τα playmobil μου είν' εξ' αιτίας μου κουτσά..

Είναι δυνατόν να έχεις στολίσει από τώρα δέντρο για τα Χριστούγεννα?

Γιατί τόσο νωρίς? Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, μου έχει διαφύγει να σου πω δύο βασικά πράγματα. 1ον ότι γενικότερα με τα Χριστούγεννα έχω ένα θέμα. Όλοι χαίρονται κι εγώ χτυπιέμαι ένα πράγμα. Συνήθως επειδή όόόόόόόόλα αυτά τα χρωματιστά φωτάκια μου θυμίζουν το σκοτάδι στο οποίο ζουν όσα αγαπώ και όόόόόόόλα αυτά τα καμπανάκια/χαζοτράγουδα/κάλαντα κτλ, τη σιωπή που πάντα ξάγρυπνη με περιμένει σπίτι να γυρίσω. Το 2ο δε θα στο πω ακόμα-ίσως και ποτέ.

Από τότε που με θυμάμαι να εύχομαι ουσιώδη πράγματα, μία ευχή τριγυρίζει στο μυαλό μου κάθε χρόνο αυτές τις μέρες: να μη με βρουν μόνη τα Χριστούγεννα. Φυσικά θα μου' ταν εύκολη μια τυπική σχέση, πάλι όμως μόνη θα ήμουν. Οι τρύπες της μοναξιάς, βλέπεις, μπαλώνονται μόνο με την κατάλληλη κλωστή, όχι με οποιαδήποτε χωράει να περάσει απ' το κεφαλάκι της βελόνας. Θέλω μια φορά κι εγώ, μία, να ζήσω μέσα σ' όλη αυτή τη μαγεία που τόσο κόσμο βλέπω να συνεπαίρνει κι εμένα δε μου καίγεται καρφί. Μια φορά να πιω ζεστή σοκολάτα σ' ένα γωνιακό καφέ και μετά να φιληθώ κάτω απ' το γκι για να μου πάει καλά η χρονιά.

Τα λέω σ' εσένα επειδή ξέρεις και ξέρω ότι όλα αυτά είναι σενάρια από παραμύθια. Επειδή έχεις νιώσει ότι αρκούμαι στα λίγα και βρίσκω ουσία στα πιο μικρά. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι δε μου λείπεις.. Ή ότι δε λυπάμαι που δεν μπορώ να ζήσω ούτε μια στιγμή στην πιο απόμερη γωνιά του παραμυθιακού καφε μαζί σου.

Μου' χες πει ότι μπορώ τα πάντα αν τα θελήσω. Δεν ισχύει. Και μη βιαστείς να φέρεις αντίλογο. Αλήθεια, δεν ισχύει. Ξέρεις γιατί? Γιατί τα πάντα δεν τα θέλω.. Ή καλύτερα πες ότι τα δικά μου "πάντα" δεν είναι παρά μια στιγμή σιωπής κοιτώντας τα μάτια σου. Κι αυτό, όσο κι αν το θελήσω, δε θα μπορέσω ποτέ να το έχω δικό μου. Πίσω από το βλέμμα σου πάντα θα βρίσκεται η σκέψη σου, άρα κι εκείνη.. Δε ζηλεύω, ίσως επειδή τελικά συνειδητοποιώ ότι απέναντί μου είσαι πιο ειλικρινής απ' ότι απέναντι της. Κι αυτό μου αρκεί για να μην τη ζηλεύω.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι κάποια πράγματα κι αυτά τα Χριστούγεννα θα μείνουν ακριβώς όπως τ' αστέρια στο βραδινό ουρανό, άπιαστα.

