πιο άδειος είναι, τόσο περισσότερο θόρυβο κάνει».  Και η αλήθεια είναι ότι ο θόρυβος αυτός είναι προσβάσιμος καθημερινά. Απλώς δεν τον επιλέγω πια.

 Μιας και ξεκινήσαμε να μιλάμε για τον Άτρωτο άνθρωπο, θέλω να πω ότι –προφανώς από λύπηση και οίκτο- δε σνόμπαρε τη συνδεδεμένη με απόλυτη απειρία ηλικία μου και με άφησε με τον παιδικό μου τρόπο να καταθέσω το «είναι» μου. Εκείνο ακριβώς το «είναι» που κατηγορήθηκε στο παρελθόν ως υπερεκτιμημένο χάρη στην ικανότητα διαχείρησης των λέξεων από μέρους μου. Κατηγορήθηκε ως λειψό, ανέραστο, μη συγκρίσιμο. Παραδόξως, το «είναι» αυτό, μεταμφιεζόμενο με τις σωστές καταλήξεις των επιθέτων, έφτασε να αποτελεί το «είναι» του κατηγορητή και μάλιστα χωρίς καμία ανάγκη να προλογηθεί ή να επεξηγηθεί.  Και κάπως έτσι, έφτασε το Άτρωτο να γίνεται παραλήπτης των δικών μου, μηδαμινών σκέψεων και συναισθημάτων. Οι μεσολαβητές  -ή αλλιώς μεσάζοντες- πάντα διέπονται από μια μετριότητα που τους καθιστά «ενδιάμεσους». Σίγουρα εγώ είμαι από τους τυχερούς Απλούς ανθρώπους που ένας μεσολαβητής επέλεξε να φέρει σε επαφή με το Άτρωτο. Οφείλω αιώνια ευγνωμοσύνη την οποία καταννοώ ότι δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω για τις επόμενες 100 ζωές. Τιμή τεράστια. Μόνο που, αντικειμενικά μιλώντας, το «Ευχαριστώ» δεν ανήκει στο μεσολαβητή, αλλά σε Εμένα που κατάφερα να ξεχωρίσω ανάμεσα σε τόσες άλλες Απλές και να επιλεγώ για αυτό το χρήσμα.

 Την προμήθειά του την πήρε και με το παραπάνω. Χόρτασε την εικόνα της αφομοίωσής μου από το Άτρωτο, της «συναλλαγής» μας και –έστω αποτυχημένα- έβαλε κι ένα χεράκι. Μέχρι εκεί όμως εκτείνονται τα καθήκοντα, τα δικαιώματα και –κυρίως- οι ικανότητες  των ενδιάμεσων. Κάτι σαν τις μεσαίες συχνότητες στη μουσική που αποτελούν απόχρωση και δε θα καταφέρουν ποτέ να εκτυφλώσουν σαν το λευκό ή να τυφλώσουν σαν το μαύρο. Τα άκρα ανήκουν στο χειριστή και το χειριζόμενο. Ό, τι παρεμβάλλεται είναι "της σειράς".  Έτσι απόλυτα αρμονικά και νομοτελειακά, κλείνει ο κύκλος. Η απόλυτη απειλή του Άτρωτου ανθρώπου δε με φοβίζει πια. Ξυπνάω πλάι της κάθε μέρα και πίνουμε μαζί τον καφέ μας. Είναι η λιγότερο απειλητική απειλή που έχω γνωρίσει. Κι αν ο συνδυασμός της ανεπάρκειάς μου με τον Άτρωτο άνθρωπο, έβγαλε κάτι καλό, αυτό είναι η αλήθεια ότι δεν Τρώμε ό,τι μας σερβίρουν.

Αλλά τι λέω? «Αλήθεια».. Άντε να καταλάβεις..

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ

(πηγή: http://hellenicrevenge.blogspot.com/2010_07_01_archive.html)

Σκεφτηκα να πω πως φευγω

μα θυμηθηκα οτι ο ρολος μου ηταν παντα το Δεδομενο

σκεφτηκα να κανω πως σ’ αφηνω

μα θυμηθηκα οτι η θεση μου ηταν παντα το Δεδομενο

Σκεφτηκα να μην απαντησω ξανα

Μα ειναι αντιθετο στο Δεδομενο

Σκεφτηκα να μην ενδωσω ξανα

Αλλα αυτο κι αν ειναι αντιθετο στο Δεδομενο

Μετρησα τις αντοχες να βρω

Ποσες χωραει το Δεδομενο

Κι απ΄οσες απαντησαν «εδω»

Ξεχώρισε η «Μένω»

Της επιστροφής.. (και της διαστροφής)

(πηγή: http://www.nathanrouse.org/tag/time-management-2/)

