πώς θα μ' αντεξεις που 'μαι παραξενο παιδι, σκοτεινο..?

απλωνω τα χερια μου και σε αγγιζω..

για ακομα μια φορα κοιμασαι διπλα μου.. εισαι εκει.. 

για ακομα μια φορα με διαψευδεις που συνεχως σε κατηγορω οτι θα φυγεις, οτι σκεφτεσαι να φυγεις και απλα καταφερνεις να το "κρυβεις" πισω απο ενα τηλεφωνημα που δε γινεται την ωρα που το θελω..

δε με πηρες μεχρι τις 9μιση που ειχα θεσει ως προσωπικη προθεσμια αρα τι πιο προφανες? -δε με θελεις πια.. δε σου λειπω.. δε μ' αγαπας κι αλλες εκατομμυρια παρανοϊκες σκεψεις..

μου λες "απο οταν ημουν μικρος ο πατερας μού μου ελεγε οτι η ζωη ειναι απλη, τα πραγματα ειναι απλα" κι εγω ακομα και πισω απο αυτη την α-π-λ-η σου προταση ψαχνω να βρω τι με "μαχαιρωνει με το γαντι"..

ναι, ειμαι δυσκολος ανθρωπος.. το ξερω.. το διαπιστωσες-εξ' αρχης το ειχες διαπιστωσει- και για μενα ξεχωριζεις γιατι δε φοβηθηκες το κουβαρι..

σ' αγαπω κι αυτο ειναι ισως το μονο πραγμα που μπορω να πω "απλα".. χωρις να χρειαζεται να το τεκμηριωσω, χωρις να χρειαζεται να αραδιασω τα αρτιας φυσης επιχειρηματα που αναλυω καθε φορα οταν συζηταμε κατι ανοιγοντας παρενθεσεις μες στις παρενθεσεις τις οποιες ξεχναω να κλεισω..

εισαι αυτος που εισαι κι αν η ζωη σου φαινεται οντως απλη οφειλω να το σεβαστω και να προσπαθησω να κλεψω λιγη απο αυτη τη λιτοτητα της σκεψης σου που κατανταει φριχτα αξιοζηλευτη..

μη νομιζεις, θα θελα να μπορω να σε πιστευω σε καθε τι που μου λες.. γιατι το αξιζεις και το ξερω..

κι αν ειμαι δυσπιστη και παραξενη και Παγκοσμια Πρωταθλητρια Βγαλσιματος Ξυγκιου απο Μυγες δεν ειμαι καθολου περιφανη για το μεταλλιο μου..

θα θελα να μπορω διπλα σου να ειμαι αυτο που σου αξιζει.. να μπορω να στεκομαι διπλα στον ωμο σου και να μας χωριζουν μονο τα εκατοστα του υψους που εχεις παραπανω και οχι οι ποντοι της αξιοπρεπειας..

μοιαζω παιδι ωρες-ωρες.. ισως να σου ακουστει φτηνη δικαιολογια αλλα ποτέ μου δεν υπηρξα και μαζι σου ενιωσα ελευθερη να αναζητησω την αρση στο "απαγορευεται να εισαι αδυναμη" που με συνοδευε ως τωρα..

δε θα φυγεις.. δε θα φυγεις και το ξερω.. ή τουλαχιστον το ελπιζω..

και χθες, μολις εκλεισες τα ματια σου, επαιξε στο ραδιοφωνο αυτον τον αχωνευτο που εσυ τρελαινεσαι (ξερεις) και που σιγοτραγουδαω ολη μερα σημερα.. δε θελησα να σε ξυπνησω ομως.. ησουν τοσο ηρεμος εκεινη την ωρα και σκεφτομουν και θυμωνα με τον εαυτο μου που καταλαβαινω οτι ποτε δε σου εχω προσφερει τετοια ηρεμια.. που συνειδητοποιω οτι απο τη μια ενταση σε ριχνω στην αλλη και σε χτυπαω αλυπητα σαν το χειροτερο εχθρο μου κι ολα αυτα με μια ανικητη εσωτερικη αναγκη να δω ποσο θα αντεξεις, ποσα εισαι διατεθημενος να ανεχτεις απο μενα.. λες κι ετσι θα αποδειχθει αν μ αγαπας.. και φαινεται τελικα σα να μη σ' αγαπω εγω.. ενω σε λατρευω κι ΑΠΛΑ δεν πιστευω στην τυχη μου..

Υ.Γ οι πολικες αρκουδες το χειμωνα δεν κοιμουνται, αγαπουν!

παράσημο

Σεξ. Τσιγάρο εκείνος.


Από τότε που γυρίσαμε καπνίζει αρειμανίως.


Προσπαθεί να πνίξει μέσα στους καπνούς και τις αναθυμιάσεις όσα δε θα μου πει ποτέ.


Ρωτάει σε ποιόν στέλνω μήνυμα τόσο αργά.