ξημερωματα Παρασκευης και 13! ωρα 05:07

Συγγνωμη μονο θελω να σου πω, που αυριο θα βγω με καποιον που δεν ειμαι ερωτευμενη. Με καποιον που καποτε μου ειχε κινησει το ενδιαφερον κι ομως αυτη τη στιγμη σπαω το κεφαλι μου να καταλαβω γιατι δεχτηκα να βγω μαζι του. Τελος παντων, ολο ενοχες με γεμιζει αυτο. Ενοχες απεναντι στον εαυτο μου κυριως, που χωρις εσενα ειναι καποιος αλλος, καποιος "οχι εγω". Ενοχες κι απεναντι σου που ισως αυτη τη στιγμη να εχω τρυπωσει αθορυβα σε καποιο ονειρο σου, ή στη σκεψη σου αν εισαι ακομα ξυπνιος και κοιταζεις παθητικα Telemarketing. Να ξερεις οτι θα σε σκεφτομαι και θα 'σαι στο μυαλο μου καθε λεπτο που αυτος θα καθεται διπλα μου, στη θεση που μονο εσυ θα γεμιζες. Συγγνωμη για την προσπαθεια που θα κανω να παω μισο βημα πιο κει (και δε λεω πιο μπροστα, γιατι στο μπροστα παντα εσενα διακρινω) κι ας ξερω πως θα αποτυχει. Μπορει και μονο που θα βγω απ' το σπιτι να την ξανααρπαξω και να ξαναμπουκωσει η μυτη μου. Κι ετσι αν καποιο πρωι ξυπνησεις και σου' ρθει να με παρεις, θα με ακουσεις οπως σ' αρεσει..

Ειμαι κοντα σου με τον πιο σιωπηλο τροπο που θα μπορουσε ενας ανθρωπος να υπαρξει διπλα σ' εναν αλλο..

στιγμες απολυτης ειλικρινιας (ή σκεψεις γυναικειες χωρις επεξεργασια)