Το ατόφιο σου παράλογο. Η κρυσταλλοσύνη σου. Η δαφανότητά σου. Οι καθρέφτες σου, εν τέλει, στους οποίους βλέπω τον εαυτό μου. Αυθεντικό, πολυδιάστατο, πολύπλευρο και συγχρόνως ειλικρινή, διαστροφικό, όμορφο! Η άχρωμη και αδιάφορη ευθεία, που καθόλου δε με αφορά, και τα πολύγωνα σχήματα. Τα τρίγωνα για την ακρίβεια. Κι ας είμαι στο ισοσκελές η πιο ορθή γωνία. Κι ας είστε οι δυο οξείες. Γωνίες.. Σκέψεις.. Πραγματικότητες. Κι όλα αυτά θα καταργούνταν αν είχα γεννηθεί άλλη ημέρα και ώρα. Αν η βδομάδα προβλεπόταν ευοίωνη. Αν τα αστέρια σου ήταν τα ίδια αστέρια που βλέπω εγώ. Αυτά που αστράφτουν όταν εγώ τα προστάζω και όχι αυτοβούλως ή από κάποια δύναμη έξω από εμένα. Για σένα θα γεννιόμουν όποια μέρα σε βόλευε. Όποια, κάθε βδομάδα, ενδείκνυται για ουσιαστικές, αφαιμακτικές συζητήσεις και ίσως υγρά σεντόνια. Και θα γινόμουν η μάνα μου κι ο πατέρας μου την ώρα της σύλληψης. Και θα δημιουργούσα στιγμιαία στειρότητα. Θα καταργούσα την ένωση ή, μάλλον, θα την "ανέβαλλα" για μια άλλη, πιο "χρήσιμη" ημερομηνία. Κι αυτό, βάσει του προγράμματος, θα άλλαζε κάθε Κυριακή βράδυ ή όποτε, τέλος πάντων, βγαίνουν τα συμπεράσματα για τις επόμενες ημέρες. Πόσο λάθος ανακάλυψη ο χρόνος. 

Πόσο δυσ- εύρεση και όχι ευ-εύρεση?

Συναγερμός

Θελω να γραψω, δεν ξερω τι.. δεν ξερω απο που και δεν ξερω και για ποιον. Δεν εχει νοημα να επαναλαβω τα κλισε μου.. φαγητο, τζογος, σπαταλες.. ωρες ατελειωτες επιφανειακου διαβασματος, παντα με το ενα χερι βουτηγμενο στα μπισκοτα. Δημοσιευσεις που αφορουν αλλους.. παντα αλλους. 

Οι φιλοι μου, η φιλη μου μαλλον. Οπως κι αν ειμαι μονο το μεσα παρακολουθει. Διψαω, λεω να σηκωθω για νερο αλλα βαριεμαι. Γενικως βαριεμαι να κανω το οτιδηποτε. Τι εχω παθει? Τα φαρμακα τα παιρνω, την καθημερινοτητα μου υποτιθεται την εστρωσα (στα στρωματα τα διπλα των αλλων) και «ολα βαινουν καλως» .

Σημερα καθως διαβαζα μου καρφωθηκε η εμμονη του μηνα: «θελω να γινω δασκαλα σε σχολειο»! παλι αναθεωρησεις των παντων, παλι αλλαγη προτεραιοτητων, παλι ενα βημα πιο μακρια απο τον εαυτο μου. Νομιζω δεν υπαρχει ανθρωπος με περισσοτερα μη-όνειρα απο εμενα.

Ατελειωτα φιλια στη μυτουλα της μικρης μου. Το πιο ομορφο πλασμα και το πιο ανταποδοτικο. Εχει χαθει καθε ιχνος καλαισθητης γραφης.  Νομιζω πως, οταν και αν παρω το πτυχιο μου, θα παω να το τυπωσω σε καμια 100στη ρολα τουαλετας να τα εχω. Ο μονος τροπος να αξιοποιηθει.

Ο αντρας μου, ο κοσμος μου ολος. Ο αγγελος μου. Τα παντα μου, που ανοιγω το πρωι τα ματια, και τα εχω μπροστα μου. Ο μαστροχαλαστης των παντων και ο αρχιτεκτονας ο δικος μου! 30 χρονων σπουδαγμενος με μεταπτυχιακο και δουλεια, καμαρι της μαμας του και του πατερα του που φουσκωνει απο περιφανεια εκει ψηλα. Για μενα, το πιο παιδι που γνωρισα ποτε. Που χωνεται στην αγκαλια μου κι απο 1,94 γινεται μια σταλια για να χωρεσει ολοκληρος στα δυο μου χερια.

Δεν ξερω, δεν ξερω τι θα εκανα αν δεν υπηρχε, αν δε συνεχισει να υπαρχει.