"Σημειώσεις κρατάω αγάπη μου, σημειώσεις."


Κι έχει ήδη καθησυχαστεί και σχεδόν κοιμάται

τη στιγμή εκείνη που εγώ σχεδόν υποτάσσομαι στην αμφιβολία.


Ευπειθώς αναφέρω δόκιμος μηδενο-ετής.


Δόκιμος ζωής.


Δόκιμος αντοχών, δόκιμος ψεμάτων. Δαιμόνων.


Καταπίνω το "μαγικό χαπάκι" μα δε λέω να ηρεμήσω με τίποτα. 


Γυρνάω να ζητιανεύσω λίγη σιγουριά στην αγκαλιά του.


Κοιμήθηκε. 

απονευρώσεις

κι ήθελα να πω τόσα

κι αποφάσισα να μην πω τίποτα

το φοβάμαι το τηλέφωνο, άλλα λέω και άλλα σου λέει

κάπου μέσα στις γραμμές χάνεται το νόημα

παραποιείται

έχασα το μέτρημα

πρώτη μέρα, δεύτερη, τρίτη

κι ύστερα όλες οι υπόλοιπες είναι τέταρτη

και περιμένω

με μια υπομονή βγαλμένη από εκεί που δεν ξέρω, από μέσα μου

κάθε νύχτα είναι τέταρτη

θα 'χει ξημερώσει η δέκατη πέμπτη μέρα όταν σε δω μα θα σου πω

"μόνο τέσσερις μέρες έλειψες"

τέτοιες φορές γίνομαι παιδί

ξεχνώ το άθροισμα, θυμάμαι την αφαίρεση

-μα ποτέ να μην μπορώ να ξεχάσω το "μείον"?-

διαιρώ τη φωνή σου δια τη σιωπή μεταξύ των λέξεων

διάολος το τηλέφωνο

κοιμάμαι-ξυπνάω-κοιμάμαι-ξυπνάω

σειρά απαραβίαστη ώσπου να γυρίσεις

να γίνουν όλα κάτω άνω

πανάκρΥΦες σκεψεις..

εμαθα να υποκρινομαι οργασμους.

μεχρι και τα ποδια μου δασκαλεψα να τρεμουν στο σαλεμα καθε προθυμου φαλλου.

δεν ευχαριστηθηκα τιποτα και δε φταιει κανεις τους.

απο μικρη το ειχα το ανικανοποιητο.

καποτε με τις συλλογες απο αυτοκολλητα, τωρα με τον ερωτα.

παριστανα την ευτυχισμενη καθε φορα που θα τυχαινε να πλαγιασω στο πλευρο καποιου.

μου αρκουσε παντοτε να βλεπω την ευχαριστηση στα ματια τους και δεκαρα δεν εδινα για μενα.

δεν παραδινομουν ποτε.

δεν αφηνομουν οπότε θα ηταν παραλογο να περιμενω το οτιδηποτε.

μια ζωη ερωτευμενη με τους εγκεφαλους τους.

απο σωμα τιποτα.

αγαπουσα αυτον τον ερωτα που μου πιπιλουσε το μυαλο.

εγκεφαλικους οργασμους εχω να θυμαμαι αμετρητους και οι περισσοτεροι απο αυτους φορωντας ρουχα.

το σωμα κοιμοταν.

κοιμαται και δε θα ξυπνησει, το ξερω

δε με πειραζει.

στεναχωριεμαι βεβαια που το καταλαβαινει.

που αυτον δεν μπορω να τον ξεγελασω.

αν μ' αγαπαει, θα μεινει..

αρχίζω να μεγαλώνω τη στιγμή ακριβώς που συνειδητοποιώ πόσο "μικρή" έχω υπάρξει..

Σ' ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΣΤΟ ΔΑΚΡΥ ΔΥΟ ΜΑΤΙΩΝ, ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΥΛΑΙΑ..

19 Μαρτίου 2010

 ουφ.. άρχισε να καλοκαιριάζει. είναι 6 το απόγευμα, ο ήλιος λούζει το μπαλκόνι μου, τα πουλιά κελαηδούν και μυρίζει καλοκαίρι. δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η μυρωδιά μου προκαλεί μια απαίχθεια, μια ψιλομελαγχολία. αύριο τελειώνει και το μαγαζί. πότε άρχισε-πότε τελείωσε. χριστό δεν κατάλαβα και εύχομαι αυτό να μην το πω κάποτε και για την ίδια τη ζωή. θέλω ν' ακούσω μουσική και φοβάμαι ν' ανοίξω το ραδιόφωνο. φοβάμαι μην πέσω πάνω σε κάποιο τραγούδι που δεν μπορώ ν' αντέξω. λίγη ζέστη παραπάνω να 'κανε και στιγμιαία θα ξεγελιόμουν και θα 'βγαινα με το φανελάκι και το μαγιώ να παίξω μπουγέλο με το λάστιχο. 