Τις μισω τις Κυριακες. Ειναι μουντες και μαυρες. Και μου θυμιζουν, κυριως μου ΘΥΜΙΖΟΥΝ. Σκεφτομαι ποσο μου λειπεις και μονη μου παρηγορια ειναι μια ακομη επιδρομη στο ψυγειο. Γελας, ε? Καθολου αστειο δεν ειναι.
 Καταβροχθιζω ενα κομματι κεϊκ χωρις να πειναω, χωρις καν καποιο ιχνος λιγουρας. Και τρωω με μανια σαν να πιστευω πως μπουκια-μπουκια ερχομαι κοντα σου. Γυναικειος τροπος σκεψης και ποτε δε θα τον καταλαβεις, ισως καλυτερα κι ολας. Σαν να θελω να ξεχειλωνομαι. Να γινω "καπως". "Ετσι" που δε θα σου αρεσω πια, που τιποτα δε θα σου φερνει στο μυαλο το κοριτσι στο οποιο εδωσες το τριανταφυλλο εκεινο το βραδυ. Τις Κυριακες τις απεχθανομαι για πολλους λογους. Συνηθως γιατι ψαχνω τροπους να μεινω μονη μου μα δε λενε κι αυτες να ξεκουμπιστουν απο δω μεσα. Προσπαθω με ενα καρο ανοητα επιχειρηματα να τις πεισω για τον Τελειο καιρο που εχει εξω-ακομη κι οταν βρεχει ακαταπαυστα- και για το ποσο χαζο ειναι τετοια μερα να μη βγαινουν για μια βολτα, αφηνοντας φυσικα να πεσει κατω το γεγονος οτι εγω απ' το πρωι κυκλοφορω στο σπιτι με τις πυτζαμες αγκαλια με την κουβερτα μου. Η μια εχει και "γκομενο" (τι ασχημη λεξη). Τρια χρονια τωρα. Ε, ας παει και κατι "σωστα" σε μια απο τις τρεις μας. Η αλλη προσπαθει, δε λεω. Μα πονεσε πολυ και τωρα δυσκολευεται. Εγω τι φταιω ομως? Γιατι δε φευγουν δυο ωρες να βρω κι εγω την ησυχια μου ή μαλλον τη φασαρια μου απ την εκκωφαντικη μουσικη που θα ακουσω με τ' ακουστικα-κλεισμενη στο δικο μου κοσμο- ψαχνοντας κατι να με τραβηξει μακρια απο τις σκεψεις μου. Μα εισαι σ' ολα και ξερω οτι δεν κανω καλα που στο λεω. Ξετυλιγω ολο ενοχη το περιτυλιγμα μιας Κinder Bueno. Την κοιταζω με μια ψευτικη λαχταρα και τη δαγκωνω-με περισσοτερη ενοχη. Καταπινω. Στεκεται για κλασματα δευτερολεπτου στο λαιμο μου και υστερα συνεχιζει την καθοδικη της πορεια υπενθυμιζοντας μου ολα οσα δεν μπορω να χωνεψω κι ομως αναγκαζομαι να το κανω. Πιο πολυ εμενα μισω, περισσοτερο κι απο τις Κυριακες. Με μισω γιατι δεν τις μισουσα αρκετα τοτε ωστε να μην ερθω στην Πατρα. Μια χουφτα σκονη ειναι ολα κι εμεις ψαχνουμε τροπους να μη σκορπισουμε στον ανεμο. Δεν πρεπει να στα λεω αυτα μα ζητησες να τα μαθαινεις και πώς να σου πω "οχι" στο οτιδηποτε? (Πώς?)
 Πρεπει να αδυνατισω, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΔΥΝΑΤΙΣΩ φωναζω στον εαυτο μου καθως ψαχνω απεγνωσμενα στα ντουλαπια να βρω ενα πακετο μπισκοτα που ειχα κρυψει. Αυτοκαταστροφη κατω απο πληρη αυτεπιγνωση αποκαλειται και δεν ξερω πως τα καταφερα αλλα διαπρεπω στο συγκεκριμενο τομεα. Βαζω μουσικη. Στιγμιαια οι ενοχες εξαφανιζονται. Επανερχονται μολις εχω καταπιει την πρωτη μπουκια. Σηκωνομαι απ' την καρεκλα, χορευω για λιγο με το μισο μπισκοτο στο χερι κι υστερα..... Υστερα κλαματα.. Χτυπαω με το αριστερο μου χερι το δεξι για να πεσει κατω το μπισκοτο. Ξερω πως οσο γλυκο κι αν ειναι, τα χειλη σου δεν τα φτανει. Βγαινω στο μπαλκονι και πεταω ολο το κουτι κατω στο δρομο. Κατεβαινω κι εγω απο την πολυκατοικια. Αρχιζω μανιωδως να χοροπηδαω πανω στο κουτι. Νιωθω τη συγκεκριμενη "γη" κατω απ' τα ποδια μου να θρυμματιζεται. Χιλιαδες κοκκοι μπισκοτου, απειροελαχιστα υποκατάστατά σου ειναι πια ενα με την ασφαλτο. Αν ησουν εδω θα μ' εβλεπες με μουτζουρωμενα ματια απ' την ξεθωριασμενη μασκαρα να σε κοιτω και να σου λεω πως ολο αυτο δεν ειναι παρα ενα παραμυθι που σκαρφιστηκα για να σου εξηγησω ποσο θα' θελα το βραδυ πριν κοιμηθω να μην καληνυχτιζα τη φωτογραφια σου στον τοιχο.
 Εχεις νιωσει ποτε λιγο παραφωνες τις χορδες του βιολιου? Εχεις αισθανθει ποτε πως κατι δεν παει καλα οταν κρατας το δοξαρι? Καπως ετσι ειναι κι εμενα η καθε στιγμη που μονο σε σκεφτομαι και τιποτ' αλλο (γιατι δεν μπορω).
 Σταζουν τα χρωματα ενα-ενα στις γκριζες Κυριακες οποτε σκεφτομαι ποσο σε θυμιζουν-εστω ονοματικα. Και ξαφνικα ολα αποκτουν αλλο νοημα. Αρχιζω να ελπιζω πως καπου μεσα στη φωτογραφια που σου εδωσα στο καδρο, βλεπεις που και που κι εμενα. Κι ας ειναι ασπρομαυρη, το χαμογελο σου τη φωτιζει τοσο που το μαυρο λες κι εξαφανιζεται για να μεινει μονο φως. Τοτε χαμογελαω λιγο. Κοιταζω στον καθρεφτη την κοιλιτσα μου που μπορει να μην ειναι επιπεδη αλλα ουτως η αλλως παντα απωθητικες τις εβρισκες ολες αυτες με τα "τελεια" σωματα. Κλεινω το ματι συνομωτικα στον εαυτο μου (μιας και δεν εισαι εσυ εδω) και μ' ενα μικρο-σχεδον αθορυβο- αναστεναγμο ευτυχιας, ανοιγω το καλαθακι των σκουπιδιων και πεταω ενα σακουλακι Amaretti.. Μαζι με το περιεχομενο. Αφου με περιεχεις και σε περιεχω. Ολα τ' αλλα περισσευουν.......

