προστακτικές

Τις νύχτες, όταν σβήνεις το φως, να θυμάσαι πάντα να βγάζεις εκείνον τον Αύγουστο από την πρίζα. 

Μπορεί να ανατιναχτούμε.

                      "ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια"-Σ.Σταυρόπουλος

ο χρόνος θα δείξει..

"να της πείτε ότι η νόσος της φέρεται με το γάντι.

και να μην κάνει σα να μη συμβαίνει τίποτα, 

να της πείτε ότι δε συμβαίνει τίποτα.."

θέλω να γίνω σαν κάποια που ποτέ δε θα είμαι.

κι αντί, έστω, να ξεκινήσω την προσπάθεια

ανοίγω το ψυγείο..

πώς θα μ' αντεξεις που 'μαι παραξενο παιδι, σκοτεινο..?

απλωνω τα χερια μου και σε αγγιζω..

για ακομα μια φορα κοιμασαι διπλα μου.. εισαι εκει.. 

για ακομα μια φορα με διαψευδεις που συνεχως σε κατηγορω οτι θα φυγεις, οτι σκεφτεσαι να φυγεις και απλα καταφερνεις να το "κρυβεις" πισω απο ενα τηλεφωνημα που δε γινεται την ωρα που το θελω..

δε με πηρες μεχρι τις 9μιση που ειχα θεσει ως προσωπικη προθεσμια αρα τι πιο προφανες? -δε με θελεις πια.. δε σου λειπω.. δε μ' αγαπας κι αλλες εκατομμυρια παρανοϊκες σκεψεις..

μου λες "απο οταν ημουν μικρος ο πατερας μού μου ελεγε οτι η ζωη ειναι απλη, τα πραγματα ειναι απλα" κι εγω ακομα και πισω απο αυτη την α-π-λ-η σου προταση ψαχνω να βρω τι με "μαχαιρωνει με το γαντι"..

ναι, ειμαι δυσκολος ανθρωπος.. το ξερω.. το διαπιστωσες-εξ' αρχης το ειχες διαπιστωσει- και για μενα ξεχωριζεις γιατι δε φοβηθηκες το κουβαρι..

σ' αγαπω κι αυτο ειναι ισως το μονο πραγμα που μπορω να πω "απλα".. χωρις να χρειαζεται να το τεκμηριωσω, χωρις να χρειαζεται να αραδιασω τα αρτιας φυσης επιχειρηματα που αναλυω καθε φορα οταν συζηταμε κατι ανοιγοντας παρενθεσεις μες στις παρενθεσεις τις οποιες ξεχναω να κλεισω..

εισαι αυτος που εισαι κι αν η ζωη σου φαινεται οντως απλη οφειλω να το σεβαστω και να προσπαθησω να κλεψω λιγη απο αυτη τη λιτοτητα της σκεψης σου που κατανταει φριχτα αξιοζηλευτη..

μη νομιζεις, θα θελα να μπορω να σε πιστευω σε καθε τι που μου λες.. γιατι το αξιζεις και το ξερω..

κι αν ειμαι δυσπιστη και παραξενη και Παγκοσμια Πρωταθλητρια Βγαλσιματος Ξυγκιου απο Μυγες δεν ειμαι καθολου περιφανη για το μεταλλιο μου..

θα θελα να μπορω διπλα σου να ειμαι αυτο που σου αξιζει.. να μπορω να στεκομαι διπλα στον ωμο σου και να μας χωριζουν μονο τα εκατοστα του υψους που εχεις παραπανω και οχι οι ποντοι της αξιοπρεπειας..

μοιαζω παιδι ωρες-ωρες.. ισως να σου ακουστει φτηνη δικαιολογια αλλα ποτέ μου δεν υπηρξα και μαζι σου ενιωσα ελευθερη να αναζητησω την αρση στο "απαγορευεται να εισαι αδυναμη" που με συνοδευε ως τωρα..

δε θα φυγεις.. δε θα φυγεις και το ξερω.. ή τουλαχιστον το ελπιζω..

και χθες, μολις εκλεισες τα ματια σου, επαιξε στο ραδιοφωνο αυτον τον αχωνευτο που εσυ τρελαινεσαι (ξερεις) και που σιγοτραγουδαω ολη μερα σημερα.. δε θελησα να σε ξυπνησω ομως.. ησουν τοσο ηρεμος εκεινη την ωρα και σκεφτομουν και θυμωνα με τον εαυτο μου που καταλαβαινω οτι ποτε δε σου εχω προσφερει τετοια ηρεμια.. που συνειδητοποιω οτι απο τη μια ενταση σε ριχνω στην αλλη και σε χτυπαω αλυπητα σαν το χειροτερο εχθρο μου κι ολα αυτα με μια ανικητη εσωτερικη αναγκη να δω ποσο θα αντεξεις, ποσα εισαι διατεθημενος να ανεχτεις απο μενα.. λες κι ετσι θα αποδειχθει αν μ αγαπας.. και φαινεται τελικα σα να μη σ' αγαπω εγω.. ενω σε λατρευω κι ΑΠΛΑ δεν πιστευω στην τυχη μου..

Υ.Γ οι πολικες αρκουδες το χειμωνα δεν κοιμουνται, αγαπουν!

παράσημο

Σεξ. Τσιγάρο εκείνος.


Από τότε που γυρίσαμε καπνίζει αρειμανίως.


Προσπαθεί να πνίξει μέσα στους καπνούς και τις αναθυμιάσεις όσα δε θα μου πει ποτέ.


Ρωτάει σε ποιόν στέλνω μήνυμα τόσο αργά.


"Σημειώσεις κρατάω αγάπη μου, σημειώσεις."


Κι έχει ήδη καθησυχαστεί και σχεδόν κοιμάται

τη στιγμή εκείνη που εγώ σχεδόν υποτάσσομαι στην αμφιβολία.


Ευπειθώς αναφέρω δόκιμος μηδενο-ετής.


Δόκιμος ζωής.


Δόκιμος αντοχών, δόκιμος ψεμάτων. Δαιμόνων.


Καταπίνω το "μαγικό χαπάκι" μα δε λέω να ηρεμήσω με τίποτα. 


Γυρνάω να ζητιανεύσω λίγη σιγουριά στην αγκαλιά του.


Κοιμήθηκε. 

απονευρώσεις

κι ήθελα να πω τόσα

κι αποφάσισα να μην πω τίποτα

το φοβάμαι το τηλέφωνο, άλλα λέω και άλλα σου λέει

κάπου μέσα στις γραμμές χάνεται το νόημα

παραποιείται

έχασα το μέτρημα

πρώτη μέρα, δεύτερη, τρίτη

κι ύστερα όλες οι υπόλοιπες είναι τέταρτη

και περιμένω

με μια υπομονή βγαλμένη από εκεί που δεν ξέρω, από μέσα μου

κάθε νύχτα είναι τέταρτη

θα 'χει ξημερώσει η δέκατη πέμπτη μέρα όταν σε δω μα θα σου πω

"μόνο τέσσερις μέρες έλειψες"

τέτοιες φορές γίνομαι παιδί

ξεχνώ το άθροισμα, θυμάμαι την αφαίρεση

-μα ποτέ να μην μπορώ να ξεχάσω το "μείον"?-

διαιρώ τη φωνή σου δια τη σιωπή μεταξύ των λέξεων

διάολος το τηλέφωνο

κοιμάμαι-ξυπνάω-κοιμάμαι-ξυπνάω

σειρά απαραβίαστη ώσπου να γυρίσεις

να γίνουν όλα κάτω άνω