 μυρίζει ιούνιος, εκείνες οι μέρες μετά την εξεταστική που το κεφάλι είναι γεμάτο με σχέδια διακοπών τα οποία μένουν σχέδια και μεταφέρονται από χρόνο σε χρόνο. δε μου λείπει η παραλία, ποτέ δε μου έλειψε  γιατί το σώμα μου ποτέ δε φάνηκε κάτω από τον ήλιο όπως θα ήθελα. κουτσά-στραβά έμαθα να το αγαπώ κι αυτό και την κυτταρίτιδα και τις ραγάδες που λες και "μαγικά" ήταν αόρατα στα μάτια κάθε γκόμενου που βρέθηκε στο δρόμο μου. μυρίζει αύγουστος.. μυρίζει τζατζίκι στην ταβέρνα και τηγανητό καλαμαράκι. 

 δεκαπενταύγουστος κι εγώ όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα στην Αθήνα θα κόβω βόλτες πάνω-κάτω, Κηφισιά-Φάληρο για να απολαμβάνω τους άδειους δρόμους. την άδεια Βουλιαγμένης που αγνοούσα μέχρι πριν ενάμιση χρόνο και τώρα πια την έχω σα δεύτερο σπίτι- στα κρυφά πάντα. τελικά όσο κι αν η αξιοπρέπειά μας μένει άθικτη στα μάτια των άλλων, αν εμείς οι ίδιοι έχουμε σταθεί αναξιοπρεπείς απέναντι στον εαυτό μας, δεν υπάρχει σωτηρία. και σκέφτομαι ότι ξέρω πού μένει, ότι έχω στηθεί για "παρακολούθηση" με φίλες μου πάνω από πέντε φορές έξω από το σπίτι του. με μια κρέπα σοκολάτα στο χέρι, δύο κασκόλ και σκουφί, καθισμένες σ΄ ένα παγκάκι. ίσα-ίσα για να τον δω να βγαίνει από το σπίτι και να μπαίνει στο αυτοκίνητο. και αναλογίζομαι πόσο "μικρή" είμαι κι ύστερα λυτρώνομαι καταννοώντας πως είναι η φύση μου να σέρνομαι πίσω από ό, τι ερωτεύομαι. όχι το σύρσιμο του ερπετού, όχι αυτό.. το άλλο, της αύρας. 

 μυρίζει αρχές σεπτεμβρίου που με το βιβλίο στο χέρι στηνόμουν ώρες ολόκληρες έξω από το Αττικό Άλσος κι ευχόμουν να μην ακυρωθεί η συναυλία λόγω της ψιλής βροχής. "δεν μπορεί, θα σταματήσει" έλεγα από μέσα μου και βλέποντας τις σταγόνες να λιγοστεύουν ένιωθα ξαφνικά ένας μικρός Θεός που με τη δύναμη της θέλησης καταφέρνει τα πάντα. μυρίζει αντηλιακό κι αντί να το νοσταλγώ και να περιμένω την ώρα και τη στιγμή να το απλώσω στο δέρμα μου, σκέφτομαι το χειμώνα που πέρασε. μαζί.. παρέα.. με τα πάνω μας, τα κάτω μας.. τραγούδια, μουσικές.. βράδια απεριόριστης χαράς κι άλλα μουντής απελπισίας.. την Πάτρα.. τις κλαμμένες φωτογραφίες που θα ζήλευε κάθε κοπέλα από reality μοντέλων γιατί είναι ΑΛΗΘΙΝΈΣ. τις πολύχρωμες γυαλιστερές κορδέλες που ξέμεναν μεταξύ των δαχτύλων σου και του μικροφώνου λίγο μετά την έκριξη της "μαλακιούλας" από τα Jumbο.. γκρίνιες, γέλια, αμηχανίες, κουβέντες για το μακιγιάζ, η μόνικα, εσύ, εγώ, εκείνος.. άνθρωποι.. ΑΠΛΑ άνθρωποι όπως χιλιάδες άλλοι.. και ζήσαμε τόσα.. 

                 στη Μελίνα

[Αν ήταν κάπου να ευχηθώ, θα ήταν σ'αυτά που τα μοιράζομαι σαν συνωμοτικά, και στα τραγούδια που χρειάζομαι αγκαλιά για να τ'αντέξω..]

ΜΕΝΩ ΕΚΤΟΣ

εσυ
εγω
εκεινη


μουσικη
σιωπη
εγκυμοσυνη
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ


εσυ
εγω
εκεινη


υποψια
βεβαιοτητα
παντα μαντευω σωστα. παντα


ΕΣΥ
εγω
ΕΚΕΙΝΗ


ημερομηνια
αυγουστος
εγκυμοσυνη
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ


εσυ
[     ]
εκεινη


 ΕΣΥ
  +
ΕΚΕΙΝΗ


ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