ας μην 3ημερωνε ποτε..

Μετα απο 2μιση ωρες αγωνιας 3απλωνω επιτελους ηρεμη στο κρεβατι μου. Περιττο να κα9ομαι να σου αναλυω τι προηγη9ηκε γιατι εκνευριζομαι κι ολας και δε μου παει. Τελος παντων, το 9εμα ειναι οτι λυση βρε9ηκε, ή μαλλον τη βρηκα (γιατι οπως ε3' αρχης σου ειπα, μ' εσενα δεν ειχα και ποτε πολλες επιλογες..).
 Ξερεις ειχα καιρο να βγω ε3ω και να νιω9ω οτι ολοι με κοιτανε σαν να βλεπουν στο κουτελο μου την επιγραφη "ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ". Ειναι περιεργο που στην ουσια εισαι κατι που ποτε δε 9α εχω αγγι3ει πραγματικα. Θα' σαι κατι σαν τη σκεψη που 3εφυγε απο το μολυβι. Σαν το στιγμιαιο σκοταδι αναμεσα στο κοκκινο και το πρασινο φαναρι. Καπου εκει στη διασταυρωση Βουλιαγμενης κ Αγ. Δημητριου- τι συμπτωση κι αυτη..
 Οπως και να' χει δεν 3εχνω. Το' γραψα και κατω απο εκεινο το βιντεακι στο youtube. Θυμαμαι. Κι εγω κι αυτο το σφραγισμενο-ακομα- κουτακι Coca-Cola light που βρισκεται τωρα διπλα μου μαζι με το τριαννταφυλλο. Το κουτακι εκεινο που μου εφερες στο δωματιο στη Θεσσαλονικη για να "μην τη βγαλουμε ετσι"..
 Κα9ε τρεις και λιγο κοιταζω προσεκτικα τις παλαμες μου. Παρατηρω τη "γραμμη της καριερας" μου. Αυτη που τοσο χαριτωμενα μου ειπες οτι πηγαινει προς τα πανω γιατι "πηγαινει κατα διαολου". Και τελικα αρχιζω να πιστευω πως αυτη η γραμμη δε δειχνει παρα μια μικρη οψη μονο της καρδιας μου. Λοιπον τωρα πια, που τα' χουμε ζησει ολα και με το νομο, εχω να πω οτι εισαι μια απο τις πιο σωστες αποφασεις της ζωης μου οσο κι αν στα μυαλα καποιων μοιαζεις λαν9ασμενη. Ειναι ανιδεοι. Ειναι σαν αυτους που προχ9ες στο Καζινο κα9ονταν απεναντι μας και κοιτουσαν αποβλακωμενοι τα κινητα τους την ωρα ακριβως που εμεις κοιτουσαμε ο ενας τον αλλο. Και με ακουμπουσες εκεινη τη στιγμη, το 9υμαμαι. Νιω9ω τα χερια σου ακομη. Αλη9εια, μ' αυτα τα χερια τι 9α κανω? Τι 9α κανω που μονο στη σκεψη τους ανατριχιαζω? Αποφασισα να 3εκινησω και μια συλλογη φωτογραφιων με 9εμα τα χερια. Φυσικα 9α εισαι το καλυτερο μου, ό,τι πιο ωραιο 9α υπαρχει μεσα στη συλλογη αυτη. Πιο πολυ γιατι αποτελεσες την εμπνευση της.
 Δεν 3ερω γιατι αποφασισα να γραψω σημερα. Ολο βλακειες μου βγαινουν και τα παραταω γιατι νυστα3α. Και γιατι 9ελω πριν κοιμη9ω να προλαβω να 9υμη9ω για λιγο την προχ9εσινη αισ9ηση της ανασας σου στο λαιμο μου.. Τη 9υμαμαι..