Περί Ορίων

                 

Διάλυση από τα μέσα. Προδοσία από τις λίγες. Να σε συνθλίβουν λίγο-λίγο. Να νομίζεις ότι δεν πάει πιο κάτω, κι όμως να αρκεί ένα βλέμμα για να πειστείς ότι και στα πιο σκληρά πατώματα ανοίγουν τρύπες. Το "απ' έξω" είναι στυντριπτικό. Δεν υπάρχει εξήγηση. Τοίχοι παντού. Διέξοδος καμία. Μόνο απαξιώσεις και εκμηδενισμοί. Μαζεμένες φωνές που συνθέτουν την εσωτερική παραφωνία. Οι συμμετέχοντες προσκεκλημένοι ή -ακόμα χειρότερα- πελάτες. Κόβουν εισιτήριο. Σπόνσορες κοινών κρεβατιών. Τζογαδόροι των ομοίων τους. Στοιχήματα της δεκάρας σε πλάτες των ψυχών. Ποιος θα προλάβει να κατασπαράξει τον άλλο πρώτος. Όχι ποιος θα βγει αλώβητος, αλλά ποιος θα πληγώσει παραπάνω. Παρατηρητής σε όλα. Τόσο ήθελα να είμαι μέρος και τόσο με έκαναν να σιχαθώ. Αηδίασα με τα πάντα. Γλίτσα και φτήνια. Ταλέντα βρώμικα. Δυσωδία. Καλύτερα να μην είχα αισθήσεις.

Εκτός από τα σημερινά 4 ευρώ, από μένα δε θα ξαναπάρεις τίποτα. Κι αυτό είναι η σημαντικότερη νίκη μου. 

ΚΥΡΙΑΚΗ, ΝΕΚΡΗ ΠΟΛΗ

 Ανάκατα συναισθήματα. Προδοσίας, πίστης, ελπίδας, απαισιοδοξίας, ρεαλισμού και κατάρρευσής του. Ξέρω ότι το αξίζω αλλά ξέρω και ότι μάλλον δε θα το έχω. Όνειρα που χτίζονταν σιωπηλά τόσα χρόνια. Με φόβους να φυτρώνουν ανάμεσα και ανασφάλειες να ανθίζουν. Και ξαφνικά έπεσε χειμώνας και όλα τους ήταν φυλλοβόλα και έμειναν μόνο τα όνειρα που πια έχουν φτάσει πολύ ψηλά. Κανένα εμπόδιο. Η απόλυτη σιγουριά. Τώρα είναι η ώρα. Βήματα καθόλου διστακτικά. Με βεβαιότητα σχεδόν υπερεκτίμησης, σχεδόν πολυετούς εμπειρίας.

 Στημένη στον τοίχο από πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Που γύρω μου κανείς δεν καταλαβαίνει κι όμως συμβαίνουν.  Σε λίγες ημέρες οι απαντήσεις θα δοθούν απ’ τους ειδήμονες. Κανένας λόγος δε θα μου πέφτει. Θέλω όσο τίποτ’ άλλο να συμπεριληφθώ σ’ αυτή την αναδυόμενη ελπίδα. Θέλω όσο τίποτ’ άλλο να «κουβαλήσω» στην πλάτη μου, όσα τα τελευταία χρόνια ψιθυρίζονται στις συναντήσεις μου με τη Βεατρίκη. Όσα ψιθυρίζονται από τον αέρα στο αυτί μου λίγο πριν κοιμηθώ. Όσα ακόμα ψιθυρίζονται μέσα μου ενώ δε θα έπρεπε. Δεν ξορκίζονται αλλιώς. Τη χρειάζομαι αυτή την ευκαιρία. Είναι θέμα προσωπικών ορίων και της κατάργησής  τους.

 Κυριακή, νεκρή πόλη. Δεν ακούγεται τίποτα. Πολλές φορές το τίποτα καλύτερό απ’ αυτό που δεν μπορείς ν’ αντέξεις. 

Άτιτλο

Μη λες πως είσαι εγώ. Δεν είσαι. Και δεν είσαι γιατί πολύ απλά κι εγώ ακόμα γίνομαι. Γίνομαι αυτό που θέλουν οι άλλοι στην παρούσα φάση. Μια πτυχιούχος με πτυχίο από κωλόχαρτο. Κάτι πήγε λάθος. Οι ξένες γλώσσες που θέλω να μάθω δεν πιστοποιούνται. Δεν το κατάλαβαν αυτό. Οι γλώσσες που με ενδιαφέρουν δεν έχουν λεξικά. Δεν έχουν συλλαβές. Θέλω να γίνω κάτι άλλο. Θέλω απλώς να σπαρταράω σε κάθε μου απόφαση. Μη λες πως είσαι εγώ. Εγώ για τον επόμενο ένα χρόνο τουλάχιστον δε θα είμαι. Θα γίνομαι συνέχεια. Θα γίνομαι με μόνο ουσιαστικό σκοπό να διαλυθώ και να ξαναγίνω όπως πραγματικά θέλω. Κανείς τελικά δεν είναι τόσο φιλελεύθερος όσο θέλει να δηλώνει. Κι έτσι κι εγώ δεν μπορώ να είμαι τόσο ελεύθερη όσο θέλω να δηλώνω

 στον εαυτό μου.