πιστευω και ΘΑ!

Σπασμοί μιας νύχτας. Επιθυμίες, όνειρα τόσων μηνών. Ταξιδεύω αντίθετα απ' τη φορά του τρένου, να τα βλέπω όλα να απομακρύνονται ενώ στην πραγματικότητα εγώ φεύγω απ' αυτά. Να κοιτώ τι μένει πίσω. Κι αυτή τη φορά πίσω δε μένει κανείς απ' τους δυο μας. Μόνο οι στιγμές. Είμαστε δυο νότες που χρειάστηκε να βγούμε απ' την Αθήνα για να βρεθούμε-έστω και λίγο- στην ίδια παρτιτούρα.
 Και μ' εσένα τίποτα άσχημο δε μου φαίνεται. Ούτε καν τα πραγματικά δύσκολα που μας χωρίζουν γιατί ταιριάζουμε και δεν ανησυχώ για μας. Πιο πολύ αμφιβάλλω για το αν θα βγει ο ήλιος αύριο παρά για το αν θα ξαναβρεθούμε. Τόση σιγουριά έχω κι ας τη θεωρήσεις ανόητη. Και αυτή και εμένα-περισσότερο- που δε χρειάστηκα παρά λίγες στιγμές για να εντοπίσω πίσω από την "ομοφυλοφιλία" σου τον πιο αρσενικό άντρα που γώρισα ποτέ. Που με κάνει ελεύθερη, να μην ντρέπομαι γι' αυτό που είμαι. Ούτε καν γι'αυτά που κάνω όταν μένουμε οι δυο μας που τα' βλεπα στη Lolita και κοκκίνιζα μόνο στην ιδέα. Τριγυρνώ βράδυ στη γειτονιά μου κι ακούω μουσικές. Βλέπω γύρω μου σκιές- "φαντάσματα" θα 'λεγα αλλά θα με πεις "παιδί" , που δεν είμαι- και μου φαίνονται όλα τόσο πιθανά, τόσο ενδεχόμενα να συμβουν. Μουσικές πάλι. Ατελείωτες μελωδίες και ψάχνω μέσα τους να εντοπίσω το Σολ. Ξεκινώ τότε να μουρμουρίζω ψιθυριστά σχεδόν τη γνώριμη εκείνη εισαγωγή των "..Σιωπων". Σολ, μετά κάτι με παρεστιγμένο κι ύστερα εκείνο το τρίηχο που κάποιο λάθος είχε κάνει αυτός ο φίλος μου και όταν το είδες γραμμένο στο περιτύλιγμα μου είπες με μια αθώα υπεροψία "ερασιτέχνης, ε?".
                                   
 Και δεν ξεχνώ στιγμή και λέξη από εκείνο το βράδυ γιατί ήταν όλα τόσο όμορφα, τόσο ιδανικά. Το τριαντάφυλλό σου εδώ! Πιστό, πάντα δίπλα στο κρεβάτι μου, μέρα νύχτα. Μήνες τώρα. Ούτε πέταλο δεν έχει πέσει. Αμάδητος έρωτας ο δικός μας, ξεχωριστός! Πες με ονειροπόλα. Τουλάχιστον πετάω..!

Μια βδομάδα ακριβώς μετά έκανα πάλι την ίδια διαδρομή.. πέρασα ξανά από το «δρόμο με τα φωτάκια».. εκεί που μου ‘χες ζητήσει να κρατήσω λίγο το τιμόνι για να μπορέσεις να βγάλεις την μπλούζα σου.. Mωρό μου!! Μεγάλωσες.. έχεις και αμάξι τώρα.. τίποτα δε σε κρατάει.. έχεις και αμάξι και τι απίστευτο, έχω μπει και μέσα! Δυο χρόνια μετά βρέθηκα πάλι σ’ ένα δικό σου χώρο.. δεν τελειώνουμε.. βασανιστικό πια μα δεν τελειώνουμε.. δε με νοιάζεις όσο τότε.. πήρες και αμάξι τώρα.. ποιος σε πιάνει.. όσο απίθανο κι αν σου φαίνεται πάλι τα λεπτά μετρούσα όσο ήμαστε μαζί.. από συνήθεια ίσως.. δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έφτασα σπίτι και σε βρήκα από κάτω να με περιμένεις.. πήρες και αμάξι τώρα.. και έχω μπει και μέσα! Η ίδια μυρωδιά.. μετά από τόσα χρόνια.. πλημμύρισε το σώμα μου ολόκληρο.. μου ξύπνησε νεκρωμένα κύτταρα.. κι όμως, είμαι τόσο διαφορετική πια.. κι όμως, νιώθω τόσο λιγότερα για σένα από τότε.. ωστόσο, ένα πράγμα, η μαγεία που κουβαλάς ήταν ακόμη εκεί.. καθόταν δίπλα μου σ’ όλη τη διαδρομή.. και στην επιστροφή φυσικά-κυρίως στην επιστροφή.. απέκτησες και αμάξι πια.. θα έρθεις ξανά να με πάρεις..? ξέρεις τι? Είναι που το να μη σε ξαναδώ μέχρι να πεθάνω φαντάζει φριχτό στο μικρό μυαλό μου.. είναι που το να μην ξαναμυρίσω τα ρούχα σου, μυρίζει σα θάνατος.. είναι που καθώς έβγαζα τη ζακέτα που μου’ δωσες για να μην κρυώνω, μια κλωστούλα πιάστηκε στο δαχτυλίδι μου και θέλω να σου τη φτιάξω.. είναι όλα αυτά που ήθελα να προλάβω να ζήσω μαζί σου και που πια δεν τα θέλω αλλά δεν τα μίσησα και τόσο ώστε να τα κλείσω σ’ ένα κουτί.. πες ότι τώρα πια ξέρω τι είσαι.. ότι το αποδέχτηκα, προφανώς γιατί δεν μπορώ να το αλλάξω και στην τελική γιατί αυτό αγάπησα.. αυτό το αίνιγμα που είσαι και που ποτέ δε θα λύσω.. πλέον δεν είναι και ο στόχος μου αυτός.. που και που θέλω να δραπετεύω όμως.. να βγαίνω λίγο από την καθημερινότητά μου.. να «κλέβω» λίγο χρόνο μαζί σου.. έτσι, για το γαμώτο.. έχεις και αμάξι τώρα κι έτσι η ώρα δε θα είναι ποτέ περασμένη για να βρεθούμε.. δεν ξέρω αν το είπα, έχω μπει και μέσα..! και πριν προλάβω να μπω έπρεπε κι όλας να κατέβω..


Κράτησα, να ξέρεις, για λίγο και την τύχη μας στα χέρια μου.. πριν από δύο χρόνια θα’ στριβα το τιμόνι και θα μας έριχνα πάνω σε κάποιον τοίχο.. τώρα που μπορούσα, που ήμαστε μόνο οι δυο μας, δεν το έκανα..

.

Γιατί πάντα μιαν ανάσα πριν την απελευθέρωσή μου..? ΓΙΑΤΙ..?